همشهری آنلاین: احتمالاً شما هم بارها ویدئوهایی از بازیگران هالیوود را هنگام تبلیغ فیلمهایشان دیدهاید؛ ویدئوهایی که در آنها به جای صحبت درباره نقش، فیلم یا تجربه ساخت اثر، باید به سؤالهای عجیب پاسخ بدهند، خوراکیهای مختلف را امتحان کنند، بازیهای اینترنتی انجام دهند یا در چالشهای شبکههای اجتماعی شرکت کنند. این تصاویر میلیونها بار دیده میشوند، اما یک سؤال را هم مطرح میکنند: آیا تورهای تبلیغاتی فیلمها هنوز درباره خود سینما هستند یا بیشتر به ابزاری برای تولید محتوای وایرال تبدیل شدهاند؟ این پرسشی است که روزنامه گاردین در گزارشی تازه به آن پرداخته و معتقد است تورهای رسانهای هالیوود بیش از هر زمان دیگری از گفتوگوهای جدی فاصله گرفته و به نمایشهایی سرگرمکننده اما سطحی تبدیل شدهاند.
از گفتوگوهای مفصل تا کلیپهای ۳۰ ثانیهای
تا همین چند سال پیش، تورهای تبلیغاتی فیلمها فرصتی بودند تا کارگردانان و بازیگران درباره روند ساخت فیلم، چالشهای بازیگری، انتخابهای هنری و نگاه خود به سینما صحبت کنند. اما امروز بخش بزرگی از این تورها در قالب ویدئوهای کوتاه برای تیکتاک، اینستاگرام و یوتیوب طراحی میشود؛ جایی که سرعت، شوخی و قابلیت وایرال شدن، اهمیت بیشتری از محتوای گفتوگو پیدا کرده است. نتیجه این میشود که گاهی بازیگران مشهور ناچارند به جای پاسخ دادن به پرسشهای تخصصی، در بازیهایی مانند «ترجیح میدهی...؟»، حدس زدن ایموجیها، خوردن خوراکیهای عجیب یا اجرای چالشهای اینترنتی شرکت کنند.
ستارهها؛ بازیگر یا تولیدکننده محتوا؟
به نوشته گاردین، این تغییر فقط شکل مصاحبهها را عوض نکرده، بلکه نقش ستارههای سینما را نیز تغییر داده است. این روزها از بازیگران انتظار میرود علاوه بر ایفای نقش روی پرده، در فضای مجازی نیز حضوری مداوم داشته باشند؛ حضوری که بتواند توجه کاربران را جلب کند و درباره فیلم سر و صدا به پا کند. در چنین شرایطی، حتی کارگردانان صاحبنامی مانند کریستوفر نولان یا استیون اسپیلبرگ نیز ناچارند در قالب برنامهها و ویدئوهایی ظاهر شوند که بیش از آنکه به گفتوگو درباره سینما شباهت داشته باشد، به سرگرمی اینترنتی نزدیک است.
وقتی الگوریتم، مصاحبه را مینویسد
یکی از دلایل این تغییر، نفوذ شبکههای اجتماعی در صنعت سرگرمی است. امروز موفقیت یک ویدئوی ۲۰ ثانیهای میتواند میلیونها نفر را با یک فیلم آشنا کند؛ بنابراین استودیوها ترجیح میدهند بازیگرانشان در قالبهایی حضور پیدا کنند که بیشترین شانس دیده شدن را داشته باشد. به همین دلیل، رسانههای دیجیتال و صفحات پرمخاطب اینترنتی به بخش مهمی از تورهای تبلیغاتی تبدیل شدهاند و گاهی حتی از رسانههای سنتی نیز تأثیرگذارتر هستند.
چیزی که از دست رفته است
گزارش گاردین تأکید میکند که مشکل، اصل سرگرمکننده بودن این برنامهها نیست؛ بلکه این است که گفتوگوهای عمیق درباره سینما، بازیگری و فیلمسازی به حاشیه رانده شدهاند. در گذشته، مصاحبههای تبلیغاتی فرصتی برای شناخت بهتر فیلمسازان و بازیگران بود، اما اکنون بسیاری از آنها بیشتر به مجموعهای از لحظات کوتاه و قابل اشتراکگذاری در شبکههای اجتماعی شباهت دارند؛ لحظاتی که شاید میلیونها بازدید داشته باشند، اما چیز زیادی درباره خود فیلم به مخاطب نگویند.
البته این مدل جدید بینتیجه هم نبوده است. بسیاری از فیلمهای بزرگ هالیوود با کمک همین کلیپهای کوتاه، شوخیهای وایرال و حضور گسترده بازیگران در شبکههای اجتماعی توانستهاند توجه مخاطبان جوان را جلب کنند. با این حال، منتقدان معتقدند سینما در این میان بهایی نیز پرداخته است؛ گفتوگو درباره هنر فیلمسازی جای خود را به مسابقهای برای تولید محتوای پربازدید داده و بازیگران، بیش از آنکه درباره شخصیتهایشان حرف بزنند، مشغول ساختن لحظاتی هستند که شاید تنها چند روز در فضای مجازی عمر داشته باشند.
امروزه، بسیاری از مخاطبان، تور تبلیغاتی یک فیلم را به اندازه خود فیلم دنبال میکنند که نشان میدهد در عصر شبکههای اجتماعی گاهی مسیر تبلیغ از مقصد مهمتر شده است.