شليك موشك هاي آزمايشي باعث شد تا براي اولين بار سپر دفاع موشكي آمريكا به حال آماده باش در آيد
احسان ناظم بكايي
تا مي گوييم كره شمالي، ياد تصويرهاي بي كيفيت يك آزمايشگاه با ديوارهاي خاكستري مي افتيم. تصويري از اتاق فرمان و يك صفحه پر از دگمه هاي رنگارنگ يغور و قديمي و زهوار در رفته، با يك مشت آدم چشم بادامي لاغر مردني سفيدپوش كه از فرط گرسنگي، جانشان دارد در مي رود. به غير از اين ها، تصاوير حملة تماشاچي هاي كره شمالي به تيم ملي فوتبال كشورمان در مقدماتي جام جهاني۲۰۰۶ هم هست. كل فضا دربارة كره شمالي، فضايي خاكستري با زندگي مورچه اي مردم است. كشوري كوچك كه منزوي و گوشه گير است و هر از چند گاهي با چند تا كار خطرناك هسته اي سعي مي كند جلب توجه كند. به خصوص اين روزها كه همة نگاه ها به سمت ايران است، آزمايش بمب هسته اي دوشنبة هفته قبل كره اي ها، تلاش براي مهم نشان دادن خودشان بود.
ساعت يازده صبح دوشنبه به وقت كره شمالي (5 صبح به وقت تهران) زلزلة خفيفي به قدرت 5/3 ريشتر، منطقه هوادايدي در شمال شرقي اين كشور را تكان داد. چند ساعت بعد، تلويزيون دولتي كره شمالي با هيجان اعلام كرد آزمايش اولين بمب هسته اي اش را با موفقيت انجام داده و اين خيلي رويداد توپي است. تنها روزنامة كشور رودونگ سين مون هم در مدح آن، صفحات زيادي چاپ كرد. البته آزمايش، آن قدرها هم چيز دندان گيري نبود. اين بمب، 30 برابر از بمب اتمي اي كه آمريكايي ها 60 سال پيش روي هيروشيما انداختند، ضعيف تر بود. اما صداي تركيدن اين بمب، نه در صحراي هوادايدي بلكه كيلومترها دورتر در اتاق ديپلمات ها هم شنيده شد. چون كره شمالي با اين كار، حرف داشتن بمب اتم را عملا نشان داد و عملا به جمع دارندگان سلاح اتمي پيوست. اما اين ماجراها از كي شروع شد؟
ماجراي هسته اي كره شمالي به 17 سال قبل برمي گردد. سال 1989، ماهوارة جاسوسي آمريكا در راستاي چشم چراني هميشگي خودش در نزديكي پيونگ يانگ، پايتخت كره شمالي، كارخانه اي را رصد كرد كه در آن داشتند هسته مي شكافتند. آمريكا و سازمان هاي متعلقه، اين قدر به پروپاي كره شمالي پيچيدند تا دو سال بعد، اين كشور مجبور شد پيــمان مــنع گــسترش سلــاح هاي هـــسته اي (NPT) را امضا كند و عضو آژانس انرژي اتمي شود.
اين يعني كه بازرس هاي آژانس، اجازه داشتند تا تمام زواياي وجودي و سوراخ و سمبه هاي كره شمالي را بگردند.
در حالي كه بازرس ها داشتند خاك آزمايشگاه هاي هسته اي را الك مي كردند تا بلكه چيزي پيدا كنند، آمريكا به كره بند كرد كه الا و بلا شما يك بمب اتمي داريد. كره اي ها كه حسابي از اين حرف قات زدند، بازرس ها را ريختند بيرون. توي همين هاگير و واگير، كيم ايل سونگ، رهبر كره مرد و پسرش كيم جونگ سونگ جايش نشست. رهبر جديد در اولين فعاليت هسته اي خود، با آمريكا قراردادي بست كه كره شمالي در ازاي تحويل دادن وسايل بمب سازش، چند تا نيروگاه هسته اي مامان تحويل بگيرد. اما اين قرارداد بلافاصله ملغي شد، چون آمريكايي ها چند تا موشك در كره جنوبي مستقر كردند و كره شمالي ها قاتي كردند. چند ماه بعد، آمريكا و كشورهاي نزديك به اين كشور، كره شمالي را تحريم كردند. خشكسالي و بعد سيل، باعث شد در عرض سه سال، تعداد زيادي از مردم بميرند.
اما كيم جونگ سونگ و بر و بچ كمونيست، ول كن قضية هسته  اي نبودند و در حالي كه ملت داشتند بر اثر كمبود  قوت لايموت، رو به موت مي شدند، دنبال بمب اتم بودند. آخرسر هم نه گذاشتند و نه برداشتند و از سازمان انرژي هسته اي بيرون آمدند.
