به گزارش همشهری آنلاین؛ سناریوسازی اخیر نیویورکتایمز به قلم فرناز فصیحی، درباره ادعای حملات خودسرانه به کشتیهای تجاری در تنگه هرمز و انتساب آن به فرمانده سازمان بسیج را باید نمونهای از تاکتیکهای جنگ روانی به شمار آورد.
این روایتسازی آشکارا نقض توافق اسلام آباد و تداوم حملات از سوی آمریکا را نادیده میگیرد و سعی دارد همه تقصیرها برای به سرانجام نرسیدن مذاکرات را گردن ایران بیاندازد.
بر همین اساس، ادعای اخیر نیویورک تایمز چند هدف داشته از جمله:
۱- مقصر جلوهدادن ایران در شکست مذاکرات
۲- ایجاد اختلاف میان مسئولین عالی رتبه ایران
۳- تضعیف اتحاد ملی
۴- ترور شخصیت چهرههای امنیتی
۵- تلاش برای خبردارشدن از موقعیت رهبر انقلاب
بررسی عملکرد این روزنامه نشان میدهد که استناد به مقامات نامشخص و منابع آگاه الگویی تکرارشونده برای غیرقابل راستیآزمایی کردن اخبار است.
این اولین بار نیست که نیویورک تایمز فیک نیوز تولید میکند. از جمله ادعاهای تکذیبشده این شبهرسانه میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- خبر ساختگی وخامت حال رهبر انقلاب در سال ۱۴۰۱ که فردای آن روز با سخنرانی ایستاده ایشان در حضور دانشجویان رد شد
- ادعای دیدار نماینده دائم ایران در سازمان ملل با ایلان ماسک در نیویورک
- ادعای تعیین سه جانشین برای رهبری در اواسط جنگ تحمیلی ۱۲ روزه
- ادعای فشار محرمانه مسئولان بر رهبری برای تغییر موضع مذاکره
- ادعای وجود سوخت موشک در انفجار بندر رجایی که توسط وزارت دفاع تکذیب گردید
پروژه رژیم صهیونیستی برای تغییر نظام سیاسی در ایران با همکاری رئیس جمهور پیشین کشورمان نیز دروغ مورد دیگری بود که نیویورک تایمز آن را برای مشوش کردن افکار عمومی تولید کرد.
تناقض موجود در ادعای اخیر مبنی بر اقدام خودسرانه نیروهای نظامی و انتساب همزمان آن به حسین طائب، نمونهای از بهکارگیری تاکتیک «دروغ هرچه بزرگتر، باورپذیری بیشتر» است که هدف اصلی آن اثرگذاری بر ذهن مخاطب پیش از آشکار شدن حقیقت است.