همشهری آنلاین: این بازیگر که بهتازگی از همسرش، جک آنتونوف، جدا شده، برای این مراسم یک پیراهن مشکی یقههفت با جزئیات ریشهدار پوشیده بود و آن را با کفشهای بدون کفی از مجموعه کروز ۲۰۲۷ شنل ست کرده بود.
این کفشها که چیزی بیشتر از یک پاشنه نیستند، بندهای باریکی دارند که دور مچ پا پیچیده میشوند و بخش زیادی از پا، از جمله انگشتان، کاملاً نمایان است؛ به همین دلیل در نگاه اول شبیه این به نظر میرسد که فرد با پای برهنه راه میرود. این طراحی توسط متیو بلِیزی، مدیر خلاق شنل، انجام شده و برداشتی متفاوت از مدل کلاسیک کفش باله نوکمشکی این برند به شمار میرود. این کفش در رنگهای مشکی، طلایی و نقرهای عرضه شده است.
کوالی از چهرههای قدیمی و سفیران شنل است و نخستین بار در سال ۲۰۱۱، زمانی که تنها ۱۷ سال داشت، روی صحنه نمایش این برند راه رفت. او در سالهای بعد نیز چندین بار در شوهای مد شنل حضور داشته است.
این کفشهای عجیب البته در شبکههای اجتماعی هم سوژه شوخی کاربران شدند. برخی کاربران با اشاره به طراحی بسیار مینیمال آن، ظاهر کفش را به ماسک پزشکی تشبیه کردند و نوشتند که انگار ماسک صورت را به جای کفش روی پا گذاشتهاند. در یکی از واکنشها نیز بهصراحت آمده بود: «این شبیه یک ماسک پزشکی روی پای اوست.» برخی دیگر نیز با انتشار تصاویر و شوخیهای مشابه، این پرسش را مطرح کردند که آیا این وسیله واقعاً باید «کفش» نامیده شود یا صرفاً یک پوشش برای پاشنه است؛ واکنشهایی که نشان میدهد طراحی جنجالی شنل بیش از آنکه مخاطبان را درباره کاربردش متقاعد کند، به سوژهای برای میم و شوخی در فضای مجازی تبدیل شده است.
در مراسم افتتاحیه «ستارههای سگ»، کوالی روی فرش قرمز در کنار همبازی خود و دیگر سفیر شنل، جیکوب الوردی، حضور داشت. الوردی برخلاف کوالی کفشی پوشیده بود که انگشتان پاهایش را کاملاً میپوشاند؛ هرچند او برای عکس گرفتن، یک سگ واقعی را نیز در آغوش گرفت؛ همان سگی که در فیلم متعلق به شخصیت اوست. فیلم «ستارههای سگ» به کارگردانی ریدلی اسکات ساخته شده و علاوه بر کوالی و الوردی، بازیگرانی همچون جاش برولین، آلیسون جنی، گای پیرس و بندیکت وانگ در آن ایفای نقش میکنند. این فیلم اقتباسی از رمان سال ۲۰۱۲ پیتر هلر است و داستان گروهی از انسانها را روایت میکند که تلاش دارند در دنیایی پس از یک همهگیری جهانی زنده بمانند.
برولین پیشتر در گفتوگو با امپایر فاش کرده بود که تقریباً در همان روز اول فیلمبرداری قصد داشت از پروژه کنارهگیری کند، زیرا از شیوه کارگردانی اسکات بهشدت ترسیده بود. او درباره روزی گفت که اسکات بیشتر در حال تعریف کردن داستان بوده و چندان تمرین نمیکرد و همین مسئله او را مضطرب کرده بود. برولین حتی با مدیر برنامههایش تماس گرفت و گفت میخواهد از پروژه خارج شود، اما مدیر برنامهاش از او خواست یک روز استراحت کند.
چند روز بعد، برولین در نهایت با شیوه کاری اسکات کنار آمد؛ روشی که در آن یک صحنه بهطور همزمان با چند دوربین و از زوایای مختلف فیلمبرداری میشود. او بعدها این تکنیک را «فوقالعاده خلاقانه و فوقالعاده خطرناک» توصیف کرد و گفت این پروژه به یکی از خلاقانهترین و رضایتبخشترین تجربههای کاریاش تبدیل شده است.