همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: این داغ استخوانسوز، زخمی نیست که با گذشت زمان التیام یابد، یا فاجعهای که هرگز از حافظه تاریخی این ملت پاک شود. خون آن فرشتههای کوچک، به تار و پود این شهر گره خورده و دیوارهای ترکشخورده این مدرسه، سند مظلومیتی است که تا ابد در سینه تاریخ ثبت خواهد ماند.
حالا در آستانهماه مهر، حیاط خاموش و پر از بغض مدرسه شجره طیبه، میزبان گروهی از دانشجویان جهادگر است. آنها به اینجا نیامدهاند تا غبار فراموشی بر آن فاجعه بپاشند یا ردپای آن جنایت تلخ را از حافظه آجرها پاک کنند؛ بلکه آستین بالا زدهاند تا نگذارند درهای این مدرسه برای همیشه بسته بماند. این دستهای جوان و بیادعا، با چشمانی که هنوز از یادآوری آن جنگ ۴۰ روزه خیس میشود، کلاسها را رنگ میزنند و نیمکتها را میچینند تا شجره طیبه بهعنوان یک بنای یادبود زنده و تپنده، دوباره میزبان دانشآموزانی شود که راویان آینده این شهرند.
این گزارش تصویری، روایتی است از یک تلاش مقدس برای تداوم زندگی در قلب ویرانی؛ تلاشی برای آنکه زنگ مهر امسال، در تقابلی باشکوه از سوگ ابدی و حیات مستمر، به یاد ۱۵۶ جان بیگناه در آسمان میناب طنینانداز شود.