ماه گرفتگي آذر۸۲ در تخت جمشيد، شبيه نقاشي است. عكاس مي گويد: زمان گرفتن اين عكس هوا خيلي سرد بود. سرخي ماه هم به خاطر انعكاس سايه زمين روي ماه در هنگام ماه گرفتگي است.
رنگ سبز و بافت ديوار به اضافه حضور يكباره ماه در قاب، تصوير وهم آلودي ساخته. اين عكس يك ديوار خشتي نيمه ويران در ابيانه است؛ رنگ سبز هم به خاطر تأثير نور مهتابي فلورسنت در سرعت هاي پايين بر فيلم است.
ماه در قاب دروازه ملل تخت جمشيد. اين دروازه در زمان خودش مسقف بوده. عكاس مي گويد: در اين عكس در غياب سقف، همه ملت ها به آسمان دعوت شده اند . آن آدمي هم كه در عكس پايين ايستاده يكي از اعضاي گروه فيلم برداري است و كار تصادفا مقياس عكس را هم نشان مي دهد
گذشته از كوه هاي پربرف و مقبره كورش و ماه، اين عكس يك نقطه ديدني هم دارد؛ پرنده اي كه آن بالا سمت راست مقبره نشسته. عكس، مراحل شروع ماه گرفتگي در دي  ماه۷۹ را نشان مي دهد. با آنكه شاتر 20 ثانيه باز بوده ولي اين شاهين شكاري از جايش جم نخورده است. عكاس مي گويد تا به حال موردهاي مشابه اين هم بوده؛ وقت هايي كه انگار يك محافظ مي آيد و حواسش به كار آدم است.
صور فلكي شكارچي و ماه گرفتگي آذر۸۲. اين عكس، هم يك اتفاق نجومي را نشان مي دهد و هم يك عنصر باستاني دارد و هم تركيب بندي خوب.
تكيه امير چخماق يزد. شايد با فتوشاپ هم بشود همچين كاري كرد اما اين عكس يك تركيب نگاتيوي است؛ اول از خود تكيه در شب عكس گرفته شده و بعد مراحل طلوع ماه به طور جداگانه روي همان نگاتيو عكاسي شده. به گفته عكاس براي گرفتن رد طلوع ماه، هر 3دقيقه يك بار بايد عكس گرفت.
براي نشان دادن محل ستاره قطبي در آسمان و ردّ ستاره ها در اثر حركت زمين، نزديك به 2ساعت و نيم شاتر بازمانده. اينجا كاخ كورش در پاسارگاد است. نور ماشين هاي گذري و روستاهاي اطراف محوطه روي ستون ها افتاده و خورشيد هم دارد كم كم بالا مي آيد.
رضا مختاري
زل زدن به آسمان شب، يكي از عادات  بشر اوليه بود كه با پيشرفت علم و پرت شدن حواس آدم ها از بالا به پايين، كم و بيش از سرش افتاد. با اين حال اما هنوز زيادند آدم هاي پايه اي كه گذشته از دل مشغولي هاي علمي و وقتي همه خوابند، در آسمان شب ، دنبال لكه نورهاي كوچك و بزرگ، چشم مي دوانند. چند سالي است كه جمعي 3 نفره، در نمايشگاه هاي عكس گروهي، عكس هايشان را از آسمان شب و اتفاقات نجومي به نمايش مي گذارند. اشين دانيلي ذكريان، بابك امين  تفرشي و سياوش صفاريان پور چند وقت پيش در هفتمين نمايشگاه داخلي شان با عنوان سفر شبانه عكس هاي نجومي خود را در كافه گالري ماه مهر به تماشا گذاشتند. بين عكس هاي نمايشگاه، در كارهاي اشين دانيلي ذكريان بيشتر از بقيه به فرم عكس توجه شده بود و جالب است كه در اكثر آنها يك اتفاق نجومي يا بخشي از آسمان شب، كنار بنايي باستاني نشسته بود. ذكريان درباره نگاه خودش به اين تلفيق مي گويد: در شب، جلوه ماورايي اين آثار بيشتر مي شود؛ انگار روح سازندگانشان با آسمان پيوند خورده. بناهاي قديمي در ايران زياد است و اين آثار نشان مي دهد كه هر چند اقوام گونا گون اند اما ستاره هاي بالاسرشان ديده مي شوند و به نوعي آدم ها را به هم نزديك مي كنند .
از اين عكاس 30ساله درباره دشواري هاي عكاسي طبيعت و نجوم مي پرسم؛ بايد خودت را براي اقامت در طبيعت آماده كني؛ بتواني با مردم محلي خوب ارتباط بگيري و تحمل بدي آب و هوا را داشته باشي. بعضي وقت ها شاتر دوربين احتياج به 2 تا 3 ساعت باز شدن دارد و گاهي با 12 تا سه پايه در هوايي با دماي 20- درجه سانتي گراد عكاسي مي كرديم .
انتشار مجله نجوم در سال۷۱ باعث آشنايي اعضاي اين گروه با هم شده و تا به حال آثارشان را در مقر يونسكو در پاريس، استراسبورگ و شهر فريولي ايتاليا به نمايش گذاشته اند.