به گزارش همشهری آنلاین، روبات هم با لحنی مصنوعی و بیروح چند جملهای درباره «توانمندسازی کودکان با فناوری» ادا کرد و بعد هم مثل مهمان ناخواندهای که وظیفهاش تمام شده، صحنه را ترک کرد و ناپدید شد.
این نمایش عجیب بخشی از برنامهای با عنوان پرطمطراق «Fostering the Future Together» بود؛ نشستی که قرار بود آینده آموزش را ترسیم کند، اما بیشتر شبیه تبلیغی برای جایگزینی معلمها با ماشینها به نظر میرسید. ملانیا در سخنانش از یک «معلم انساننما» به نام افلاطون صحبت کرد؛ موجودی که همیشه در دسترس است، هیچوقت خسته نمیشود و همه دانش بشری را در جیبش دارد. تصویری که اگر کمی بیشتر به آن فکر کنیم، بیشتر از آنکه الهامبخش باشد، نگرانکننده است.
بیشتر بخوانید:
او با اعتماد به نفس از آیندهای گفت که در آن کودکان با کمک چنین روباتهایی «تفکر انتقادی عمیقتری» پیدا میکنند؛ ادعایی که بیشتر شبیه شعار تبلیغاتی است تا یک تحلیل آموزشی جدی. در حالی که واقعیت این است که چنین فناوریهایی هنوز فاصله زیادی با جایگزینی تعامل انسانی در آموزش دارند.
این رویکرد البته با سیاستهای کلی دولت همراستا است؛ دولتی که همزمان با تضعیف نظام آموزشی سنتی، از آزمایشهایی مثل مدارس مبتنی بر هوش مصنوعی (مانند Alpha School) تعریف و تمجید میکند. در نهایت، این نمایش بیش از آنکه چشماندازی روشن از آینده آموزش ارائه دهد، بیشتر یادآور این سؤال است: آیا واقعاً هدف بهبود آموزش است، یا صرفاً نمایش قدرت فناوری و نقش پررنگ شرکتهای خصوصی؟