به گزارش همشهری‌آنلاین، معروف است که در یک بازی تیم ملی ایران، پس از گل‌به‌خودی بازیکنی به نام استاداسدی، عابدزاده خطاب به سایر مدافعان فریاد می‌زند: «مهاجمان حریف را رها کنید؛ یک نفر استاداسدی را بگیرد.»
معاون اجرایی رئیس‌جمهور، جعفر قائم‌پناه، می‌گوید که «کارت سوخت جایگاه‌ها حذف می‌شود» اما معاون وزیر نفت تأکید می‌کند: «دولت تصمیم جدیدی در خصوص موضوع بنزین نگرفته است.»
یک معاون دیگر رئیس‌جمهور، اسماعیل سقاب، «محدودیت در تأمین سوخت» را پررنگ می‌کند اما معاون اول، محمدرضا عارف، تذکر می‌دهد که مسئولان درباره تصمیمات نهایی‌نشده بنزینی اظهارنظر نکنند.
مشاور دفتر رئیس‌جمهور، علی‌اصغر شفیعیان، از عبارت «ایران یک‌لاقبا» استفاده می‌کند اما معاون عارف می‌گوید: اگر ایران یک‌لاقبا بود، چگونه ابرقدرت‌های جهان را به زانو درآورد؟
سخنگوی دولت، فاطمه مهاجرانی، با ورود به یک موضوع فرعی، به دوگانه‌سازی بین دولت و شعام می‌گوید که بدیهی است که رئیس‌جمهور به‌عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی، ریاست این شورا را بر عهده دارد و طبیعتاً
اینکه چه کسی به چه کسی نامه می‌نویسد، موضوع دیگری است اما اصغر عیوضی، کارشناس سیاسی، می‌گوید تزریق دوگانه تنها خواست دشمن است.
بخشی از وقت مقامات دولتی در هفته‌های اخیر به‌جای کار و فعالیت به نفع مردم، صرفاً صرف توضیح شبهاتی شده که از سوی مقامات دولتی به جامعه تزریق می‌شوند.
طبعاً اولین قربانی این اظهارات غیرمسئولانه، خود دولت و سپس مردم هستند؛ طرح‌های مختلف دولت در برهه‌های حساس برابر این دست شبهات با مشکل مواجه می‌شوند.
برای مثال، درحالی‌که اصلاح قیمت بنزین از مسیر تدریج‌گرایی در پیش است، چند مصاحبه از سوی معاونان رئیس‌جمهور به ناگاه به صف طولانی در جایگاه‌ها منتهی می‌شود.
سرمایه اجتماعی دولت، دومین قربانی است. اظهارات مکرر و بعضاً متناقض، تنها اعتماد و تصویر مردم از یک دولت یک‌دست و هماهنگ را مخدوش می‌کند.
مسئله بعد، ذبح توان حل مسئله توسط دولت در ذهن مردم است؛ دولتی که به گفته رئیس‌جمهور برای حل مشکلات مردم شبانه‌روز نمی‌شناسد، پس از خرده‌روایت‌های متفاوت از سوی مسئولان، یک دولت بی‌برنامه جلوه خواهد کرد.
آنچه واضح است، اظهارات بدون پشتوانه و دور از تدبیر از دولت انرژی بسیار گرفته و مسئولان مرتبط باید سریعاً در این‌باره چاره‌اندیشی کنند، تکرار اقداماتی نظیر تعیین سخنگوهای تخصصی برای هر طرح، برخورد قاطع با صداهای متناقض در دورن دولت و افزایش حضور میان مردم می‌تواند بخشی از مسئله را حل کند.
دورشدن از اظهارنظرهای حاشیه‌ای در نهایت می‌تواند، دولت را بر سر حل مسئله متمرکز کند و از فرسایش ناشی از اظهارات ضدونقیض جلوگیری کند.