به گزارش همشهری‌آنلاین، فوتبال، بی‌رحم‌ترین و در عین حال صادق‌ترین پدیده جهان است؛ وقتی عقربه‌های ساعت به نفع جوانی و طراوت می‌چرخند، هیچ نام بزرگ و تجربه قطوری نمی‌تواند جلوی این تغییر و دگردیسی را بگیرد. برای سال‌ها، خط دفاعی تیم ملی ایران حیاط خلوت ستاره‌های پا به سن گذاشته‌ای بود که ضریب اشتباهاتشان زیر سایه نام‌شان پنهان می‌شد. اما حالا در آستانه تورنمنت چهارجانبه بصره و تقابل با فلسطین و عراق، نسیمی از تغییر در اردوگاه تیم ملی وزیدن گرفته است. غیبت شجاع خلیل‌زاده و دور ماندن ادامه‌دار محمدحسین کنعانی‌زادگان از تفکرات امیر قلعه‌نویی (که از فیفادی سپتامبر و اکتبر کلید خورد)، توفیقی اجباری یا شاید یک تصمیم شجاعانه را رقم زده است؛ سپردن کلید قلب دفاع به ستاره‌های جوان استقلال، پرسپولیس و سپاهان. ما در حال تماشای یک شیفت نسلی در قلب خط دفاعی هستیم؛ پستی که در فوتبال ایران همیشه با ترس و لرز به جوان‌ترها سپرده شده است. مثلث محمدامین حزباوی، محمدمهدی زارع و سامان فلاح، نماد عصیان نسل جدید علیه تفکرات سنتی هستند. اما این سه‌نفر، چگونه به این نقطه رسیدند؟
• در اصفهان، محمدامین حزباوی ۲۳ساله پس از یک دوره پر فراز و نشیب در السد قطر، حالا زیرنظر محرم نویدکیا به یک بلوغ تاکتیکی رشک‌برانگیز دست یافته است. او در تمامی دقایق ۱۲بازی سپاهان در لیگ برتر در زمین حاضر بوده و ثبت ۷کلین‌شیت، مهر تأییدی بر تمرکز و جایگیری‌های بی‌نقص اوست. بازیکنی که اکتبر ۲۰۲۵ مقابل تانزانیا ۵۵دقیقه طعم پیراهن ملی را چشید، حالا دیگر آن جوان خام نیست؛ او رهبری است که می‌خواهد خط دفاع تیم ملی را حول محور خودش بازطراحی کند.
• در پایتخت و در اردوگاه سرخ‌پوشان، محمدمهدی زارع معادلات را بر هم زده است. در لیگ۲۶، او به باثبات‌ترین و غیرمنتظره‌ترین صخره دفاعی پرسپولیس بدل شد. بازیکنی که تنها به جبر مصدومیت (خروج در دقیقه۷۶ مقابل مس و حضور کوتاه ۱۱دقیقه‌ای برابر فولاد) از ترکیب دور ماند، اما آن‌قدر درخشید که کادر فنی تیم ملی نتوانست چشمانش را روی او ببندد. زارع هنوز در رده بزرگسالان برای تیم ملی به میدان نرفته و بصره می‌تواند بوم نقاشی او برای خلق نخستین شاهکار ملی‌اش باشد.
• در سوی دیگر پایتخت، سامان فلاح قرار دارد؛ مدافعی که با ۲۵سال سن، در استانداردهای جهانی یک بازیکن کاملا باتجربه است، اما در تیم ملی پیر ایران همچنان یک جوان محسوب می‌شود! فلاح در استقلال سهراب بختیاری‌زاده، رکورد خارق‌العاده‌ای خلق کرده و حتی یک دقیقه از بازی‌ها را از دست نداده است. ۹کلین‌شیت در ۱۵بازی رسمی، نشان می‌دهد بازیکنی که پیش‌تر در دو نیمه ۴۵دقیقه‌ای مقابل ازبکستان و روسیه محک خورده بود، حالا با اعتماد به نفسی فولادین به اردوی تیم ملی بازگشته است. رقابت این سه تفنگدار جوان با علی نعمتی ۳۰ساله و عارف آقاسی ۲۹ساله، جذاب‌ترین دوئل درون‌تیمی این روزهای فوتبال ماست.
اما پرسش اصلی و دردناک اینجاست؛ آیا تیم ملی ظرفیت روانی پذیرش این جوانان را دارد؟ نگاهی به گذشته و رفتار کادر فنی با استعدادهای جوان، زنگ خطر را برای ما به صدا درمی‌آورد. پیش‌تر دیده‌ایم که بازیکنانی نظیر همین حزباوی یا فلاح، با ارتکاب نخستین اشتباه در یک دیدار دوستانه یا رسمی، بلافاصله به نیمکت زنجیر شده‌اند، از اردوهای بعدی خط خورده‌اند و بدتر از همه، در کنفرانس‌های خبری و رسانه‌ها مورد شماتت و انتقاد مستقیم سرمربی قرار گرفته‌اند. ساختن یک مدافع شش‌دانگ بین‌المللی، نیازمند پرداخت تاوان است. مدافع جوان اشتباه می‌کند، جا می‌ماند و حتی ممکن است باعث دریافت گل شود. تفاوت یک مربی سازنده با یک مربی نتیجه‌گرا در همین نقطه مشخص می‌شود؛ آیا پس از اشتباه، دست بازیکن را می‌گیریم یا او را به مسلخ رسانه‌ها می‌فرستیم؟ تورنمنت بصره بیش از آنکه آزمونی برای حزباوی، زارع و فلاح باشد، دادگاه صبوری امیر قلعه‌نویی و دستیارانش است. اگر قرار است قلب خط دفاعی تیم ملی برای یک دهه بیمه شود، این جوان‌ها نیازمند چتر حمایتی کادر فنی در روزهای سخت هستند. زمان آن فرا رسیده که تفکر بازی بدون اشتباه را کنار بگذاریم و به پویایی، جسارت و جوانی اعتماد کنیم. ستون‌های لیگ، حالا منتظرند تا ببینند تیم‌ملی برای آنها نقش یک سکوی پرتاب را ایفا می‌کند یا یک قربانگاه بی‌رحم.