همشهری آنلاین: مسعود کیمیایی یکبار پرویز پرستویی را با صفت بازیگر فیلمهای دفاعی توصیف کرده بود. منظور کارگردان کهنهکار از این صفت، اشاره به اهمیت شمایل پرستویی در تحولات تاریخ سینمای دفاعمقدس در طول بیش از ۴دهه سابقه تولید آنهاست.
این بازیگر از ابتدای دهه ۱۳۶۰با تولیدات سینمای جنگی ایران همراه و در برخی از مهمترین آنها بازیگر نقش اول مرد بوده است. کارنامه پرستویی این ویژگی بینظیر را دارد که با توضیح نقشهایش در این فیلمها میتوان تحولات نگرش سازندگان فیلمها به جنگ ۸ساله را مرور کرد و فراز و فرود ژانر را با این نقشها توضیح داد.
در دهه ۱۳۶۰ پرستویی با بازی در فیلم «دیار عاشقان» (۱۳۶۲) حسن کاربخش اهمیت نیروهای مردمی در جبههرا که یکی از ارکان دفاع بود مجسم میکند و با بازی در فیلم «پیشتازان فتح» (۱۳۶۳) ناصر مهدیپور وجه حماسی و جنگاوری رزمندگان در جبههها را روایت میکند؛ ۲گرایش مهم فیلمهای جنگی که همزمان با جنگ پدیدار شدند.
در دهه ۱۳۷۰ انتقاد از بیتوجهی به رزمندگان و فضای جنگ مهمترین وجه فرهنگی محصولات دفاعمقدس بود. پرستویی بازیگر مهمترین فیلمهای این جریان بود: «آژانس شیشهای» (۱۳۷۶) و «موج مرده» (۱۳۷۹) هر دو ساخته ابراهیم حاتمیکیا.
در دهه۱۳۸۰فیلمسازان ۲نوع فیلم جنگی میسازند؛ فیلمهایی درباره فراموشی رزمندگان و ایثار آنها. پرستویی با بازی در «دیوانهای از قفس پرید» (۱۳۸۱) احمدرضا معتمدی، «پاداش سکوت» (۱۳۸۵) مازیار میری و «سیزده ۵۹» (۱۳۸۹) سامان سالور شمایل رزمندگان فراموش شده است. فیلمهای نوع دوم روایت تازهای از تاریخ جنگ دارند که «دوئل» (۱۳۸۲) احمدرضا درویش و «به نام پدر» (۱۳۸۴) حاتمیکیا از مهمترین این فیلمها هستند.
در دهه۱۳۹۰پرستویی هم در فیلم انتقادی «خرس» (۱۳۹۰) خسرو معصومی حضور دارد و هم بازیگر فیلمهای نسل جدید دفاعمقدس است که پایهگذار جریان فیلمهای ارگانی میشود؛ «مهمان داریم» (۱۳۹۱) محمدمهدی عسگرپور و «بادیگارد» (۱۳۹۴) حاتمیکیا. هیچ بازیگری در سینمای بعد از انقلاب چنین موقعیت یکهای در هیچ ژانری ندارد.
او واقعا بازیگر دفاعی است.