گروه دیپلماتیک - همشهری آنلاین: نزدیک به هشت ماه از آغاز جنگ گذشته است؛ به‌طور دقیق ۲۳۰روز. شاید مهم‌ترین پیامد این جنگ، آشکار شدن قدرت عدم تقارن باشد. تهران از همان آغاز دریافت که با استفاده از تعداد نسبتاً محدودی موشک، پهپاد و مین دریایی می‌تواند بزرگ‌ترین مزیت خود، یعنی کنترل بر تنگه هرمز، را به سلاحی قدرتمند تبدیل کند.
مایکل فرومن، رئیس شورای روابط خارجی آمریکا نوشته: آمریکا در سال‌ها حضور خود را در ۱۳ پایگاه واقع در کشورهای منطقه‌ای، از جمله بحرین، کویت و قطر، گسترش داد. هدف از این حضور، بازدارندگی و حمایت از کشورهای هم‌پیمان عنوان شده بود اما ایران منطق وجود این پایگاه‌ها را وارونه کرد.
متحدان منطقه‌ای واشنگتن خواهان استقرار پایگاه‌های آمریکایی بودند، زیرا آن‌ها را منبع امنیت می‌دانستند؛ اما اکنون همین پایگاه‌ها به‌دلیل حضور آمریکا به اهداف حملات تبدیل شدند. این کشورها تصور می‌کردند که آمریکا از آن‌ها حمایت خواهد کرد، اما امروز دیگر نمی‌توان گفت چنین حمایتی صورت می‌گیرد. این جنگ به‌طور قطع روند پایان دادن به جنگ‌های پرهزینه آمریکا در 3 دهه گذشته را تسریع خواهد کرد.
مایکل فرومن در پایان می‌نویسد: «ایران امروز، گرچه آسیب دیده، قدرتمندتر از آن چیزی است که انتظار می‌رفت. اقتصاد ایران نیز در تحمل فشارهای اقتصادی مقاوم‌تر از پیش‌بینی‌ها بوده است. بنابراین، حکومت کنونی ایران همچنان یکی از بازیگران صحنه ژئوپلیتیک خاورمیانه باقی خواهند ماند؛ حکومتی که شاید همه ما (غربی‌ها و متحدان منطقه‌ای آمریکا) ناچاریم شیوه همزیستی با آن را بیاموزیم.»