همشهری آنلاین، فاطمه عباسی: «خانه محمد قنواتی» یک پناهگاه خنک و آرام برای خانوادهای سهنفره است که توانسته با طراحی متفاوتش، نظر داوران سختگیر را هم جلب کند. قصه این خانه از یک پیوند عاطفی شروع میشود؛ مالک خانه میخواست در نزدیکترین فاصله به خانه مادرش زندگی کند. به همینخاطر، معماران این بنا را در زمین کناری خانه قدیمی مادر، طوری طراحی کردند که هم مستقل باشد و هم دلتنگیها را کم کند. برخلاف بسیاری از خانههای امروزی که طبقات را روی هم سوار میکنند، این خانه در یک طبقه پهن شده تا اعضای خانواده بیشتر همدیگر را ببینند و فضایی صمیمیتر داشته باشند.
اما جادوی اصلی این خانه وقتی آشکار میشود که پایتان را داخل بگذارید. درحالیکه نمای بیرونی خانه مثل یک مکعب سفید و محکم بسته شده تا جلوی آفتاب سوزان و گرد و خاک را بگیرد، داخل خانه دنیای دیگری است. وسط اتاق نشیمن، یک باغچه واقعی با درختان موز قد کشیده است! سقف بالای این باغچه شیشهای است و نور خورشید را نرم و کنترلشده به داخل میتاباند. تصور کنید روی مبل نشستهاید و به جای تماشای دیوار، برگهای سبز درختان را میبینید که در خنکای کولر تکان میخورند.
این طراحی هوشمندانه که هم با آبوهوای شرجی جنوب میسازد و هم زیبایی چشمنوازی دارد، از چشم متخصصان دور نماند و این پروژه توانست به مرحله فینال «جایزه معمار ۹۷» راه پیدا کند؛ افتخاری که نشان میدهد برای داشتن یک خانه رویایی، نیازی به تجملات عجیب نیست، کافی است زبان طبیعت و نیاز خانواده را درست بفهمیم.