همشهری آنلاین: مایک لی که بهصورت ویدئویی در نشست خبری فیلم در جشنواره سنسباستین حضور داشت، در کنار جورجینا لو، تهیهکننده، و بازیگرانی چون آلیس بیلی جانسون، پل جسون و ماریون بیلی، درباره فیلم و شرایط شخصی خود صحبت کرد. کیت اوفلین، دیگر بازیگر فیلم که بهتازگی برای بازی در «خلیج بیوه» برنده جایزه امی شده، نتوانست در جشنواره حاضر شود.
لی در پاسخ به این پرسش که آیا «مراقبت عاشقانه» واقعاً آخرین فیلمش خواهد بود، گفت: «موضوع کاملاً ساده است. من یک بیماری دارم، میوزیت، که بر حرکت عضلاتم تأثیر میگذارد و حرکت کردن برایم بسیار دشوار شده است. برای یک فیلمساز، این وضعیت قطعاً دشوارتر از چیزی است که باید باشد. بنابراین بیش از محتمل است که این فیلم، آخرین فیلم من باشد.» او تأکید کرد که این تصمیم بیش از آنکه به میل یا علاقهاش مربوط باشد، یک مسئله عملی است: «این موضوع به وضعیت پزشکی و شرایط جسمی من مربوط میشود.»
لی در سال جاری چند بار درباره مشکلات ناشی از این بیماری صحبت کرده است؛ بیماریای که با سیستم ایمنی بدن ارتباط دارد. «مراقبت عاشقانه» نخستینبار در جشنواره تلوراید و سپس جشنواره فیلم تورنتو به نمایش درآمد و اکنون در سنسباستین نیز روی پرده رفته است. هالیوود ریپورتر درباره فیلم نوشته بود که این اثر میتواند افزودهای دوستداشتنی و احتمالاً پایانی شایسته برای یک کارنامه استثنایی باشد.
داستان فیلم درباره مددکاری اجتماعی به نام ایمی، با بازی کیت اوفلین، است که نزد دوست دانشگاهیاش، رزی، با بازی آلیس بیلی جانسون، نقل مکان میکند. ایمی رابطه نزدیکی با والدینش دارد که در همان نزدیکی زندگی میکنند و با نوشیدن فنجانهای متعدد چای، روزگار را میگذرانند. وقتی یک بحران پزشکی خانوادگی از راه میرسد، لی نشان میدهد آنچه گاهی بهعنوان خونسردی و خویشتنداری بریتانیایی شناخته میشود، در واقع میتواند ترکیبی از شجاعت، همبستگی و ترسی ناگفته در برابر دشواریهای زندگی باشد.
لی در پاسخ به پرسشی درباره حفظ امیدواری در روزگار پرتنش امروز گفت: «انسانیت، همان انسانیت است. ما انسان بودن را متوقف نکردهایم. کیفیت زندگی فقط به این دلیل که در دوران سختی هستیم از بین نرفته است؛ برعکس، همین شرایط دلیل بیشتری است برای اینکه تا جایی که میتوانیم مثبتاندیش باشیم.» او تأکید کرد که نمیخواهد «مراقبت عاشقانه» بهعنوان نوعی فرار رمانتیک از واقعیت تلقی شود: «این فیلم نگاهی صریح به واقعیتهاست، اما درباره شفقت است؛ و شفقت در این دوران، به اندازه هر زمان دیگری اهمیت دارد.»
فیلم در کنار روابط انسانی، به افول بریتانیا پس از جنگ و کاهش شدید خدمات درمانی و اجتماعی نیز میپردازد. همین موضوع باعث شد از لی و بازیگران درباره حفظ امید در شرایط کنونی سؤال شود؛ شرایطی که پل جسون با اشاره به آن گفت «آدمهایی که پول زیادی دارند، کشورها را به شکلی بیرحمانه اداره میکنند.» لی در پاسخ گفت پاسخ ساده و سیاهوسفیدی برای این پرسش وجود ندارد: «آدم میخواهد خوشبین باشد. میخواهد نوری در انتهای تونل ببیند.» او سپس از فرزندان و نوههایش گفت و اضافه کرد که کوچکترین نوهاش تنها دو سال دارد. «اگر همهچیز طبق روال پیش برود، او در قرن بیستودوم به سن من خواهد رسید و من میخواهم آن دنیا، دنیای خوبی باشد. میخواهم زندگی او مثبت باشد.» با این حال، لی اعتراف کرد که بدبین بودن نیز در شرایط فعلی دشوار نیست: «چیزهای زیادی در جهان در حال رخ دادن است که ترسناک و محدودکنندهاند. واقعاً بیشتر از این چیزی نمیتوانم بگویم.»