اما کسی قهرمان این گرندپری شد که دومین تجربه در این پیست را پشت سر میگذاشت؛ لوئیس همیلتون، راننده انگلیسی تیم مکلارن. رانندهای که در هیچ پریود اولیهای قهرمان نبود. اما تلورانس قهرمانی تا جایی پیش رفت که گراندپری موناکو، لوئیس همیلتون را به عنوان قهرمان خودش شناخت. همیلتون که مسابقه را از رده سوم شروع کرده بود، با این قهرمانی پله اول جدول رانندگان را با اختلاف 3 امتیاز مال خودش کرد تا از این به بعد کیمی رایکونن دومی را تحمل کند. حداقل این که باید تا پیست مونترال کانادا صبر کند.
خوشحالی از یک اشتباه
ورق برگشت؛ اتفاقی که شاید خوشبینترین هوادار لوئیس همیلتون هم آن را پیشبینی نمیکرد. دور پنجم بود که همیلتون به حفاظهای اطراف پیست خورد تا به اجبار برای عوض کردن لاستیک عقب و سمت راست به گاراژ برود. اما همین اتفاق باعث شد تا در تبعید اجباری به گاراژ، تیم مکلارن سوخت بیشتری درون باک اتومبیل همیلتون بریزد. همین پارامتر به او این امکان را داد تا در پریودی حساس، اختلاف خود را با رقبا بیشتر کند. اما یک فاکتور دیگر هم در قهرمانی لوئیس موثر بود؛ تصمیمی که ناظران فنی برای کیمی رایکونن گرفتند تا او را از دور رقابت عقب بیندازد. آنها کیمی رایکونن را مجبور کردند تا به دلیل نقض قوانین مسابقه و تغییر نوع لاستیک، کمتر از سه دقیقه مانده به شروع، به عنوان مجازات در میانه مسابقه از مسیر اجباری گاراژ رد شود.
گراندپری حادثه
گراند پری موناکو کم صحنه ندید؛ از تصادف ماشینها گرفته تا برخورد به دیوارهها. نیکو رازبرگ راننده تیم ویلیامز، 17 دور پیش از پایان مسابقه را میگذراند که پیش از ورود به بخشی از مسیر به نام «استخر»، کنترل خود را از دست داد و با شدت به موانع اطراف مسیر برخورد کرد. یکی دیگر از این اتفاقات هم برمیگشت به دیوید کولتهارد از تیم ردبول. او در اوج بارش باران و قبل از پیچی به اسم «میدان کازینو»، کنترل اتومبیلش را از دست داد تا بعد از توقف، سباستین بوردی از تیم تورو روسو از پشت به او بکوبد.
اما جالبترین اتفاق برخورد کیمی رایکونن و آدریان سوتیل بود. شاید هم بتوان بزرگترین ناکام موناکو را سوتیل لقب داد. او که مسابقه را از رده هجدهم برای تیم فورس ایندیا استارت زده بود، در دور بیست و دوم خود را تا مکان ششم بالا کشیده بود، جایگاهی که میتوانست اولین امتیازات را برای فورس ایندیا به ارمغان بیاورد. اما شرایط بهتر هم شد. موقعیت تا آنجا به سود او پیش رفت که پس از تصادف رازبرگ و حضور مجدد اتومبیل مارشال، او یک پله از کیمی رایکونن پیش بود و در مکان چهارم قرار داشت.
اما لغزنده بودن بخشهایی از مسیر پس از تونل مشهور مونت کارلو، که اتومبیلها در این قسمت به حداکثر مسیر خود دست پیدا میکنند، باعث شد رایکونن در سرعتی بالای 250 کیلومتر در ساعت، کنترل اتومبیل خود را از دست بدهد و با برخورد به پشت اتومبیل سوتیل، فنر چرخهای عقب اتومبیل را نابود کند تا جایی که سوتیل در 9 دور پیش از پایان به کناره گیری رضایت داد.
پرچم زمانی
گراندپری موناکو به دلیل اتمام وقت به پایان رسید. بر اساس قوانین، مسابقات فرمول یک حداکثر میتوانند دو ساعت طول بکشند و رانندگان باید در طی این مدت مسافت عموما 300 کیلومتری مسابقه را طی کرده باشند. اما در صورتی که به هر دلیل برگزاری مسابقه به بیش از دو ساعت زمان نیاز داشته باشد، در خط پایان، پرچم شطرنجی به نشانه پایان مسابقه تکان داده خواهد شد. گراندپری موناکو 2008 هم دو دور زودتر از مسافت معین، در دور 76 به پایان رسید. پرچمی که تعیین میکرد رابرت کوبیتسا، راننده لهستانی تیم بامو دوم شده و کیمی رایکونن هم مکان سوم را به خود اختصاص داده است.
هشت راننده اول گراندپری موناکو:
1. لوئیس همیلتون
2. رابرت کوبیتسا
3. فیلیپه مسا
4. مارک وبر
5. سباستین وتل (تورو روسو)
6. روبنز باریکلو (هوندا)
7. کازوکی ناکاجیما (ویلیامز)
8. هایکی کووالاینن (مکلارن)
جدول ردهبندی رانندگان:
1. لویس همیلتون (مکلارن) 38
2. کیمی رایکونن (فراری) 35
3. فیلیپه مسا (فراری) 34
4. رابرت کوبیتسا (ب ام و) 32
5. نیکهایدفلد (ب ام و) 20
6.هایکو کووالاینن (مکلارن) 15
7. مارک وبر (ردبول) 15
8. فرناندو آلونسو (رنو) 9
9. یارنو ترولی (تویوتا) 9
10. نیکو رازبرگ (ویلیامز) 8
ردهبندی تیمها:
1. فراری 69
2. مکلارن 53
3. ب ام و 52
4. ویلیامز 15
5. ردبول 15
6. تویوتا 9
7. رنو 9
8. تورو روسو 6
9. هوندا 6
10. فورس ایندیا 0
منبع: همشهری امارات
