همشهری آنلاین: پدرو آلمودوار در گفتوگویی با روزنامه لسآنجلس تایمز، پیش از رقابت تازهترین فیلمش «کریسمس تلخ» در جشنواره کن، از رویکرد آشکارا غیرسیاسی اسکار امسال انتقاد کرد. آلمودوار گفت: «نمیخواهم شخص خاصی را مقصر بدانم، اما کاملاً محسوس بود که در مراسم اسکار تقریباً هیچ اعتراضی به جنگ یا ترامپ مطرح نشد. شاید او تنها نفر نبود، اما تنها نمونهای که واقعاً به خاطر دارم از یک اروپایی بود؛ دوستم خاویر باردم که مستقیم گفت: “فلسطین آزاد. ”»
این کارگردان ادامه داد: «مردم آشکارا خیلی ترسیدهاند. آمریکا الان یک دموکراسی نیست. بعضیها میگویند شاید یک دموکراسی ناقص باشد، اما من واقعاً فکر نمیکنم آمریکا در حال حاضر دموکراسی باشد. بخش دردناک و طعنهآمیز ماجرا این است که دموکراسی، از طریق سازوکار درست و قانونی رأیگیری، به شکلگیری چنین رژیم تمامیتخواهیای منجر شده است. این هم یک تناقض است و هم فوقالعاده غمانگیز.»
آلمودوار پیشتر هم بارها علیه دونالد ترامپ موضع گرفته بود؛ از جمله در سال ۲۰۲۵ زمانی که در نیویورک جایزه چاپلین را در مرکز لینکلن دریافت میکرد. او آن زمان درباره ترامپ گفته بود آمریکا «تحت حاکمیت یک قدرت خودشیفته قرار دارد که به حقوق بشر احترام نمیگذارد.» او بعدتر نیز گفت ترامپ در تاریخ به عنوان یک «فاجعه» به یاد آورده خواهد شد.
وقتی لسآنجلس تایمز از او پرسید آیا نگران تأثیر این موضعگیریها بر حرفهاش نیست، آلمودوار پاسخ داد: «اصلاً.» او گفت: «من ترس زیادی ندارم. در معنای کلیِ اسپانیاییاش، ما اینجا از نامیدن چیزها با اسم واقعیشان نمیترسیم. ما دولتی داریم که آنچه در غزه رخ میدهد را نسلکشی خوانده و مردم اسپانیا هم عموماً از محکوم کردن این جنگها با نام واقعیشان هراسی ندارند.»
این فیلمساز اضافه کرد که چون خارجی است و خارج از هالیوود کار میکند، «برایش راحتتر است که صریح» درباره باورهایش صحبت کند. بسیاری از خبرنگاران و منتقدان سینمایی نیز امسال اسکار را به دلیل برخورد «بیش از حد محافظهکارانه» با مسائل سیاسی مورد انتقاد قرار دادند. این رویکرد غیرسیاسی از آن جهت بیشتر به چشم آمد که فیلم سیاسی «نبرد پشت نبرد» ساخته پل توماس اندرسن توانست جایزه بهترین فیلم و چندین جایزه دیگر را به دست آورد.
اوون گلایبرمن، منتقد ورایتی، در نقد خود بر مراسم نوشت: «نبرد پشت نبرد» فیلمی است که سیاست آمریکای امروز در هسته اصلی DNA سینمایی آن قرار دارد… این فیلم اثری پالایشگر و سیاسی بود. در شبی که شش جایزه اسکار گرفت، این واقعیت باید در مرکز جشن موفقیتش قرار میداشت. اما اگر فقط مراسم اسکار را تماشا کرده بودید و خود فیلم را ندیده بودید، شاید کوچکترین تصوری هم از موضوع آن پیدا نمیکردید.»