به گزارش همشهری آنلاین، حضور پرتعداد فیلمسازان جوان در رسمیترین رویداد سینمایی کشور که اصولا باید محل ارائه کارهای فیلم سازان مطرح و فیلمهای مهم باشد، رویهای است که از سه سال پیش و با حذف بخش نوعی نگاه که مختص فیلم اولیها بود و ادغام آن در بخش اصلی، شروع شده است. علت این تصمیم هرچه که باشد، امسال هم شاهد تعداد بالای فیلمسازان جوان هستیم که میتواند اتفاق خوبی برای این نسل باشد. هرچند آنچه ایدهآل و مورد انتظار است، در کنار هم قرار داشتن نسلهای مختلف در جشنواره است. از سوی دیگر در جشنواره امسال تنوع ژانر و گونه قابل توجه بوده است. ابوالفضل صفری تهیه کننده سریالهای امنیتی تلویزیون که امسال با فیلم رقص باد ساخته جواد حسینی در جشنواره حضور دارد، به همین تنوع ژانر اشاره کرده و از ویژگیهای جشنواره چهل و چهارم میگوید:
تعداد فیلمسازان جوان در جشنواره امسال بالاست. به نظر شما این نشانه چیست؟
این اتفاق چند دلیل دارد. یکی از دلایلش مناسبات اقتصادی است. یک سری از فیلمسازان عملا توجیه اقتصادی برای تهیه کننده نداشتهاند و کار کردن با آنها هزینه بالایی داشته است. اما فیلمسازان جوان با هزینه کمتر کار کردهاند. موضوع بعدی این است که واقعا زمان پوستاندازی هم رسیده است. ما نسل جوانی داریم که الان دیگر زمان شروع کارشان بوده است. کارگردانان نسل جدید ۲۰ تا ۳۰ سال هستند و زمان طبیعی رسیدنشان به دوره کارگردانی بوده است. یعنی هم مسئله اقتصادی است و هم طبیعت سن و سال. به نظرم نشانه خوبی است.
کیفیت فیلمها به نظرتان چطور است؟ اگر بخواهید مقایسهای بین کارهای نسل جوانتر با نسلهای قبلی انجام دهید، چه میگویید؟
در باره تمام فیلمها نمیتوانم نظر بدهم. چون همه را ندیدهام، ولی مسئلهای که وجود دارد تنوع گونههاست که اتفاق خوبی است. هرکدام از فیلمها حال و هوای خودشان را دارند. یکی طرف ساخت فیلم معناگرا رفته، یکی اکشن ساخته، دیگری معمایی کار کرده و این به نظرم خوب است. یعنی از آن الگوی دو بخشی کمدی یا اجتماعی خارج شدهایم و الان فیلمهای مختلفی داریم که بابتش به آقای شاهسواری، دبیر جشنواره، تبریک میگویم. چون کار راحتی نیست و برای سینمای لاغری مثل سینمای ایران ایجاد ژانرهای مختلف کار ارزشمندی است.
فکر میکنید به جز این چه نکات مثبت دیگری در جشنواره امسال وجود دارد؟
اساسا برگزاری جشنواره در این شرایط مهمترین نکته مثبتش بود. شرایط سیاسی و اجتماعی کشور بسیار پیچیده بود و شرایط اقتصادی از این دو هم پیچیدهتر. در این خلال وقتی بتوانی فیلم تولید کنی و به جشنواره برسانی یعنی سینما دارد به حیاتش ادامه میدهد. این نکته بسیار مهمی است. تصور از این شرایط این بود که ممکن است جشنوارهای وجود نداشته باشد یا فیلمها تولید نشوند و به جشنواره نرسند. انقدر در این دوران مسائل حاد بود که به نظرم اهالی سینما واقعا زحمت کشیدند تا فیلمشان به جشنواره برسد. علاوه بر آن مدیریت خوبی هم شد. تعطیل کردن سینما در این شرایط مثل تعطیل کردن نانوایی است. حالا شاید نه آنقدر مهم ولی واقعا اهمیت دارد. ما نمیتوانیم در سینما ببندیم و بگوییم تمام شد.
بهترین فیلمهایی که امسال در جشنواره دیدید، کدامها هستند؟
من به طور کلی «قایق سواری در تهران» کار رسول صدرعاملی را دوست داشتم. پختهتر از بقیه فیلم هایی بود که دیدم و روابط و قصه درستی داشت. هر کدام از فیلمها البته محسناتی داشتند. حتی بدترینهایشان هم این حسن را داشتند که نگاه نو داشتند.
پدیده جشنواره به نظرتان چه فیلمی است؟
من پدیدهای مشاهده نکردم.
میتوانید مقایسهای بین فیلمهای این دوره از جشنواره با دورههای قبل داشته باشید؟
به نظرم این که فیلمها در گونههای متخلف عرضه شدهاند، این جشنواره را نسبت به دورههای قبلی متفاوتتر کرده است. انگار از دل جامعه نگاههای مختلف در آن وجود دارد. یکی فیلم اجتماعی ساخته، یکی تریلر و همه جور سلیقهای در آن دیده میشود.