به گزارش همشهری آنلاین، از آن غروب غمانگیز ۲۸ سال میگذرد. درست شب سیزده به در بود که باران سختی در روستای آبکار در دامنه کوه «کی نو» در استان چهارمحال و بختیاری باریدن گرفت. دم غروب صدای مهیبی از روستا آمد و از فردای آن روز دیگر خبری از هیچچیز و هیچ جنبدهای در آبکار نبود. خروارها خاک از کوه مقابل به جای ریختن در دره، مستقیم روی روستا پرتاب شد و آبکار و ۵۲ نفر از اهالیاش در یک چشم به هم زدن زیر خروارها خاک مدفون شدند؛ بیآن که فرصتی برای خداحافظی با عزیزانشان داشته باشند. انگار از ازل هیچ روستایی و هیچ مردمی در این منطقه زندگی نمیکردند.
دامداری شغل اصلی مردم آبکار بود و گفته میشود ۲ هزار میش و گوسفند هم در آن حادثه زیر خاک تلف شد. در میان اهالی فقط ۱۳ نفر که آن غروب تلخ در روستا نبودند، زنده ماندند.
شبی که این اتفاق افتاد اهالی روستاهای بالادست و پاییندست آبکار با شنیدن صدای مهیب اول فکرکردند زلزله آمدهاست. بعضی هم فکر کردند سیل راه افتاده و این، صدای خروش سیل بهاری است. در حالی علت رانش زمین بود.
در سال ۱۳۷۱ برای اهالی روستای لبد یک سایت و شهرک برای اسکان در نظرگرفته شده بود که آنان اسکان در این شهرک نپذیرفتند. همه سال در نوروز دو تا سه نفر از بازماندگان آن حادثه شوم، به نزدیکی روستا میآیند و در آستانه کوه یاد فراموششدگان را برای همیشه گرامی میدارند.
رانش زمین ممکن است به علت زلزله، فعالیت آتشفشانی، تغییرات آبهای زیرزمینی، به هم خوردن یا تغییر شیب زمین رخ دهد، اما مهمترین عامل دخیل در رانش زمین را میتوان بارانهای سیلآسا دانست. زمین لغزش یا رانش زمین، اژدهایی خفته و خاموش در دل خاک است که به یک چشم به هم زدن درست مثل زلزله بیدار می شود و هم چیز را ویران می کند و حتی رد پایی از خود به جایی نخواهد گذاشت.
تاریخ انتشار: ۱۲ فروردین ۱۴۰۵ - ۰۹:۰۰
غروب روز چهارشنبه ۱۲ فروردین ۱۳۷۷ برای اهالی چهارمحال و بختیاری با یک خاطره تلخ همراه بود؛ روستای روستای آبکار علیا لبد کوهرنگ بر اثر رانش زمین برای همیشه ناپدید شد.