مجرم دانستن منكران قتل عام ارامنه در فرانسه يك بار ديگر پرونده نسل كشي ها را باز كرد. كشتارهايي كه در قرن بيستم اتفاق افتاد
باقيمانده اجساد قربانيان در كامبوج
احسان ناظم بكايي ـ مهدي پورصفا
آوارگان جنگ داخلي روآندا چندين برابر كشته شدگان اين جنگ بودند كه به كشورهاي همسايه فرار كردند
كلماتي مثل قتل عام و كشتار، آدم را ياد حملة مغول ها و قرون وسطي مي اندازد. زمان هايي كه مهاجمان با شمشير و نيزه، يك شهر را با خاك يكسان مي كردند. اما شايد باوركردنش سخت باشد در همين صد سال گذشته بيشتر از 30 ميليون نفر قتل عام شده اند؛ بيشتر از تعداد قربانيان تمام جنگ هاي اين صدسال. دليل اين كه سراغ قتل عام ها رفته ايم به 2 هفته قبل برمي گردد. مجلس فرانسه طرحي را تصويب كرد كه هر كس قتل عام ارامنه توسط تركيه در سال 1915 را انكار كند، بايد يك سال برود زندان و 45 هزار يورو جريمه بدهد. اين كار باعث شد، تركيه اي ها قات بزنند و مقابله به مثل كنند و اعلام كنند كه هر كس قتل عام الجزايري ها توسط فرانسه در 1962 را انكار كند مي اندازندش زندان. انگار، انكار يك ماجرا باعث پاك شدن آن ماجرا مي شود. اين هفته سراغ 5 كشتار معروف رفته ايم كه زياد هم از رخ دادن شان نمي گذرد تا ببينيم سلاخي در عصر تمدن جديد چطور انجام مي شده است.
الجزاير
قربانيان:1,500,000نفر
كسي در نرود
استقلال، خون مي خواهد. الجزايري ها كه كشورشان سه برابر فرانسه بود، مي خواستند هر جوري شده از زير دست فرانسوي هاي قورباغه خور در بيايند و حاضر بودند اين خون را بدهند. فرانسوي ها اول فكر كردند درد الجزايري ها، دموكراسي و اين سوسول بازي هاست. براي همين به آن ها حق رأي دادند. ولي وقتي ديدند الجزايري ها به اين چيزها قانع نمي شوند، قات زدند. نظامي ها ريختند داخل الجزاير و عمليات موش كشي راه انداختند، بين استان ها را مين گذاري كردند و دو ميليون الجزايري را آواره و ويلان صحرا كردند. تازه يك ارتش سري (OAS) هم راه انداختند تا آن هايي كه از دست نظامي ها در رفته اند را بكشند. بزن و بكش 8 سال طول كشيد. 5/1 ميليون الجزايري كشته شدند، ولي اصلا بي خيال استقلال نمي شدند. فرانسوي ها با اين كه سعي مي كردند با رمانتيك بازي، روي قضيه سرپوش بگذارند، ولي جسدهاي الجزايري ها آن قدر زياد بود كه آخر سر اعتراف كردند كه از پس مسلمانان الجزايري بر نمي آيند.
بوسني
قربانيان:200,000نفر
شكار با چاقو و تفنگ
اهالي روستا را روي پل برديم. هر كدام از سربازان ما، سر دو نفر از آن ها را بريد. جسدها را داخل رودخانه انداختيم. در روستا خبري از موجود زنده نيست. بايد تمام اين خاك را از وجود مسلمانان پاك كنيم. اين يك نمونة تقريبي از پيام هايي است كه شبه نظاميان صرب در طول جنگ جهاني دوم به يكديگر مي فرستادند. سر و صداي جنگ جهاني باعث شد تا صداي حنجره هاي بريده شده مسلمانان بوسنيايي به گوش كسي نرسد. چهل سال بعد، نسل كشي جديدي عليه بوسنيايي ها شروع شد. بوسني اعلام استقلال كرد. صرب ها هم كه خود را صاحب يوگسلاوي سابق مي دانستند قات زدند و به جان مسلمان ها افتادند. در عرض سه سال (1992 تا 1995) حداقل 200 هزار مسلمان را كشتند. شهر سربرنيتسا را در شرق بوسني محاصره كردند و خيلي راحت، 8هزار مرد شهر را در گور دسته جمعي خواباندند. چند ماه، سارايوو پايتخت بوسني را محاصره كردند. تك تيراندازها كار هر روزشان، شكار اهالي شهر شده بود. چاه ها و رودخانه ها پر از جسدهاي باد كردة بي سر شد. نسل كشي در بوسني كه سابقة طولاني تاريخي هم دارد، بزرگ ترين قتل عام در اروپا بعد از جنگ جهاني دوم لقب گرفته است.
