همشهری آنلاین - فاطمه عباسی: این جزیره که در نزدیکی «کولا ساوانی» در شمال دومین جزیره بزرگ فیجی واقع شده، یک پدیده کاملاً دستساز است که حدود ۱۲۰۰ سال پیش توسط ساکنان اولیه منطقه شکل گرفته است. این خشکی کوچک که مساحتی نزدیک به سه هزار متر مربع دارد و کمی بالاتر از سطح مد دریا قرار گرفته، ساختاری منحصربهفرد دارد. تجزیه و تحلیلها نشان میدهد که بین ۷۰ تا ۹۰ درصد از بدنه اصلی آن را بقایای صدفهای خوراکی و قطعات سفالهای کهن تشکیل داده است، نه سنگ و خاک.
تیم تحقیقاتی به سرپرستی پروفسور پاتریک نان، پس از بررسیهای دقیق و تاریخگذاری رادیوکربن که قدمت جزیره را به حدود سال ۷۶۰ میلادی میرساند، فرضیه سونامی را رد کردند. دلیل این امر، وجود انحصاری صدفهای خوراکی بود؛ چرا که یک موج عظیم دریایی، ترکیبی از انواع صدفهای خوراکی و غیرخوراکی را به ساحل میآورد. نظریه غالب این است که این مکان در گذشته یک کارگاه تخصصی برای فرآوری صدف بوده است. ساکنان باستانی، خانههای خود را بر روی پایههای چوبی در آبهای کمعمق ساخته و طی قرنها، پوستههای صدفهای مصرفی خود را به زیر خانههایشان میریختند.
انباشت تدریجی این ضایعات غذایی، همزمان با کاهش سطح آب دریا، در نهایت منجر به پدیدار شدن این توده عظیم و تبدیل آن به یک جزیره واقعی شد. این یافته نه تنها درک ما را از رژیم غذایی و سبک زندگی مردمان گذشته اقیانوس آرام عمیقتر میکند، بلکه به عنوان نخستین نمونه ثبتشده از «جزیره زبالهدانی» در شرق پاپوآ گینهنو، تأثیر چشمگیر فعالیتهای انسانی بر شکلدهی به محیط زیست را به نمایش میگذارد.