همشهری آنلاین: اما حقیقت تلخ و تکاندهنده این است که برای پیدا کردن خطرناکترین جای عالم، نباید به دوردستها نگاه کنید؛ کافی است سرتان را بالا بگیرید. خطر، درست همینجاست، در چند صد کیلومتری بالای سرمان!
بله، «مدار نزدیک زمین» (LEO) برخلاف ظاهر آرام و پرستارهاش، یک میدان مین واقعی است. چرا؟ چون تمام تمدن مدرن ما، از تراکنشهای بانکی و جیپیاس گرفته تا پیشبینی وضع هوا و اینترنت جهانی، به نوار باریکی از فضا وابسته است که به شدت آسیبپذیر شده. ما در حالی به زندگی روزمره خود ادامه میدهیم که سیستمهای حیاتیمان در محاصره میلیونها قطعه زباله فضایی قرار دارند؛ قطعاتی که با سرعت سرسامآور ۲۸,۰۰۰کیلومتر بر ساعت (چندین برابر سرعت یک گلوله) حرکت میکنند. در این فضا، برخورد یک پیچ کوچک میتواند قدرتی معادل یک انفجار داشته باشد و ماهوارهای چند میلیون دلاری را به تلی از آهنپاره تبدیل کند.
ماجرا وقتی ترسناکتر میشود که بدانیم این فقط نیمی از داستان است. ما در این منطقه، درست در خط مقدم حملات خورشیدی هستیم. یک طوفان خورشیدی بزرگ، مشابه آنچه در سال ۱۸۵۹ میلادی رخ داد، میتواند در یک چشمبهمزدن تمام زیرساختهای الکترونیکی زمین را فلج کند و ما را به عصر حجر برگرداند. به اینها، سایه سنگین بیش از ۴۱,۰۰۰ سیارک و جرم نزدیک به زمین را هم اضافه کنید که برخی از آنها مانند شکارچیانی در درخشش نور خورشید پنهان شدهاند و هر لحظه ممکن است مدار زمین را قطع کنند.
تفاوت این منطقه با جهنمِ خورشید در این است که ما به خورشید وابسته نیستیم، اما به این نوار باریکِ بالای سرمان «اعتیاد» داریم. خطرناک بودن فضا در اینجا نه با دما تعریف میشود و نه با فاصله، بلکه با «وابستگی» ما گره خورده است. مدار زمین اکنون به انبار باروتی تبدیل شده که خودمان با زبالههای فضایی و ماهوارههای بی شمار فتیلهاش را روشن کردهایم؛ چالشی که دیگر یک تئوری علمی نیست، بلکه بحرانی است که امنیتِ تمدن قرن بیست و یکم را هدف گرفته است.