همشهری آنلاین: کوئنتین تارانتینو، کارگردان برنده اسکار، در گفت‌وگویی که در کتاب تازه جی گلنی با عنوان «پشت صحنه ساخت حرامزاده‌های لعنتی» منتشر شده، درباره تصمیم جنجالی خود برای اخراج دو بازیگر سرشناس فرانسوی، ملانی لوران و ایزابل هوپر، پیش از آغاز تولید این فیلم در سال ۲۰۰۹ توضیح داده است. تارانتینو در این کتاب تأکید می‌کند که در انتخاب بازیگران، خودش را متعهد به هیچ‌کدام از آن‌ها نمی‌داند، بلکه وظیفه‌اش را پیدا کردن بهترین بازیگر برای فیلمش می‌بیند. او در این‌باره می‌گوید: «اگر کسی برای نقش مناسب نباشد، نیست. من به آن‌ها هیچ بدهکاری‌ای ندارم. تعهدم به فیلمم این است که بهترین بازیگرانی را که می‌توانم پیدا کنم، انتخاب کنم. همین و بس.»
«حرامزاده‌های لعنتی» یک کمدی سیاه جنگی است که داستانش در فرانسه تحت اشغال نازی‌ها در جریان جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد. فیلم درباره گروهی از سربازان یهودی آمریکایی است که نقشه‌ای برای ترور رهبران نازی طراحی می‌کنند؛ نقشه‌ای که در نهایت با برنامه انتقام‌جویانه صاحب یک سینما برای کشتن همان رهبران تلاقی پیدا می‌کند.
لوران که سرانجام برای ایفای نقش اصلی شوسانا دریفوس، صاحب سینمای فرانسوی، به گروه بازیگران بازگشت، در ابتدا به دلیل عملکرد ضعیفش در جلسه روخوانی گروهی فیلمنامه کنار گذاشته شده بود. تارانتینو در گفت‌وگو با گلنی می‌گوید: «روخوانی اولیه ملانی واقعاً افتضاح بود و به همین دلیل اخراجش کردم.» او توضیح می‌دهد که جلسه روخوانی فیلمنامه با حضور تمام بازیگران، برایش هیجان‌انگیزترین مرحله پیش از شروع فیلم‌برداری است؛ چراکه در آن لحظه برای نخستین بار می‌تواند تصویری از فیلم را با حضور بازیگران واقعی ببیند. تارانتینو تا پیش از آن، صحنه‌ها را به‌تنهایی یا برای یکی از دوستانش می‌خواند و جلسه روخوانی گروهی فرصتی بود تا نتیجه کارش را در کنار تمام بازیگران تجربه کند. او درباره عملکرد لوران می‌گوید: «برای من، این جلسه اهمیت بسیار زیادی دارد. اما ملانی افتضاح بود و من هم اخراجش کردم.»
به گفته تارانتینو، لوران پس از این اتفاق با او تماس گرفت و خواست فرصتی دوباره به او بدهد. این بازیگر توضیح داد که روز جلسه روخوانی به دلیل نامساعد بودن وضعیت جسمانی‌اش نتوانسته بود عملکرد خوبی داشته باشد. او حتی تصمیم گرفت در صورت مخالفت تارانتینو، شخصاً به آلمان سفر کند، هتلی بگیرد و تا زمانی که کارگردان حاضر شود دوباره او را ببیند، منتظر بماند. لوران به تارانتینو گفته بود: «خودم به آلمان پرواز می‌کنم و در هتلی اقامت می‌کنم. می‌دانم سرتان شلوغ است، اما آن‌قدر منتظر می‌مانم تا دوباره مرا ببینید.»
