همشهری آنلاین: فیلم زندگی‌نامه‌ای «اسپات‌لایت» به کارگردانی تام مک‌کارتی در سال ۲۰۱۶ جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کرد. این فیلم با بازی گروهی از ستاره‌ها، از جمله مایکل کیتون، ریچل مک‌آدامز و مارک رافلو، به‌شدت مورد تحسین قرار گرفت؛ چرا که داستان تحقیقات روزنامه «بوستون گلوب» را روایت می‌کرد؛ تحقیقاتی که به افشای پنهان‌کاری سیستماتیک کلیسای کاتولیک درباره آزار جنسی کودکان توسط کشیشان انجامید.
اکنون، ۱۰ سال پس از آن موفقیت، مک‌کارتی می‌گوید فیلم تأثیرگذار او هنوز نتوانسته تغییر کافی را در کلیسا ایجاد کند. مک‌کارتی شنبه‌شب در جشنواره فیلم نیویورک به «ورایتی» گفت: «از افراد زیادی که فیلم را دیدند شنیده‌ام؛ افراد زیادی که بعد از اکران فیلم احساس کردند کسی آن‌ها را درک کرده است. آیا این فیلم باعث تغییرات زیادی در کلیسای کاتولیک شده است؟ از نظر من، واقعاً نه. کافی نیست. از نظر من، تا وقتی هر کودکی در امان نباشد، کافی نیست. این مسئله برای من یک بازی با حاصل‌جمع صفر است. بنابراین دوست دارم تغییرات بیشتری ببینم.»
فیلم جدید مک‌کارتی، «یک بیانیه»، را می‌توان واکنشی رهایی‌بخش به نبود تغییرات نهادی پس از «اسپات‌لایت» دانست. این فیلم با حضور گروهی قدرتمند از بازیگران و با بازی پل راد، داستان ۲۰ متخصص را روایت می‌کند که تلاش دارند درباره بیانیه‌ای خطاب به کنگره، در مورد تأثیر انتشار دی‌اکسید کربن بر آب‌وهوا، به توافق برسند. داستان فیلم بر اساس یک کنفرانس واقعی شکل گرفته که در سال ۱۹۸۰ در سن‌پترزبورگ ایالت فلوریدا برگزار شد. نوشته‌های ابتدایی فیلم این گردهمایی را «نخستین نشست اختصاص‌یافته به حل بحران اقلیمی در آمریکا» توصیف می‌کند.
با این حال، اعضای این گروه در نهایت نتوانستند به توافقی مشترک برسند و تقریباً ۵۰ سال بعد، بحث درباره انتشار کربن همچنان باعث شکاف سیاسی در آمریکا است.
مک‌کارتی درباره «اسپات‌لایت» گفت: «من به این فیلم بسیار افتخار می‌کنم. فکر می‌کنم وظیفه ما به‌عنوان فیلمساز این است که گفت‌وگویی را آغاز کنیم، مردم را به فکر کردن درباره یک مسئله واداریم و نور را روی مسائل بتابانیم. فکر می‌کنم این کاری است که با «اسپات‌لایت» انجام داده‌ایم و امیدوارم با «یک بیانیه» نیز همین کار را کرده باشیم. این فیلم موعظه نمی‌کند. در اینجا درست و غلط وجود دارد، اما ما می‌خواهیم مردم دور یک میز بنشینند، درباره این مسئله گفت‌وگو کنند و به حرف یکدیگر گوش بدهند.»
به‌طور اتفاقی، «یک بیانیه» در همان آخرهفته‌ای اکران شد که فیلم «حفار» با بازی تام کروز در گیشه شکست سنگینی خورد. اوون گلایبرمن، منتقد «ورایتی»، این فیلم را یک «هجوی پرطمطراق و بیش‌ازحد خودمهم‌پندار» توصیف کرد که تلاش می‌کند به «دکتر استرنجلاو» تغییرات اقلیمی تبدیل شود.
ناتانیل ریچ، نویسنده کتاب غیرداستانی «زمین را از دست می‌دهیم» که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و مک‌کارتی فیلمنامه «یک بیانیه» را بر اساس آن نوشته است، نیز از همین صفت برای توصیف فیلم استفاده کرد. ریچ در جشنواره، فیلم مک‌کارتی را «نخستین فیلم تغییرات اقلیمی که برای بزرگسالان نوشته شده» خواند و از آن به دلیل اینکه «پرطمطراق نیست» تمجید کرد.
ریچ درباره «حفار» گفت: «آن را ندیده‌ام، اما بسیار کنجکاوم که ببینمش. تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که پیش از این فیلمی مانند «یک بیانیه» وجود نداشته است. درباره برخی مسائل دیگر مربوط به عدالت اجتماعی، فیلم‌هایی وجود دارند که از یک موضع صرفاً جدلی فراتر می‌روند و به کاوشی عمیق‌تر در موضوع می‌پردازند. اما درباره تغییرات اقلیمی، تا امروز چنین اتفاقی در یک فیلم سینمایی بلند رخ نداده بود.»
روز پنجشنبه، ۲۱ ایالت آمریکا از دولت دونالد ترامپ به دلیل لغو مقررات فدرال مربوط به انتشار گازهای گلخانه‌ای نیروگاه‌ها شکایت کردند.
آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا که تحت رهبری دولت ترامپ فعالیت می‌کند، معتقد است حذف محدودیت‌های دوران دولت بایدن باعث کاهش هزینه‌ها و افزایش تولید انرژی در آمریکا خواهد شد. در مقابل، ائتلاف تحت رهبری دموکرات‌ها استدلال می‌کند که لغو این مقررات، مبارزه کشور با تغییرات اقلیمی را ده‌ها سال به عقب خواهد برد.
این کشمکش تازه نمونه دیگری از سیاسی‌شدن اقدامات مربوط به تغییرات اقلیمی است؛ موضوعی که تقریباً نیم قرن پس از نشست به تصویر کشیده‌شده در «یک بیانیه» همچنان گرفتار اختلافات حزبی است.