اما انگار چون مد است هميشه دربارة هسته و اتم، مذاكرات چند جانبه راه بيفتد، از سه سال پيش، مذاكرات 1+5 (آمريكا، روسيه، چين، ژاپن، كره جنوبي به علاوه كره شمالي) در پكن پايتخت چين شروع شد كه به جز فحش و بد و بيراهي كه آمريكا و كره شمالي به هم مي دادند و لبخندهاي زيركانه اي كه چين و روسيه مي زدند و حرص و جوشي كه ژاپن و كره جنوبي مي خوردند، نتيجه اي نداشت. بالاخره هم اين مذاكرات تعطيل شد.
تابستان امسال در حالي كه بحث هاي هسته  اي جهان پيرامون بستة پيشنهادي اروپا به ايران بود و كسي محل به كره شمالي نمي گذاشت، در شب 4جولاي (شبي كه مردم آمريكا در جشن سالگرد استقلال شان فشفشه روشن مي كنند) در كره شمالي هفت تا فشفشه روشن و شليك شد. به اين فشفشه ها كه اصلا هم كوچك نبودند، موشك مي گفتند! شليك اين موشك هاي آزمايشي باعث شد تا براي اولين بار، سپر دفاع موشكي آمريكا، به حال آماده باش در بيايد.
اين آزمايش، چند روز بعد از اعلام رسمي كره شمالي كه ما بمب اتمي داريم، باعث شد گلوي آمريكايي ها، ژاپني ها و اهالي كره جنوبي از ترس خشك شود. اما بدترين خبر براي آمريكايي ها، همين آزمايش بمب هسته اي كره شمالي بود. مطمئنا 13 يا 20 بمب هسته اي كه احتمالا كره شمالي دارد، در برابر 10 هزار بمب هسته اي كه حتما آمريكا دارد، چيز قابل مقايسه اي نيست. ولي مهم اين است كه چشم بادامي ها دارند با زباني با يانكي ها حرف مي زنند كه آمريكايي ها با آن آشنا هستند. زبان زور و از موضع قدرت.

چهار سال قبل از تأسيس كره شمالي، در 16 فوريه 1941 به دنيا آمد. 8 سالش كه شد، مادرش مرد. ولي پدرش رهبر كره شمالي شد. براي همين، پله هاي ترقي را دو تا يكي طي كرد و مدرك اقتصاد سياسي از دانشگاه كيم ايل سونگ گرفت (اسم باباي آدم روي دانشگاه باشد، چه حالي مي دهد!)
پدر رو به موت اش، او را كه پسر كوچكش بود، حاكم نظامي كشور كرد. پسر بزرگ ترش كيم پيونگ ايل را هم به عنوان سفير فرستاد لهستان، دنبال نخود سياه تا موي دماغ پسر كوچك نباشد. سه سال بعد، كيم ايل سونگ مرد و قدرت به كيم جونگ ايل رسيد و شد همه كاره و سمبل كره شمالي.
او آخر عشق فيلم است و 20 هزار حلقه فيلم دارد. براي رونق صنعت فيلمسازي، كارگردان و بازيگر معروف كره جنوبي را دزديد و به كره شمالي آورد. او به غير از فيلم، عاشق ورزش به خصوص بسكتبال است و تمامي مسابقات NBA (بسكتبال قهرماني آمريكا) را دنبال مي كند. كيم جونگ ايل، توپ بسكتبالي كه مايكل جردن بسكتباليست معروف آمريكايي آن را امضا كرده و توسط مادلين آلبرايت، وزير خارجه سابق آمريكا به او اهدا شده را در بهترين محل زندگي اش گذاشته است.او با اين كه چند بار ازدواج كرده و حالا در 65 سالگي، همسر منشي 42 ساله اش است، اما به شدت افسرده و تحت درمان بيماري افسردگي است. كيم جونگ ايل، از هواپيما مي ترسد و با قطار خصوصي اش اين طرف و آن طرف مي رود. او با همين قطار، فقط به چين و روسيه سفر كرده است و جالب اين كه متراژ خانة مقامات كشور را مي داند.

اين كار كره شمالي، حسابي همسايه هاي اين كشور، به خصوص ژاپن و كره جنوبي را شاكي كرده. همة كشورها يك جورهايي اين آزمايش را محكوم كردند. اما بعضي ها خيلي سفت و محكم و بعضي ديگر، شل و ول و محض خالي نبودن عريضه؛ اين هم عكس العمل چند تا از كشورهاي اطراف كره شمالي:
كره جنوبي
در اين چند سال، هر چه ريسيده بودند تا بلكه با همساية شمالي شان يكي بشوند، با اين آزمايش، پنبه شد. دو كره، در المپيك قبلي با يك پرچم و تيم در مسابقات حاضر شدند، اما حالا مردم كره جنوبي ترسيده اند و به خيابان ها ريخته اند. مي گويند: ما هم مثل شمالي ها، بمب اتمي مي خواهيم.
ارتش هم به حال آماده باش درآمده. دولت كره جنوبي هم به زمين و زمان مي زند تا يك تحريم درست و درمان جهاني عليه كره شمالي درست شود.
ژاپن
هر وقت كره شمالي مي خواهد آزمايش موشكي كند، موشك هايش بعد از عبور از تمام ژاپن و توكيو، آن طرف ژاپن در اقيانوس آرام مي افتد. ژاپني ها هم اين را مي دانند، ولي خودشان را به نفهمي مي زنند.
اما آزمايش هسته اي و احتمال نصب آن روي موشك، از آن تو بميري ها نيست كه بشود بي خيالش شد. به خصوص كه ژاپني ها 60 سال پيش با بمب اتمي آمريكايي ها جزغاله شده اند و تجربة زياد خوبي ندارند. براي همين، آن ها اولين كشوري بودند كه به كره گيردادند. نخست  وزير جديد ژاپن كه در چين بود، حسابي قات زد و درخواست تحريم شديد عليه كره شمالي كرد. ژاپني ها دو روز بعد از آزمايش به صورت خودجوش، مرزهاي دريايي و هوايي را به روي كره شمالي بستند.
چين
75درصد نيازهاي كره شمالي از چين تأمين مي شود. چين هر وقت بخواهد آمريكا را آزار بدهد، يك حالي به كره اي ها مي دهد تا آن ها براي آمريكايي ها، شاخ و شانه بكشند. با اين كار مي خواهد نشان بدهد حرفش هنوز در رو دارد. چيني ها 20 دقيقه قبل از آزمايش هسته اي، از ماجرا مطلع بودند و جريان را به آمريكا، كره جنوبي و ژاپن خبر دادند تا زياد كپ نكنند. براي اين كه حرفي هم زده باشند، گفتند: اين كار، خيلي بي شرمانه است. (نه بابا! مرگ من؟)
روسيه
اين كشور اين قدر پت و پهن است كه چند كيلومتر مرز مشترك با كره شمالي، چيز قابل داري نيست. اما روس ها هم مثل چيني ها هستند. اگر آمريكا بخواهد پا روي دمشان بگذارد، كره شمالي را كوك مي كنند. براي همين، تا آمريكايي ها بخواهند قطعنامة سفت و سختي در شوراي امنيت تصويب كنند، آن را وتو مي كنند. روسيه در تكان دهنده ترين عكس العمل گفت: قضيه را با حرف حلش كنيد، برود پي كارش.
آمريكا
نخود هر آش، اين جا هم بند كرده كه كره شمالي بايد تحريم شود و دارد زور مي زند تا با قطعنامة شوراي امنيت، همة جهان را براي تحريم سراسري كره شمالي آماده كند. آزمايش موشكي كره در 4جولاي امسال، روز استقلال آمريكا و آزمايش هسته اي در روز كشف قارة آمريكا انجام شد. اين يعني كه چشم بادامي هاي شمالي به تاريخ آمريكا علاقة زيادي دارند. براي چي؟ جواب اين سؤال براي آمريكايي ها نگران كننده است.

رژيم صهيونيستي در 1974 دو بمب اتمي داشت كه به دستور لوي اشكول نخست وزير وقت، آن ها را براي استفاده آماده كرده بود
حسين وهابيان
بن گورين مي گفت: اسرائيل جزيره اي در ميان درياي عرب هاست. براي جلوگيري از پيشروي دريا و غرق شدن اين جزيره  بايد از يك نيروي بازدارنده استفاده كرد: بمب اتمي. اولين نخست وزير رژيم صهيونيستي قبل از اين ها هم، به انرژي و بمب هسته اي فكر كرده  بود. سال 1974 او از طريق دوستش ارنست ديويد برگمن كه بعدها لقب پدر بمب هسته اي اسرائيل گرفت، با دانشمندان هسته اي دنيا مرتبط شد.
