همشهری آنلاین: بیشتر عوامل فیلم نیز در نشست پرسش‌وپاسخ پس از نمایش، با اجرای الویس میچل، حضور داشتند. دیوید فینچر، کارگردان فیلم، به همراه الیزابت دبیکی، اسکات کان و پیتر ولر در این نشست شرکت کردند؛ اما کوئنتین تارانتینو و برد پیت غایب بودند.
اما واکنش‌ها به فیلم چه بود؟ یکی از منابع وب‌سایت «هالیوود اِلس‌وِر» نظر مثبتی درباره آن داشت. او فیلم را «کمدی دیوانه‌وار و خشونت‌آمیزی توصیف کرد که همچون نامه‌ای عاشقانه به لس‌آنجلس اواخر دهه هفتاد میلادی است» و حال‌وهوای آن دوران را چنین توصیف کرد: «ده سال پس از آن دوران، در روزگار پس از ظهور «جنگ ستارگان»، هم‌زمان با فراگیر شدن تدریجی موسیقی دیسکو و گسترش بیش از پیش فضای هراس‌آور شرکت‌سالاری.» این توصیف با اطلاعاتی که از داستان در دست داریم همخوانی دارد. ماجرا در سال ۱۹۷۷ می‌گذرد؛ هشت سال پس از آن‌که کلیف بوث (برد پیت) در روایت تاریخ موازی کوئنتین تارانتینو از سال ۱۹۶۹، با اعضای خانواده منسون روبه‌رو شد.
بااین‌حال، جالب‌ترین بخش واکنش‌ها به فیلم، ترکیب نامتعارف سبک دو فیلم‌ساز است. به نظر می‌رسد فینچر همان کاری را کرده که هنگام سپردن فیلمنامه «شبکه اجتماعی» نوشته آرون سورکین به او انجام داد: ضرباهنگ روایت را به‌شدت بالا برده است. او از بازیگرانش خواسته دیالوگ‌ها را با سرعتی سرسام‌آور ادا کنند؛ به‌طوری‌که فیلمی که بر اساس فیلمنامه اولیه می‌توانست نزدیک به سه ساعت طول بکشد، در نهایت به اثری دوساعته تبدیل شده است.
یکی از حاضران در نمایش فیلم می‌گوید: «تجربه عجیبی است؛ صدای تارانتینو را می‌شنوی، اما فیلمی از فینچر می‌بینی. انگار تارانتینو را با سرعتی چند برابر معمول تماشا می‌کنی؛ درست شبیه آنچه کن راسل با فیلم «احوال دگرگون‌شده» با فیلمنامه پدی چایفسکی کرده بود.» او سپس بهترین توصیفش را برای این ترکیب ارائه می‌دهد: «در واقع، فینچر زبان و لحن خاص تارانتینو را به نسخه‌ای کاملاً فینچری و بی‌پروا تبدیل کرده است.»
و اما الیزابت دبیکی. به گفته همان تماشاگر، «دبیکی تقریباً تمام توجه‌ها را به خود جلب می‌کند؛ با تمام قامت ۱۹۰ سانتی‌متری‌اش. او نوع تازه‌ای از الهه سینماست.» دبیکی در کنار گروهی از بازیگران مکمل، از جمله اسکات کان، کارلا گوگینو و یحیی عبدالمتین دوم، ایفای نقش می‌کند. با توجه به واکنش‌های اولیه، به نظر می‌رسد فیلم به همان اندازه که متعلق به برد پیت است، به الیزابت دبیکی نیز تعلق دارد.
فینچر در نشست پرسش‌وپاسخ بار دیگر گفت که فیلمنامه‌ای ۲۳۰ صفحه‌ای به دستش رسیده و ناچار بوده تصمیم بگیرد کدام نیمه آن را جلوی دوربین ببرد. او در ماه اکتبر نیز همین موضوع را مطرح کرده و گفته بود که این پروژه «در واقع از دو فیلم تشکیل شده است». تنها نکته‌ای که در واکنش‌های اولیه نوعی تردید برانگیخته، همین مسئله بوده است. یکی از تماشاگران می‌گوید: «وقتی پس از پایان نمایش دست دراز می‌کنی تا یک آبجو برداری، ناگهان از خودت می‌پرسی آن صد صفحه دیگر چه چیزهایی در خود داشته است؟» او همچنین معتقد است برخی شخصیت‌ها احتمالاً می‌توانستند در بخش پایانی فیلم نقش محوری‌تری داشته باشند؛ از جمله گربه‌ای که شاید برای خودش خط داستانی مستقلی به سبک تارانتینو داشته است!
«کلیف بوث» از ۲۵ نوامبر، هم‌زمان با تعطیلات روز شکرگزاری، به‌صورت انحصاری در حدود ۲۰۰ سالن مجهز به نمایشگرهای آیمکس روی پرده می‌رود. ممنوعیت انتشار واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی دوشنبه‌شب، ساعت ۹:۳۰ به وقت اقیانوس آرام، برداشته می‌شود و انتشار نقدهای رسمی از پنج‌شنبه، ساعت ۱۰ صبح به وقت اقیانوس آرام (یک بعدازظهر به وقت شرق آمریکا) مجاز خواهد بود.