همشهری آنلاین، فرخنده رفائی: زندگی در کرات دیگر غیر از زمین، سالهاست از مرحله رویا فراتر رفته و شرکتهای فناوری فضایی به طور جدی برای بررسی امکان تحقق این موضوع در حال فعالیت هستند اما چالشهای این مسیر همچنان زیاد است.
به گزارش پاپساینس، مریخ همواره از جذابترین اهداف فضایی انسان بوده اما دانشمندان با مطالعات جدید به این نتیجه رسیدهاند که هشدار میدهند با چالشهایی مثل جاذبه پایین، تابش فضایی و اقلیم خشن سیاره سرخ، بقا و زندگی انسان در مریخ بدون بازمهندسی ژنتیکی ممکن نیست و نسل آینده بشر ممکن است نیازمند تغییرات ژنتیکی هدفمند باشد.
دستکاری ژنتیکی پیششرط بقا در مریخ
بر اساس این گزارش، دانشمندان در حال بررسی این موضوع هستند که چگونه ژنوم انسان و میکروبیوم میتواند برای زندگی در فضا تغییر کند. یکی از راهکارهای پیشنهادی، الهام گرفتن از موجوداتی است که در شرایط سخت زنده میمانند، مانند تاردیگرادها یا خرسهای آبزی. تاردیگرادها با تولید پروتئینی به نام Dsup قادرند در شرایط خشک و پرتابش بالا زنده بمانند؛ پژوهشگران توانستهاند این ژن را به سلولهای انسانی منتقل کنند و مقاومت آنها در برابر پرتوهای ایکس افزایش یابد.
این تلاشها بخشی از عصر جدیدی است که در آن دانشمندان میتوانند عملکردهای تازهای به سلولهای انسانی بیفزایند. با استفاده از فناوریهای ویرایش ژن مانند CRISPR، امکان تغییر دقیق DNA و افزودن ویژگیهای سازگار با فضا فراهم شده است.
بیشتر بخوانید:
- سیاراتی در جای اشتباه | معمای منظومهای که قوانین کیهانی را شکسته است
- چالش تازه ناسا در مسیر بازگشت انسان به ماه | مأموریت آرتمیس۲ با مانع فنی جدید روبهرو شد
- تغییر راهبرد در رقابت فضایی | اسپیس ایکس برنامههای مریخ خود را به تعویق انداخت
هدف وسیله را توجیه میکند؟
به گفته محققان، این تکنیکها میتوانند در درمان بیماریها و حتی آمادهسازی انسان برای محیطهای بیگانه مؤثر باشند، اما محدودیتها و ملاحظات اخلاقی جدی نیز دارند. تغییر سلولهای زایا (germline) میتواند نسلهای آینده را تحت تأثیر قرار دهد، مسئلهای که با مسائلی مانند انتخاب مصنوعی و تاریخچهای تاریک از اغتشاش ژنتیکی انسان مرتبط است.
پژوهشگران همچنین بررسی میکنند که آیا میتوان با استفاده از ژنهای مصنوعی یا میکروبهای مهندسیشده، انسانها را برای زندگی در مریخ مقاوم کرد بدون آنکه DNA اصلی آنها تغییر کند. ترکیب مهندسی ژنتیک با فناوریهای مکانیکی و عصبی مانند رابطهای مغز–ماشین ممکن است انسان را به موجودی با تواناییهای فراتر از محدودیتهای زمین تبدیل کند.
کریس میسان یکی از پژوهشگران این مطالعات معتقد است برای بقای انسان و سایر موجودات روی زمین و در فضا، باید از فرصت و ابزارهای علمی موجود استفاده کنیم. او این تلاشها را نه فقط علمی، بلکه یک الزام اخلاقی برای حفاظت از حیات میداند. به گفته او، هر اقدامی که بقای مولکولهای حیات را تضمین کند، اخلاقی است و هر کاری که متضمن این امر نباشد، غیراخلاقی.