به گزارش همشهریآنلاین، پیو و سباستیانو اسپوزیتو دوشنبه شب در پیروزی ۴ بر یک ایتالیا مقابل ترکیه، هر دو از ابتدا در ترکیب آتزوری قرار گرفتند و بعد از ۱۱۱ سال، نام دو برادر دوباره در ترکیب اصلی ایتالیا کنار هم قرار گرفت.
این اتفاق پیش از این فقط ۳بار در تاریخ فوتبال ایتالیا رخ داده بود؛ نخست جوزپه و فلیچه میلان در سالهای ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳ با هم برای تیم ملی بازی کردند، سپس آلدو و لوئیجی چِوِنینی در سال ۱۹۱۵ و فیلیپو و سیمونه اینتزاگی در سال ۲۰۰۰، اما ماجرای چونینیها از همه جالبتر بود. آلدو و لوئیجی روز ۳۱ ژانویه ۱۹۱۵ و در بازی با سوئیس هر دو از ابتدا بازی کردند و هر سه گل ایتالیا را خودشان زدند؛ آلدو ۲گل زد و لوئیجی یک گل. حالا باید ۱۱۱ سال صبر میکردیم تا دوباره دو برادر ایتالیایی در ترکیب اصلی آتزوری کنار هم قرار بگیرند.
این بار البته ماجرا فقط به پیو و سباستیانو محدود نمیشود. برادر بزرگتر آنها، سالواتوره، هم پیش از این برای تیم ملی ایتالیا بازی کرده و سال ۲۰۲۲ نخستین بازی ملیاش را انجام داده بود. بنابراین اسپوزیتوها نخستین خانواده سهبرادری تاریخ ایتالیا هستند که هر سه برادر در سطح بزرگسالان پیراهن آتزوری را پوشیدهاند.
ایتالیا البته برادران ملیپوش دیگری هم داشته است؛ جوزپه و فرانکو بارهزی، کریستیان و دامیانو زِنونی، کارلو و الساندرو رامپینی و ماریو و جووانی وارگلین هر دو برای تیم ملی بازی کردهاند، اما هیچکدام نتوانستند مثل اسپوزیتوها، اینتزاگیها، چونینیها و میلانها همزمان در یک بازی برای آتزوری به میدان بروند. فابیو و پائولو کاناوارو هم به تیم ملی رسیدند، اما پائولو هرگز برای ایتالیا بازی نکرد.
البته داستان برادران ملیپوش فقط مختص ایتالیا نیست. فوتبال پر از خانوادههایی است که یک پیراهن ملی برایشان کافی نبوده است.
در انگلیس، گری و فیل نویل هر دو برای تیم ملی بازی کردند؛ در بلژیک روملو و جردن لوکاکو؛ در ایرلند شمالی جانی و کوری ایوانز. خیلی نمونههای دیگر هم وجود دارد.
اما بعضی خانوادهها حتی از این هم پیچیدهترند؛ برادرانی که اصلا یک تیم ملی مشترک را انتخاب نکردند.
جروم بواتنگ برای آلمان بازی کرد و برادر ناتنیاش کوینپرینس بواتنگ برای غنا. آنها حتی در جام جهانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ مقابل هم قرار گرفتند؛ اتفاقی که آنها را به تنها دو برادری تبدیل کرده که در دو دوره جام جهانی مقابل یکدیگر بازی کردهاند. همین حالا برادران دوئه همین حالت را دارند؛ دزیره در فرانسه و گوئلا در ساحل عاج.
گرانیت و تالانت ژاکا هم یکی برای سوئیس و دیگری برای آلبانی بازی کردند و در یورو ۲۰۱۶ مقابل هم قرار گرفتند. تیاگو آلکانتارا اسپانیا را انتخاب کرد و برادرش رافینیا برای برزیل به میدان رفت. در جامجهانی ۲۰۲۲ هم اینیاکی و نیکو ویلیامز، یکی با غنا و دیگری با اسپانیا، در یک جامجهانی با دو پیراهن متفاوت حضور داشتند.
در جامجهانی ۲۰۲۶ هم این داستان ادامه داشت؛ چهار زوج برادر با چهار داستان متفاوت برای تیمهای ملی مختلف بازی کردند: دزیره و گوئلا دوئه برای فرانسه و ساحل عاج، اینیاکی و نیکو ویلیامز برای غنا و اسپانیا، هری و جان ساتر برای استرالیا و اسکاتلند و همچنین دریک لوکاسن و برایان بروبی برای غنا و هلند.
حالا اسپوزیتوها یک رکورد خانوادگی دیگر هم دارند: سه برادر که هر سه پیراهن ایتالیا را پوشیدهاند و دو نفر از آنها بالاخره توانستهاند در یک مسابقه کنار هم قرار بگیرند. پسر چهارمی هم که به تیم ملی برسد، رکورد این خانواده دستنیافتنیتر هم میشود.
فهرست برادرانی که هر دو به تیم ملی بزرگسالان ایتالیا رسیدهاند:
جوزپه و فلیچه میلان: هر دو همزمان در ۳بازی ملی، ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳
آلدو و لوئیجی چونینی: همزمان در تیم ۱۹۱۵
فیلیپو و سیمونه اینتزاگی: همزمان در تیم ۲۰۰۰
بپه و فرانکو بارهزی: هر دو ملیپوش شدند، اما هیچوقت همزمان در ترکیب حضور نیافتند
کریستیان و دامیانو زنونی: دوقلوها، هر دو ملیپوش، اما هیچوقت همزمان در ترکیب حضور نیافتند
کارلو و الساندرو رامپینی: هر دو ملیپوش، در دورههای متفاوت
ماریو و جووانی وارگلین: هر دو ملیپوش، اما نه همزمان
فابیو و پائولو کاناوارو: فابیو بازی ملی دارد؛ پائولو فقط دعوت شد و هرگز برای ایتالیا بازی نکرد.
سالواتوره، سباستیانو و پیو اسپوزیتو: هر سه در سطح بزرگسالان برای ایتالیا بازی کردهاند؛ این نخستین بار است که سه برادر در تاریخ تیم ملی بزرگسالان ایتالیا به این رکورد میرسند.
پیو و سباستیانو چهارمین زوج برادرانی هستند که در یک بازی برای ایتالیا به میدان رفتهاند؛ بعد از میلانها، چونینیها و اینزاگیها. آنها نخستین زوج برادر هستند که بعد از ۱۱۱ سال هر دو در ترکیب اصلی ایتالیا قرار گرفتهاند.