همشهری آنلاین: کاپیتان بهرامی/ مجید مظفری در فیلم «جنگ نفتکشها» ساخته محمد بزرگنیا تصویری از یک اراده بزرگ برای هدفی بزرگ است. جنگ فقط رویارویی ابزارها و تکنیکها نیست. نبردها بهانهای ابدی برای مردان و زنان در راه بازتعریف نهایت خواستن است. قهرمان واقعی داستان بزرگنیا از دنیای آرام و دور از آتش خود را به مهلکه جنگ میکشاند تا برای یکبار ارادهاش/ نهایت خواستنش را به چالش بکشد، تجربهای که تنها قهرمانان واقعی تجربهاش میکنند.
پذیرفتن هدایت یک نفتکش ایرانی در تنگه هرمز زیر آتش هوایی و زمینی و دریایی و خرابکاری عوامل دشمن روی عرشه کشتی کار کوچکی نیست. موانع در برابر کاپیتان بهرامی هم دشمن مسلط و هم همراهان خائن هستند.
مانوس/ جمشید جهانزاده در یکی از بهترین نقش منفیهای سینمای جنگ روی عرشه نفتکش آتشی واقعی برای کاپیتان بهرامی به راه میاندازد که اهمیت اراده قهرمان را محک عمیقی بزند.
محمد بزرگنیا با ساخت فیلم «جنگ نفتکشها» این موقعیت تاریخی را بهدست آورد تا داستانی واقعی از نبرد دریایی ایران در تنگه هرمز را برای تاریخ سینمای ایران به فیلم برگرداند.
«جنگ نفتکشها» اوج همتی است که سینمای ایران برای نمایش اراده ایرانی در تنگه هرمز در سالهای دهه ۱۳۶۰صرف کرده است. داستانهای تازه تنگه هرمز در سال ۱۴۰۵در راهند. کاپیتان بهرامیهای جوان، ارادههایی بزرگ برای هدفهایی بزرگتر. جنگ همیشه تقابل ارادههاست: برنده کسی است که دیرتر تسلیم شود. جنگ نفتکشها فیلمی درباره همین زمان است، درباره ارادهای که میگوید ادامه بده.