به گزارش همشهری آنلاین، محمد محمدی شامگاه در حاشیه آیین امضای تفاهمنامه زیرساختی در حوزه فرهنگ که در رامسر برگزار شد، اظهار داشت: اقتصاد هنر یکی از مهمترین مؤلفههای جذب توریست در جهان امروز محسوب میشود و گردش مالی نیمهمتی (۵۰۰ میلیارد تومانی) سال گذشته در مازندران، نشاندهنده ظرفیت بالای این بخش برای رونق اقتصادی منطقه است.
وی با بیان اینکه رویدادسازی فرهنگی هسته اصلی جذب گردشگر در شهرهای ساحلی و تاریخی است، افزود: در تمامی برنامهریزیهای شاخص هنری، نام رامسر به واسطه زیباییهای منحصربهفرد طبیعی و زیرساختهای اقامتی قابلتوجه در اولویت قرار دارد؛ اما این شهر با وجود برخورداری از ظرفیتهای شاخص، به دلیل ضعف در زیرساختهای فرهنگی با چالش جدی به ویژه برای اهالی فرهنگ و هنر مواجه است.
مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران نبود فرهنگسرا در عروس شهرهای ایران را یک عقبماندگی تاریخی توصیف کرد و گفت: برای عملیاتی شدن ظرفیتهای اقتصاد هنر، نیازمند فضاهای استاندارد هستیم. در همین راستا، پس از ۲۶ سال کشوقوس و مناقشه بر سر سازه نیمهتمام مجتمع فرهنگی در عرصه باغ تاریخی ۳۳ هکتاری، سرانجام با امضای تفاهمنامه با شهرداری رامسر، گام عملیاتی برای حل این مشکل برداشته و این مناقشه دو دههای تعیین و تکلیف شد.
محمدی تصریح کرد: بر اساس این توافق، مقرر شد با جابهجایی سازه نیمهتمام از عرصه میراثی و انتقال آن به زمین جایگزین که توسط شهرداری تأمین شده است، عملیات ساخت این مجتمع در فضایی استاندارد آغاز شود. این اقدام گامی بلند برای میزبانی رامسر از رویدادهای ملی و بینالمللی و تقویت چرخه اقتصادی هنر در شمال کشور خواهد بود.
به گزارش ایرنا، سازه مجتمع فرهنگی ارشاد دو دهه پیش، برخلاف ضوابط آثار تاریخی، در عرصه باغ تاریخی رامسر معروف به ۳۳ هکتاری احداث شد. در سال ۲۰۰۷، زمانی که پرونده ثبت جهانی منظر طبیعی–تاریخی رامسر به یونسکو ارسال شد، کارشناسان یونسکو این سازه را مداخله مستقیم شهری در کالبد یک اثر تاریخی تشخیص دادند و همین مسئله باعث شد پرونده بازگردانده شود. از آن زمان تاکنون، این پرونده تا زمان رفع مداخلات، در فهرست موقت یونسکو باقی مانده است.
از سوی دیگر، این موضوع باعث شد اهالی فرهنگ و هنر رامسر نیز از داشتن یک فرهنگسرا محروم بمانند. اکنون به نظر میرسد با این تفاهمنامه و مصوبه شهرداری، اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی که به امضای فرماندار رامسر نیز رسیده است، میتوان به خانهدار شدن اهالی فرهنگ و هنر و همچنین به جریان افتادن دوباره پرونده ثبت جهانی امیدوار بود.