به گزارش همشهری‌آنلاین، خبر اعدام یک زوج بنگلادشی در عربستان، افکار عمومی را شوکه کرده است. شاید تصور شود دلیل اعدام نذرالاسلام عبدال‌بصیر و سیتی اختر، ارتکاب جرایم سنگین و خطرناکی مانند اقدامات تروریستی یا قاچاق مواد مخدر بوده است؛ اما وزارت کشور عربستان دلیل اعدام این دو نفر را «اعمال منافی عفت و غیراخلاقی» در یکی از مساجد شهر مکه اعلام کرده و جزئیات بیشتری ارائه نداده است. بااین‌حال، در فیلم منتشرشده از این ماجرا، به نظر می‌رسد مرد بنگلادشی پیشانی همسرش یا شکم باردار او را می‌بوسد.
حتی مقام‌های بنگلادش نیز از اعدام اتباع کشورشان اظهار بی‌اطلاعی کرده‌اند؛ این در حالی است که بر اساس کنوانسیون وین درباره روابط کنسولی، مصوب 1981، عربستان موظف است حقوق کنسولی اتباع خارجی بازداشت‌شده را رعایت کند و امکان اطلاع‌رسانی و ارتباط کنسولی را فراهم آورد.
بخش عجیب‌تر این ماجرا، اعدام بی‌سروصدایی است که نه پیش از اجرا به صدر اخبار جهان راه یافت، نه موجی از هشتگ‌ها و تجمع‌های اعتراضی در پی داشت. آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند، سکوت سنگین و آزاردهنده مدعیان حقوق بشر است.
نه صدای اعتراضی از وزارت خارجه آمریکا شنیده می‌شود، نه واکنش چشمگیری از نهادهای اروپایی دیده می‌شود و نه واکنشی برجسته از سوی سازمان‌هایی مانند عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر به چشم می‌خورد.
اعدام نذرالاسلام و سیتی اختر در ادامه پنج اعدام اخیر دیگر در عربستان صورت گرفته است که البته اتهام مطرح‌شده در آن پرونده‌ها، اقدامات تروریستی بوده است.
عفو بین‌الملل اعلام کرده است که از ابتدای سال جاری میلادی، حدود صد نفر در عربستان اعدام شده‌اند که عمدتاً اتباع خارجی بوده‌اند و اتهام بسیاری از آنان به جرایم مرتبط با مواد مخدر مربوط می‌شده است. خبرگزاری فرانسه نیز از اعدام ۱۸۸ نفر در ده ماه نخست سال ۲۰۲۶ و ۴۰ نفر دیگر در سال ۲۰۲۵ به اتهام جرایم مرتبط با تروریسم خبر داده است.
اکنون تصور کنید زوجی در ایران بازداشت و به اتهامی مشابه اعدام شوند؛ می‌توان تصور کرد که چنین پرونده‌ای چه بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و محافل سیاسی جهان ایجاد می‌کرد. اما هنگامی که پای عربستان در میان است؛ کشوری که دونالد ترامپ از آن با تعبیر «گاو شیرده» یاد کرده است، به نظر می‌رسد واکنش‌ها و حساسیت‌های بین‌المللی شکل دیگری به خود می‌گیرند.