سری آ بدون ایتالیایی‌ها | وقتی ستاره‌های ایتالیا پشت در می‌مانند

به گزارش همشهری‌آنلاین، براساس آمار فعلی ترنسفرمارکت از فصل 27-2026، سری‌آ ۵۸۰ بازیکن دارد که ۳۹۷‌نفر از آنها خارجی هستند. یعنی 4/68‌درصد بازیکنان لیگ از خارج ایتالیا آمده‌اند و سهم بازیکنان ایتالیایی به ۱۸۳‌نفر، معادل 6/31‌درصد، رسیده است. به زبان ساده‌تر، از هر ۳بازیکن حاضر در فهرست تیم‌های سری‌آ، تقریبا ۲نفر خارجی‌اند و فقط یک نفر ایتالیایی است.

آمار سری آ در یک نگاه:
تعداد کل بازیکنان ۵۸۰ نفر
بازیکنان خارجی ۳۹۷ نفر
بازیکنان ایتالیایی۱۸۳ نفر
سهم خارجی‌ها 68/4درصد
سهم ایتالیایی‌ها 31/6درصد
این اعداد البته به‌معنای آن نیست که ۳۹۷‌بازیکن خارجی حتما بیشتر از ایتالیایی‌ها بازی می‌کنند. فهرست تیم با ترکیب اصلی فرق دارد. اما همین که در لیگ خود ایتالیا، نزدیک به ۷۰‌درصد فهرست بازیکنان را خارجی‌ها تشکیل می‌دهند، نشان می‌دهد فضای رشد برای بازیکن داخلی تا چه اندازه محدود شده است.کومو شاید واضح‌ترین نمونه این وضعیت باشد. این باشگاه در سال‌های اخیر با سرمایه‌گذاری سنگین و جذب بازیکنان خارجی، خیلی سریع خودش را به سطح اول فوتبال ایتالیا و حتی لیگ قهرمانان رسانده است. این فصل هم در نخستین حضور تاریخی‌اش در لیگ قهرمانان، با پیروزی ۴ بر یک مقابل لایپزیش شروعی خیره‌کننده داشت. اما همین تیم در سری‌آ می‌تواند بدون بازیکن ایتالیایی در ترکیب اصلی به میدان برود.
میلان هم در نقطه مقابل این داستان، دست‌کم یک نشانه امیدوارکننده دارد. آلفادجو سیسه، مهاجم ۱۹‌ساله ایتالیایی، در شروع فصل در ترکیب اصلی قرار گرفت و حتی گل هم زد. او جوان‌ترین ایتالیایی میلان از زمان پاتریک کوترونه بود که برای این باشگاه گل زد. مشکل اینجاست که دیگر نباید برای پیدا کردن یک بازیکن ایتالیایی ۱۹‌ساله که در ترکیب اصلی قرار گرفته، آن را یک اتفاق معمولی فرض کنیم؛ وقتی حضورش تبدیل به خبر می‌شود، یعنی وضعیت عادی نیست.
البته نسل طلایی ایتالیا همیشه از دل سری‌آ بیرون نمی‌آید. ممکن است گفته شود ایتالیا هنوز بازیکنان باکیفیتی دارد. کاملا درست است. جان‌لوئیجی دوناروما، ساندرو تونالی، ریکاردو کالافیوری، اودوگی و کیه‌زا نمونه‌های مهمی از بازیکنان ایتالیایی هستند که در فوتبال خارج از کشور بازی می‌کنند. دوناروما در منچسترسیتی، تونالی در نیوکاسل، کالافیوری در آرسنال و اودوگی و ویکاریو در فوتبال انگلیس حضور دارند. اما اینها استثنا هستند. ستاره‌های ایتالیایی مثل گذشته، مشتری ندارند. حتی کیه‌زا هم در لیورپول نیمکت‌نشین محض است.
بخش ناچیزی از بهترین سرمایه انسانی فوتبال ایتالیا دیگر در خود سری‌آ بازی نمی‌کند. این اتفاق از یک طرف می‌تواند نشانه کیفیت فوتبال ایتالیا باشد؛ چون اگر بازیکن ایتالیایی آنقدر خوب باشد که راهی لیگ برتر انگلیس شود، اتفاق مثبتی است. اما از طرف دیگر، وقتی تعداد این بازیکنان کم باشد و در داخل ایتالیا هم باشگاه‌ها برای پست‌های مختلف بیشتر به بازار خارجی تکیه کنند، تیم ملی با یک مشکل جدی مواجه می‌شود؛ عمق کم ترکیب. ممکن است ایتالیا چند ستاره داشته باشد، اما برای ساختن یک تیم ملی قدرتمند فقط ۱۱‌بازیکن خوب لازم نیست. باید پشت سر آنها ده‌ها بازیکن دیگر وجود داشته باشند که در سطح بالای باشگاهی بازی کرده باشند، رقابت کنند، اشتباه کنند، تجربه بگیرند و آماده رسیدن به تیم ملی شوند. وقتی این زنجیره ضعیف شود، تیم ملی هم دیر یا زود هزینه‌اش را می‌دهد. به هر حال، یک واقعیت آماری فعلا جلوی چشم فوتبال ایتالیاست؛ در لیگ ایتالیا، ایتالیایی‌ها دیگر اکثریت نیستند و وقتی در لیگ خودت برای پیدا کردن بازیکن ایتالیایی باید دنبال بگردی، شاید نباید از این تعجب کنی که تیم ملی هم برای پیدا کردن نسل بعدی ستاره‌هایش دچار مشکل شده است.

کاهش بازیکنان ایتالیایی در فوتبال باشگاهی این کشور، زنگ خطری است که شاید ۳غیبت متوالی آتزوری در جام‌های جهانی، فقط یکی از نتایج آن باشد. فوتبال ایتالیا یک صحنه عجیب را تجربه می‌کند؛ در یکی از معتبرترین لیگ‌های دنیا، پیدا کردن بازیکن ایتالیایی در ترکیب بعضی تیم‌ها دارد به اتفاقی قابل توجه تبدیل می‌شود. کومو در یکی از بازی‌های این فصل سری‌آ بدون حتی یک بازیکن ایتالیایی در ترکیب اصلی به میدان رفت. یوونتوس هم در دیداری که به‌تازگی برگزار شد و با نتیجه 3بر 2 از ساسولو شکست خورد، کار را با ترکیبی شروع کرد که هیچ بازیکن ایتالیایی در آن حضور نداشت؛ اتفاقی که با توجه به سابقه یوونتوس، بیش از هر چیز عجیب به‌نظر می‌رسد. البته در مورد یوونتوس، مصدومیت چند بازیکن ایتالیایی مثل لوکاتلی و آندره‌آ کامبیازو هم در این اتفاق نقش داشت. اما مسئله فقط یک بازی و یک ترکیب نیست. اگر قرار بود مشکل فوتبال ایتالیا فقط مصدومیت یا تصمیم یک مربی باشد، می‌شد از کنارش گذشت. مشکل وقتی جدی می‌شود که به فهرست بازیکنان کل سری‌آ نگاه کنیم.