اصرارهای این بازیگر سرانجام نتیجه داد و تارانتینو پذیرفت فرصت دیگری در اختیارش بگذارد. قرار شد همه‌چیز از ابتدا آغاز شود و کارگردان پس از سه روز تمرین تصمیم بگیرد که آیا لوران واقعاً همان شوسانا دریفوس موردنظر او هست یا نه. لوران در نهایت توانست نظر تارانتینو را جلب کند و نقش اصلی فیلم را به دست آورد. کارگردان در کتاب تأکید می‌کند که علاقه زیادی به این بازیگر دارد و می‌گوید: «می‌خواهم این را رسماً اعلام کنم تا همه بدانند: من ملانی را دوست دارم.» او در ادامه توضیح می‌دهد که اگر قرار نبود در این کتاب به جزئیات ساخت فیلم بپردازند، احتمالاً هرگز دوباره به آن جلسه روخوانی ناموفق فکر نمی‌کرد؛ چراکه در نهایت لوران همان شوسانایی شد که او می‌خواست و بازی بسیار خوبی ارائه داد. با این حال، از آنجا که تصمیم گرفته بودند تاریخچه ساخت فیلم را با تمام فراز و نشیب‌هایش روایت کنند، این اتفاق نیز بخشی از داستان بود که نمی‌شد نادیده گرفت.
ماجرای ایزابل هوپر کمی متفاوت بود. او برای بازی در نقش مادام آدا میمیو، زنی که در پاریس به شوسانا پناه می‌دهد، انتخاب شده بود، اما وقتی در جلسه روخوانی فیلمنامه حاضر نشد، تارانتینو تصمیم گرفت او را کنار بگذارد. کارگردان در این‌باره می‌گوید: «او نیامد، پس بی‌خیال شدم و اخراجش کردم. منظورم این است که من ایزابل هوپر را دوست دارم؛ از فیلم «دروازه بهشت» و دیگر آثارش خاطرات خوبی دارم، اما مشکلاتی بر سر قراردادش وجود داشت که مدام کار را به تأخیر می‌انداخت. بعد هم در جلسه روخوانی حاضر نشد. بنابراین به جای او مگی چونگ را انتخاب کردیم.»
تارانتینو معتقد است چنین اتفاق‌هایی در روند انتخاب بازیگر کاملاً طبیعی است. او می‌گوید اگر بازیگری برای نقشی انتخاب شده باشد اما در جلسه روخوانی حاضر نشود، دیگر هیچ تعهدی در قبال او وجود ندارد؛ به‌خصوص اگر در غیابش بازیگر دیگری نظر کارگردان را جلب کند. او برای توضیح این رویکرد به انتخاب مایکل پارکس در دو نقش متفاوت در مجموعه فیلم‌های «بیل را بکش» اشاره می‌کند؛ بازیگری که جایگزین ریکاردو مونتالبان شده بود.
با وجود انتخاب مگی چونگ برای نقش مادام میمیو، تارانتینو در نهایت تصمیم گرفت صحنه‌های مربوط به شخصیت او را از نسخه نهایی فیلم حذف کند. او توضیح می‌دهد که حضور این شخصیت برای روایت داستان ضروری نبوده است. به گفته کارگردان، تماشاگران نیازی نداشتند بدانند شوسانا چگونه صاحب سینما شده است؛ کافی بود یک میان‌نویس با عبارت «چهار سال بعد» نمایش داده شود و شوسانا توضیح دهد که سینما را از خاله‌اش به ارث برده است.
«حرامزاده‌های لعنتی» پس از اکران در سال ۲۰۰۹، بیش از ۳۲۱ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و در هشت رشته نامزد دریافت جایزه اسکار شد. کریستوف والتس نیز برای بازی در نقش سرهنگ هانس لاندا، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به دست آورد.
تارانتینو در پایان بار دیگر بر نگاه سخت‌گیرانه خود به انتخاب بازیگران تأکید می‌کند و می‌گوید: «وقتی پای سپردن نقش‌ها به بازیگران در میان باشد، هیچ ملاحظه اخلاقی خاصی ندارم. بازیگر باید مناسب نقش باشد و احساس کنم به دنیایی که خلق کرده‌ام تعلق دارد. قبلاً هم بازیگرانی را اخراج کرده‌ام. اگر انتخاب درستی نباشد، درست نیست. من به آن‌ها هیچ بدهکاری‌ای ندارم. وظیفه من این است که بهترین بازیگرانی را که می‌توانم پیدا کنم، برای فیلمم انتخاب کنم. همین و بس.»