همشهری آنلاین: این کارگردان برنده اسکار که این هفته فیلم حماسی و اسطورهای «اودیسه» را روی پرده دارد، در گفتوگویی با «تلگراف» به اظهارات اخیر مت دیمون، بازیگر اصلی فیلم، واکنش نشان داد. دیمون پیشتر گفته بود هنگام ساخت «اودیسه» احساس نوستالژیکی داشته، زیرا این پروژه او را به یاد فیلمهایی انداخته که در آغاز دوران حرفهایاش ساخته میشدند؛ فیلمهایی که به باور او در حال ناپدید شدن هستند.
او گفته بود: «احساس میکردم دوباره به دوران شروع کارم برگشتهام، اما میدانم که آن دوران دارد از بین میرود.» دیمون همچنین افزوده بود: «میدانستم این آخرین فرصتی است که چنین کاری انجام میدهم. فکر نمیکنم برای مدت زیادی دیگر به فیلمسازان منابع و امکانات لازم داده شود تا بتوانند فیلمها را به این شیوه بسازند.»
اما نولان که همزمان ریاست انجمن کارگردانان آمریکا را نیز بر عهده دارد، برداشت متفاوتی از ماجرا دارد. او گفت: «فکر میکنم میدانم مت دقیقاً به چه چیزی اشاره میکرد، چون واقعاً مدت زیادی است که کسی فیلمی در این مقیاس و به این شیوه نساخته؛ اینکه به نقاط مختلف جهان سفر کنی، هزاران نفر را گرد هم بیاوری و چنین پروژهای را پیش ببری.» با این حال نولان تأکید کرد: «اما در چنین نگاهی نوعی جنبه شکستطلبانه وجود دارد که با آن موافق نیستم. من فکر میکنم سینما همچنان زنده، ضروری و پویاست و مدام خودش را دگرگون میکند. امروز صداهای جوان و فوقالعادهای در سینما حضور دارند که این رسانه را از آنِ خود کردهاند و آن را به جلو میبرند.»
نولان از کِری بارکر، نویسنده و کارگردان فیلم «وسواس»، و کِین پارسونز، کارگردان «درهای پشتی»، بهعنوان نمونههایی از فیلمسازان نسل زد نام برد که با آثار اورجینال خود توجه مخاطبان و گیشه را جلب کردهاند. او افزود: «به همین دلیل هیچوقت این استدلال را نپذیرفتم که دامنه توجه نسل جوان آنقدر آسیب دیده که دیگر نمیتواند از یک حماسه سهساعته یونانی لذت ببرد.» نولان ادامه داد: «آن فیلمها بسیار رازآلود و تأملبرانگیزند. بعضی بخشهای «درهای پشتی» شبیه آثار دیوید لینچ در مبهمترین و پیچیدهترین حالتش هستند. با این حال جوانها نمیتوانند از آنها دل بکنند.»
در گزارش آمده است که هرچند نولان درباره استقبال مخاطبان جوان از آثار اورجینال درست میگوید، اما فیلمهایی مانند «وسواس» و «درهای پشتی» پروژههای کمهزینهای بودهاند. در مقابل، ادعای مت دیمون مبنی بر اینکه استودیوها روزبهروز تمایل کمتری به تأمین بودجه برای تولیدات عظیم مبتنی بر جلوههای عملی و فیلمبرداری در لوکیشنهای واقعی دارند نیز چندان دور از واقعیت به نظر نمیرسد؛ مگر برای فیلمسازی مانند نولان که پس از موفقیت غیرمنتظره یک میلیارد دلاری «اوپنهایمر» در جایگاه ویژهای قرار دارد.
نولان همچنین از علاقه فیلمسازان جوان به جلوههای ویژه عملی ابراز خرسندی کرد و گفت همین مسئله یکی از دلایلی است که او درباره تسلط هوش مصنوعی بر مشاغل سینمایی نگران نیست.
او درباره هوش مصنوعی گفت: «در تمام عمرم هیچوقت ندیده بودم فناوریای که قرار بود یک جهش بنیادین و انقلابی باشد، تا این حد سریع و گسترده کنار گذاشته شود. انرژی عظیمی صرف وارد کردن هوش مصنوعی شد، اما اگر به واکنش نسل جوان نگاه کنید، آنها تقریباً بهطور کامل آن را رد کردهاند.»
نولان برای اثبات حرفش به واکنش چهار فرزند خود اشاره کرد و گفت نسلهای جوانتر در حوزه روایت تصویری معمولاً نگاه انتقادیتری به هوش مصنوعی دارند.
او توضیح داد: «قضاوت آنها درباره محتوای بیکیفیت و تولیدشده با هوش مصنوعی، فوری و بسیار سختگیرانه بوده است. آنها خیلی سریع متوجه میشوند با چه چیزی طرف هستند، چون این فناوری از دل همان دنیای آنلاین بیرون آمده که بهخوبی میشناسند.» نولان در پایان تأکید کرد که این به معنای بیفایده بودن تمام کاربردهای هوش مصنوعی نیست، اما معتقد است در سینما این فناوری در زمان نامناسبی وارد شده است.
او گفت: «سالها صنعت به سمت محیطهای کاملاً مجازی حرکت میکرد، اما حالا شاهد علاقهای دوباره به شکلهای ملموستر، واقعیتر و فیزیکیتر روایت داستان هستیم.»