در گرمای نفس‌گیر جنوب، جایی که دمای هوا گاهی به بیش از ۶۰ درجه می‌رسد و شرجی طاقت‌فرسا نفس کشیدن را دشوار می‌کند، مردانی با ابزارهای تخصصی راهی مسیرهای سخت‌گذر می‌شوند تا نشتی خطوط لوله نفت را مهار کنند.

همشهری آنلاین- راحله عبدالحسینی: برای آنان نیمه‌شب یا ظهر، تعطیلی یا روز کاری فرقی ندارد. ولی‌ بیعت پور از کارکنان بخش تعمیر و رفع نشتی خطوط لوله شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران یکی از همین مردان است که بعد از هر عملیات خاطره‌ای از خطر، دوری از خانواده و مسئولیتی سنگین دارد.

گرمایی که نفس می‌گیرد

ولی بیعت‌پور تجربه ۱۰ ساله در تعمیر و رفع نشتی خطوط لوله نفت دارد. محدوده فعالیت او فقط در محل سکونتش در گچساران نیست. او برای عملیات عازم بخش‌هایی از استان‌های کهگیلویه و بویراحمد، فارس، بوشهر و خوزستان شده‌است؛ مناطقی که گاهی دسترسی به آنها به‌سادگی امکان‌پذیر نیست.
او با بیان اینکه بعضی از محل‌های عملیات در جاده‌های سخت‌گذر و مناطق کوهستانی قرار دارند که حتی خودروهای مجهز هم امکان رسیدن به آن را ندارند به همشهری آنلاین می‌گوید: در چنین شرایطی ناچاریم ابزار و تجهیزات را روی دوش بگذاریم و بخشی از مسیر را پیاده طی کنیم تا به محل نشتی نفت برسیم. گاهی برای مهار نشتی، کار به داخل خط لوله می‌کشد. تا گردن در میان خط لوله فرو می‌رویم و از سر تا پا به نفت آغشته‌ می‌شویم.
یکی از دشوارترین بخش‌های این شغل، مواجهه با شرایط اقلیمی جنوب است؛ تابستان‌هایی با گرمای شدید و شرجی طاقت‌فرسا و زمستان‌هایی با سرمای سخت. بیعت‌پور ادامه می‌دهد: بعضی روزها دمای هوا به ۶۳ درجه می‌رسد. وقتی نیروی عملیاتی باید لباس ایمنی بپوشد و با دستگاه‌ها و ابزارهای سنگین کار کند، شرایط سخت‌تر هم می‌شود. این تجهیزات دمای بدن را بالا می‌برند و کار واقعاً نفس‌گیر می‌شود.
به گفته او، در جریان بعضی عملیات‌ها، نیروها با مشکلاتی مانند گرمازدگی و مواجهه با گازهای خطرناک روبه‌رو می‌شوند. گاهی کارکنان هنگام انجام عملیات و مهار نشتی، در شرایطی قرار می‌گیرند که کوچک‌ترین بی‌احتیاطی یا نادیده‌گرفتن الزامات ایمنی می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری داشته باشد.

ولی بیعت پور- عکس از وحید رضانژاد

دلتنگی‌های ماموریت

از میان مأموریت‌های متعدد، یکی از خاطراتی که هنوز در ذهن او زنده است عملیات تعمیر خط ۲۶ اینچ در ورودی تلمبه‌خانه گوره است؛ مأموریتی در یکی از شب‌های بسیار سرد زمستان که از شب آغاز شد و تا عصر روز بعد ادامه پیدا کرد. او می‌گوید: آن شب سرمای عجیبی بود. در آن منطقه بیابانی، وزیدن نسیم خنکی هم استخوان را به درد می‌آورد. در آن سرما وشرایط سخت با لبخند به هم نگاه می‌کردیم تا کسی احساس ضعف نکند و بتوانیم از یکدیگر انرژی بگیریم. تنها امیدی که ما را سرپا نگه می‌دارد، سربلندی کشور و رفاه و آسایش هموطنان ماست.

عکس از وحید رضانژاد

او ادامه می‌دهد: در یکی از همین شب‌های عملیات دختر کوچکم در بیمارستان بستری شد. از یک طرف دغدغه داشتم که عملیات را هرچه سریع‌تر و به بهترین شکل تمام کنیم و از طرف دیگر، تمام فکرم پیش دخترم بود که من کنارش نبودم. این اتفاق هنوز هم وقتی به یادم می‌آید، ناراحتم می‌کند.

عکس از وحید رضانژاد

مردانی که کمتر دیده می‌شوند

بیعت‌پور ۳۵ ساله و پدر دو دختر ۱۲ و ۹ ساله است. پشت این سال‌ها مأموریت و عملیات، خانواده‌ای قرار دارد که بارها ناچار شده‌اند دوری او را تحمل کنند. او می‌گوید: گاهی دختر کوچکم می‌گوید بابا، نرو سر کار، پیش ما بمان، اما وقتی پای تعهد کاری و مسئولیت در میان باشد، باید برویم و امیدوار باشیم که ماموریت را به سلامت به پایان برسانیم و به خانه برگردیم.
او معتقد است بخش زیادی از مردم از دشواری کار نیروهای عملیاتی صنعت نفت اطلاع ندارند و آنچه از بیرون دیده می‌شود، تصویر کاملی از واقعیت این شغل و ماموریت‌های ۴۸ ساعته‌اش نیست.

فیلمی از فعالیت های کارکنان تعمیر خطوط لوله در شرکت نفت گچساران را ببینید: