به گزارش همشهری آنلاین، ظرفیت تولید روزانه نفت خام ایران از ۳میلیون و ۴۳۰هزار بشکه در شهریور ۱۴۰۳ به ۳میلیون و ۷۱۵هزار بشکه در مهر ۱۴۰۵ رسیده است. به این ترتیب، ظرفیت تولید نفت کشور در این دوره ۲۸۵هزار بشکه در روز افزایش یافته؛ رشدی که در شرایط ادامه تحریم‌ها و محدودیت‌های مالی و فناوری به‌دست آمده است. همچنین، طبق آمار اعلام‌شده، تولید نفت در مهر امسال نسبت به‌ماه مشابه سال گذشته روزانه ۵۵هزار بشکه بیشتر شده است.
احیای چاه‌ها و توسعه میدان‌های نفتی
بخشی از برنامه افزایش تولید نفت بر استفاده بهتر از ظرفیت‌های موجود، احیای چاه‌های کم‌بازده و توسعه میدان‌های نفتی متمرکز شده است. در همین چارچوب، طرحی با هدف افزایش روزانه ۲۵۰هزار بشکه‌ای تولید نفت خام و با سرمایه‌گذاری ۳میلیارد دلاری تعریف شده که تاکنون ۷۰هزار بشکه در روز از هدف آن محقق شده است؛ یعنی حدود ۲۸درصد از هدف طرح.
تامین مالی این برنامه قرار است از دو محل انجام شود: ۸۰درصد از منابع صندوق توسعه ملی و ۲۰درصد از منابع داخلی شرکت ملی نفت ایران.
در بخش توسعه میدان‌ها نیز قراردادهای مربوط به آزادگان، آذر، چنگوله و بندکرخه با مجموع سرمایه‌گذاری حدود ۱۳میلیارد یورو به مرحله تنفیذ رسیده‌اند. اجرای این طرح‌ها می‌تواند زمینه افزایش ظرفیت تولید در سال‌های آینده را فراهم کند، هرچند میزان تحقق این ظرفیت به پیشرفت اجرایی پروژه‌ها و تامین بموقع منابع مالی وابسته است.
افزایش ظرفیت فرآورش و حفاری
رشد تولید نفت فقط به استخراج از چاه‌ها محدود نمی‌شود و به امکانات لازم برای فرآورش و انتقال نفت نیز نیاز دارد. براساس آمار اعلام‌شده، قراردادهای بخش خصوصی برای ایجاد روزانه ۳۱۵هزار بشکه ظرفیت جدید فرآورش منعقدشده و مجموع ظرفیت فرآورشی واگذارشده به این بخش به ۴۳۰هزار بشکه در روز رسیده است.
در حوزه حفاری نیز ۱۲۹دکل در کشور فعال است. افزون بر این، قرارداد تامین خدمات ۲۰دکل جدید به ارزش حدود یک میلیارد دلار برای حفر ۲۷۰حلقه چاه منعقد شده است. این برنامه درصورت اجرا و تکمیل چاه‌ها می‌تواند به افزایش توان تولید میدان‌های نفتی کمک کند.
افزایش ظرفیت، شرط لازم برای درآمد بیشتر
افزایش ظرفیت تولید نفت می‌تواند قدرت عملیاتی کشور را برای پاسخگویی به نیازهای داخلی و عرضه نفت در بازارهای صادراتی تقویت کند؛ اما ظرفیت ایجادشده به‌تنهایی به‌معنای افزایش قطعی فروش و درآمد نیست. پایداری تولید، امکان فرآورش و انتقال، وضعیت فروش و وصول درآمدهای نفتی و همچنین تامین سرمایه موردنیاز برای نگهداری میدان‌ها، در تبدیل این ظرفیت به درآمد واقعی نقش تعیین‌کننده دارند.
از این رو، نتیجه نهایی برنامه توسعه صنعت نفت تنها با میزان ظرفیت اعلام‌شده سنجیده نمی‌شود؛ سرعت اجرای پروژه‌ها، افزایش تولید عملی و توان فروش نفت نیز باید در ارزیابی عملکرد این بخش مورد توجه قرار گیرد.