روآندا
قربانيان:800,000نفر
ساطورت را روي زمين بكش
روآندا كشور كوچكي در وسط آفريقاست. اين كشور، از استان بوشهر كوچك تر است. اما در همين يك وجب، دو تا قبيله (هوتو و توتسي) زندگي مي كنند كه عين همديگر، سياه هستند و خودشان نمي دانند چه فرقي با هم دارند. ولي روي ديدن همديگر را ندارند و تا تقي به توقي مي خورد، به هم مي پرند. سال 94 هواپيمايي كه رئيس جمهور سوارش بود، تركيد. چون رئيس جمهور، هوتويي بود، بچه محل ها قات زدند و گفتند توتسي ها او را كشته اند و بايد انتقام بگيريم. هوتويي ها تعدادشان كمتر بود. بنابراين پولدارهايشان چند تريلي ساطور خريدند و در محلات تقسيم كردند تا بر و بچ راحت باشند. قتل عام، نيمه شب شروع شد. هوتويي ها داخل خانة همسايه هاي توتسي شان مي پريدند و آن ها را ساطوري مي كردند. نشانة حملة هوتويي ها اين بود كه ساطورشان را روي زمين مي كشيدند و اين طور به بقيه نشان مي دادند آن ها هم هوتويي هستند. كشتار، 100روز ادامه پيدا كرد. رؤساي هوتو اعلام كردند هر كس بيشتر بكشد، جايزه مي گيرد. 800 هزار توتسي كشته شدندو فقط 25درصد آن ها باقي ماندند. كمبود توتسي، باعث شد هوتويي ها براي جايزه به جان هم بيفتند و همديگر را بكشند!
آخر سر هم، توتسي هاي باقي مانده با كمك كشورهاي همسايه، ريختند داخل روآندا و هوتويي ها را سركوب كردند. سال پيش، فيلم هتل روآندا بر اساس داستان واقعي اين كشتار ساخته شد و حسابي سر و صدا كرد.
تركيه
قربانيان:1,500,000نفر
سلاخي در ظهر بهاري
جنگ جهاني اول، تازه شروع شده بود. عثماني ها هم چون كشور بزرگي بودند، خودشان را قاتي جنگ كردند، ولي مدام شكست مي خوردند. براي همين دنبال مقصر مي گشتند تا كاسه و كوزه ها را سر او بشكنند. ارامنه، آن موقع يكي از بزرگ ترين اقليت هاي عثماني بودند و بخش زيادي از اقتصاد، دست آن ها بود. واقعا شكست ها چه دليلي جز ضعف اقتصادي مي تواند داشته باشد؟ ترك هاي جوانِ كميته اتحاد و ترقي عثماني كه باورشان شده بود ارامنه مسؤول اين وضع هستند، با كمك دولت به جان آن ها افتادند. اول از همه، نظامي هاي ارمني را فرستادند جنگ بعد سياسي هايشان را حلق آويز كردند. 24آوريل 1915 سيصد نفر از سرشناس هاي ارمنستان را سلاخي كردند. ظهر كه شد، جوان هاي ساطور به دست در استانبول و ايروان راه افتادند و هر كس را كه به ارمني ها مي خورد، پاره پاره كردند. اين آغاز كشتاري بود كه 8 سال طول كشيد و در آن، 5/1 ميليون ارمني كشته شدند. ترك ها آن ها را به زور كوچ مي دادند. بعد زنداني هاي جنايي را آزاد مي كردند تا دسته هاي ارامنه را كوچك تر كنند. اجساد در رودخانه ها افتادند و بيماري واگيرداري، همه جا را فرا گرفت. بالاخره عثماني ها نابود شدند و كشتار ارامنه هم تمام شد.
|
|
|
كامبوج
قربانيان:2,000,000نفر
طبقه بندي كله و پاچه
اگر مردم كامبوج نخواهند چهار ساله زندگي شان تبديل به بهشت شود، بايد كي را ببينند؟ اين حرف دل مردم كامبوج در زمان پول پوت حاكم ديوانة اين كشور بود. سال۱۹۷۵ مردم اين كشور آسياي جنوب شرقي كه از جنگ داخلي خسته شده بودند، از او استقبال كردند. اما اين آقا كه شعارهاي كمونيستي اش در منطقه پيچيده بود، تصميم گرفت در مدت كوتاهي، كامبوج را به يك بهشت كمونيستي تبديل كند. بنابراين، برنامة چهار ساله اي تدارك ديد. در اين برنامه، قرار شد مردم از شهرها به روستا بروند و كشاورزي كنند و كلا شهرها و تجارت تعطيل شود. اما اين جفنگيات قابل اجرا نبود. بنابراين، پول پوت بعد از يك سال كه ديد برنامه، خوب كار نمي كند، احساس كرد كه خود مردم، مانع اجراي برنامه هستند. بنابراين دستور داد تا موانع را برطرف كنند. طرفدارهاي پول پوت هم در مدت 4 سال، دو ميليون نفر را كشتند. اين طرفدارها، از يك طرف، تنوع طلب بودند و با روش هاي مختلفي، ملت را خلاص مي كردند و از طرف ديگر، خيلي وسواس داشتند هر چيزي سر جاي خودش باشد. براي همين، اتاق هاي چند طبقه اي درست كرده بودند و سرها را در يك طبقه، دست ها را در طبقة بعدي و پاها را جاي ديگر مي گذاشتند. با اين كار مي خواستند همه چيز تر و تميز و طبقه بندي شده باشد. همة آن ها را هم نشان مي دادند تا بلكه آن چند نفري كه مانده اند، سر عقل بيايند كه نيامدند. آخر هم كامبوجي هاي باقي مانده با كمك ويتنامي ها، پل پوت را در 72 ساعت ساقط كردند. والا كامبوج، خالي مي شد.
