به گزارش همشهری آنلاین، "هادی ربیعی" فعال قرآنی و کارشناس رسانه در یادداشتی که نسخهای از آن را در اختیار همشهری قرار داده، نوشت: «این معنا در آیه "وَ لِیُبْلِیَ الْمُؤْمِنِینَ منه بَلاءً حَسَنًا" (انفال: ۱۷) نیز جلوه دارد؛ جایی که «بلاء» با صفت "حَسَن" توصیف میشود، و این خود گواه آن است که ابتلا میتواند در عین سختی، حقیقتی نیکو و نعمتگونه داشته باشد.
در این افق، ابتلا از جانب حق، بهمعنای ورود انسان به ساحت توجه ویژه الهی است؛ گویی بنده در متن اراده تربیتی خداوند قرار گرفته و در معرض لطفی پنهان اما عمیق واقع شده است. از اینرو، سختیها برای مؤمن حقیقی نه نشانه دوری، بلکه علامت قرب است؛ نه محرومیت، و نوعی برگزیدگی و قرار گرفتن در مدار تربیت الهی خواهد بود.
این معنا در ادبیات عرفانی نیز انعکاس یافته است؛ چنانکه جناب مولانا میگوید: هر بلا کز او بیاید نعمتی است/ هر که را فقر است، او را دولتی است؛ که ترجمانی شاعرانه از همان حقیقت قرآنی و روایی است: دیدن نعمت در چهره بلا.
بر این اساس، حضور در میدانهای دشوار ـ از جمله جنگ در مسیر حق ـ دیگر صرفاً یک تکلیف سنگین یا واکنش به شرایط نیست، بلکه حضور در متن نعمت الهی است؛ نعمتی که در قالب بلا ظهور یافته تا انسان و جامعه را به مرتبهای بالاتر از رفاه، آگاهی، عدالت و حتی رشد برساند.
در چنین نگرشی، دیگر "تبدیل بلا به نعمت" مطرح نیست، بلکه حقیقت این است که بلا، آغاز، نعمتی در لباس سختی است. و مؤمن واقعی کسی است که این حقیقت را دریابد؛ کسی که در دل رنج، لطف را میبیند و در متن ابتلا، خود را در آغوش رحمت الهی احساس میکند».