به گزارش همشهری آنلاین، دانیال معمار سردبیر روزنامه همشهری نوشت:
بعید است کسی ذرهای حب وطن داشته باشد و از شنیدن خبر حمله دشمن به کارخانه فولاد اصفهان، پل بی۲ کرج، پالایشگاههای پارس جنوبی یا شبکه برق، دلش به درد نیاید. اینها یکشبه ساخته نشدهاند که یکشبه هم جبران شوند.
اما قصه فقط اندوه نیست، پشت این تلخی، یک حقیقت بزرگتر ایستاده: امید. امیدی که این روزها مرهم زخمهاست، همان چیزی که اجازه نمیدهد غم، به افسردگی جمعی تبدیل شود.
ما امروز یک ملت امیدواریم. آنقدر آینده ایران را روشن میبینیم که تاریکیهای موقت جنگ، توان خاموش کردن شعله شوقمان را ندارد.
این امید از کجا میآید؟
یکم؛ ما در حال پایان دادن به «سایه جنگ» هستیم. تنبیه متجاوز تا جایی ادامه دارد که دیگر حتی خیال تعرض به این سرزمین هم به ذهنش خطور نکند.
آبادانی و بهرهمند شدن از زیرساختها، بدون امنیت ممکن نیست. امروز هزینه میدهیم تا فردا، امنیت را بخریم.
دوم؛ مهندس پل بی۲ کرج را دیدید؟ با مشت گرهکرده گفت: «دشمن کور خوانده؛ بهترش را میسازیم.» این فقط یک جمله نبود؛ تصویر یک ملت بود. زیرساختهای ما، وارداتی و وابسته نیست. محصول فکر و بازوی جوانان همین خاک است. اگر چیزی آسیب ببیند، دانش بومی و ارادهای که آن را ساخته، از بین نمیرود.
سوم؛ ما فقط تماشاگر تخریب نیستیم. پاسخ، دیگر «چشم در برابر چشم» هم نیست؛ فراتر رفته است. هر ضربه به زیرساختهای ما، با ضربهای چندبرابر به زیرساختهای دشمن پاسخ داده میشود. این یعنی بازدارندگی؛ یعنی اینکه دشمن فهمیده هزینه هر حمله، برایش سنگینتر از تصورش خواهد بود.
ما شاید با شنیدن خبر تخریب برخی زیرساختها اندکی غمگین شویم، اما خیلی زود این غم جایش را به امیدواری میدهد. چون میدانیم این مسیر، پایانش ایران امنتر، قویتر و آبادتر است.