به گزارش همشهری آنلاین، وقتی فینال جام جهانی آغاز شد، همه منتظر جادوی همیشگی لیونل مسی بودند؛ بازیکنی که پیش از فینال با ۸ گل و ۴ پاس گل روی بخش عمده گلهای آرژانتین تأثیر مستقیم گذاشته بود و در ایجاد ۹۹ موقعیت از ۱۱۳ حمله خطرناک تیمش نقش داشت. اما اسپانیا مهمترین سلاح آرژانتین را از جریان بازی خارج کرد.
۱- قطع ارتباط مسی با هافبکها
مهمترین برنامه اسپانیا این بود که اجازه ندهد توپ راحت به مسی برسد. هافبکهای اسپانیا با پرس شدید، پاسهای عمقی به سمت شماره ۱۰ آرژانتین را بستند و هر زمان مسی عقب میآمد تا توپ بگیرد، یک هافبک و یک مدافع به صورت همزمان او را تحت فشار قرار میدادند.
نتیجه این شد که مسی اغلب مجبور شد دهها متر عقبتر از محوطه جریمه توپ دریافت کند.
۲- دفاع دو و حتی سه نفره
هر زمان مسی صاحب توپ میشد، تنها با یک مدافع روبهرو نبود. مدافع کناری، مدافع میانی و گاهی هافبک دفاعی اسپانیا به شکل مثلثی اطراف او را میبستند تا فضای چرخش و دریبل نداشته باشد. این روش باعث شد او کمتر بتواند با توپ به سمت دروازه حرکت کند.
۳- مالکیت توپ؛ بهترین دفاع اسپانیا
اسپانیا در تمام تورنمنت بیش از ۶۳ درصد مالکیت توپ داشت و همین فلسفه را در فینال نیز حفظ کرد. وقتی توپ در اختیار اسپانیا بود، مسی عملاً از جریان مسابقه خارج میشد و مجبور بود دقایق طولانی بدون لمس توپ بدود
۴- جلوگیری از ضدحملههای آرژانتین
آرژانتین در مراحل حذفی بارها از ضدحمله و لحظات درخشان مسی به گل رسیده بود. اما اسپانیا بلافاصله بعد از از دست دادن توپ، پرس شدیدی انجام میداد و اجازه نمیداد آرژانتین فضای انتقال سریع پیدا کند.به همین دلیل فرصتهای مسی برای حمله در فضای باز تقریباً از بین رفت.
دلیل قهرمانی اسپانیا تنها گل دقیقههای پایانی نبود؛ بلکه فلج کردن مغز متفکر آرژانتین بود. دلافوئنته با ترکیبی از پرس هوشمند، دفاع چندلایه، مالکیت توپ و بستن مسیرهای پاس، اجازه نداد لیونل مسی مانند بازیهای قبل سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. نتیجه، یکی از کاملترین نمایشهای دفاعی یک تیم مقابل مسی در تاریخ جام جهانی و قهرمانی شایسته اسپانیا بود.