تاریخ اغلب صدایی بم و مردانه دارد؛ پر از فریادهای خشن و گام‌های سنگین چکمه‌پوشان. اما اگر لنز دوربین‌ها را کمی بچرخانیم، اگر گوش‌مان را به لایه‌های زیرین هیاهوهای بهمن ۵۷ بسپاریم، صدای دیگری می‌شنویم.

همشهری آنلاین: صدایی که از پستوی خانه‌ها بیرون زد و آسفالت خیابان‌های تهران را تسخیر کرد. گزارش تصویری پیش‌رو، تلاشی است برای بازخوانی همین حضور؛ حضوری که کلیشه‌های رایج از «زن ایرانی» را در زمستان آن سال درهم شکست.

زنانی که نوزادانشان را در یک دست و پلاکارد اعتراض را در دست دیگر داشتند. زنانی که ترس را پشت در خانه جا گذاشته بودند و در برابر لوله‌های تفنگ، نه با خشونت، که با صلابتی مادرانه ایستادند. عکس‌هایی که در ادامه می‌بینید، تنها ثبت یک لحظه تاریخی نیستند؛ بلکه سندی بر بلوغ سیاسی زن ایرانی در یکی از حساس‌ترین پیچ‌های تاریخ معاصرند.

در این تصاویر، خبری از ژست‌های آتلیه‌ای نیست. اینجا غبار خیابان روی چهره‌ها نشسته و نگرانی و امید، توأمان در چشم‌ها موج می‌زند. اینجا زنانی را می‌بینید که دوشادوش مردان -و گاه جلوتر از آنان- فریاد زدند تا ثابت کنند هیچ تحول بزرگی بدون امضای آنان، سندیت نخواهد داشت.

حضور مصمم زنان و کودکان در کف خیابان‌ها؛ قابی ماندگار از همراهی نسل‌ها و حمل تصویر رهبر انقلاب که نماد همبستگی ملی بود.

دریایی خروشان از جمعیت بانوان انقلابی؛ اجتماعی عظیم و فشرده که با پلاکاردهای اعتراضی، اراده پولادین خود را برای تغییر سرنوشت کشور فریاد زدند.

صفوف به هم پیوسته زنان با تصاویری از امام خمینی(ره)؛ نگاه‌های نافذ و استواری که گویای بیعت قاطعانه با آرمان‌های انقلاب در روزهای سرنوشت‌ساز است.

خروش مادران و دختران این سرزمین؛ زنانی که حتی با کودکان خردسال در آغوش، شجاعانه به نیروی پیشران و قلب تپنده تظاهرات مردمی تبدیل شدند.

سیل خروشان بانوان و حمل پارچه‌نوشته‌های انقلابی در خیابان‌ها؛ گامی استوار و منظم در مسیر تاریخ‌سازی و ثبت حماسه‌ای بزرگ در دفتر خاطرات انقلاب.

نگاه نافذ و معصومانه دختری جوان که با نام رهبر انقلاب در پس‌زمینه گره خورده؛ نمادی از امیدِ نسل فردا به آینده‌ای روشن.

قابی متفاوت از زنان انقلابی؛ آنان که چادر را با سلاح درآمیختند تا در روزهای پرالتهاب، پاسدار امنیت و دستاوردهای نهضت باشند.

پشتیبانی در دل میدان نبرد؛ حضور مؤثر زنان در مدیریت و توزیع مهمات که نظم و اراده تشکیلات مردمی را به رخ می‌کشید.

فریاد آزادی در سایه برج آزادی؛ خروش زن و مرد در کنار هم، تصویری ماندگار و بی‌نظیر از وحدت کلمه و شادی پیروزی را ساخت.

ایستادگی در سرمای زمستان ۵۷؛ مادرانی که کودکان خود را در آغوش فشرده و به خیابان‌ها آمده‌اند تا تاریخ این سرزمین را ورق بزنند.