يك سال پس از تشكيل اين رژيم در سال 1949 حمد گيمل (Hemed Gimmel) يك واحد تخصصي در ارتش تازه تأسيس اسرائيل (IDF ) تأسيس كرد و اين واحد، يك تحقيق دوسالة زمين شناسي را در صحراي نقب با هدفِ يافتن منابع اورانيوم آغاز كرد. اگرچه هيچ منبع مهم اورانيومي پيدا نشد، اما مقاديري قابل بازيافت در رسوبات فسفات پيدا كردند. حمدگيمل كه بعدها ماخون۴ نام گرفت، تا سال 1953 نه تنها يك فرايند براي استخراج اورانيوم در نقب را تكميل كرد، بلكه روش جديدي براي توليد آب سنگين نيز به كار برد كه به اسرائيل اين امكان را مي داد كه مهم ترين مواد هسته اي را توليد كند. سال 1952 اسرائيلي ها با تشكيل كميسيون انرژي اتمي اسرائيل (IAEC) برنامة اتمي شان را سروسامان دادند. رئيس اين كميسيون، برگمن بود، رئيس سابق حمد گيمل. اين كميسيون، مأمور اجراي طرح ساخت تأسيسات هسته اي بود. برگمن، اسرائيل را با دو مركز مهم تحقيقات هسته اي در لس آنجلس و پاريس مرتبط كرد. حاصل ارتباط هاي هسته اي رژيم صهيونيستي و فرانسه، ساخت نيروگاه ديمونا بود. فرانسوي ها ابتدا فقط ايجاد راكتور آب سنگين و يك كارخانة فراوري دوباره در ماركول را قول دادند. آن ها در پاييز 1956 همكاري در ايجاد راكتور تحقيقاتي 18 مگاواتي را هم پذيرفتند.3 اكتبر 1957فرانسه و رژيم صهيونيستي، قرارداد ساخت راكتور 24 مگاواتي در ديمونا را امضا كردند. ژنرال دوگل شخصا همكاري هسته اي بين دو كشور را تصويب كرد و كار به  صورت مخفيانه و دور از چشم آژانس بين المللي انرژي اتمي آغاز شد. براي حفظ امنيت و مخفي ماندن كار، يك واحد اطلاعاتي مستقل به نام LEKEM درست كردند.
۱۵۰۰ اسرائيلي و فرانسوي در طرح ديمونا شركت داشتند. كار احداث ديمونا تا 1975 به  طول انجاميد و تنها اطلاعاتي كه به جهان خارج درز كرد، اين بود كه اسرائيل در صحراي نقب در نزديكي روستاي ديمونا مشغول حفاري هاي عظيمي است. اما چه كسي مي دانست كه هدف از اين حفاري ها كه به  وسيلة ماهواره هاي روسي و آمريكايي رديابي مي شد، چيست؟ اداره گمرك فرانسه تلاش كرد تا انتقال تجهيزات به اسرائيل را مخفي نگه دارد. مثلا بسياري از تجهيزات نيروگاه را بخشي از يك پروژه (شيرين سازي آب دريا) كه بايد به آمريكاي لاتين فرستاده شود معرفي كرد.
آب سنگين، مشروط بر اين كه به كشور ثالث فرستاده نشود، توسط فرانسه از نروژ خريداري شد، اما نيروي هوايي فرانسه برخلاف اين تعهد، چهار تن آب سنگين را به اسرائيل انتقال داد. بيشتر تأسيسات ديمونا در زيرزمين است و تاكنون هيچ فرد خارجي نتوانسته است به آن جا پا بگذارد. رژيم صهيونيستي، تنها به همكاري با فرانسه اكتفا نكرد. موساد، جاسوسان كاركشتة خود را مأمور جمع آوري اطلاعات هسته اي و انتقال آن ها به اسرائيل كرد. معروف ترين دزدي هسته اي صهيونيست ها ماجراي پولارد بود.
جاناتان پولارد يكي از مأموران سيا بود كه براي اسرائيل كار مي كرد. آمريكايي ها معتقدند كه پولارد بيش از آن چيزي كه صهيونيست ها انتظار داشتند، اطلاعات محرمانه در اختيار آن ها گذاشت. اين جاسوس كه بعدها لو رفت، اطلاعات محرمانة هسته اي از روسيه و آمريكا به  دست آورد و به تل آويو انتقال داد. همكاري اسرائيلي ها و آمريكا با كناره گيري فرانسوي ها در دهة هفتاد پررنگ تر شد. ولي سياست رژيم صهيونيستي در مخفي نگه  داشتن فعاليت هسته اي اش، مخصوصا پس از افشاگري وانونو باعث شد تا هيچ اطلاع روشني از ارتباط هسته اي اين دو كشور منتشر نشود.
سياست ابهام
اولين بار آمريكايي ها در سال۱۹۵۸ با پروازهاي شناسايي هواپيماي U2 به وجود تأسيساتي مشكوك در ديمونا پي بردند. اما تا دو سال بعد نمي دانستندكه يك مركز هسته اي است. رژيم صهيونيستي، ديمونا را كارخانة نساجي، ايستگاه فعاليت هاي كشاورزي يا تأسيسات مربوط به تحقيقات متالوژيك معرفي مي كرد.
سال 1960 فعاليت هاي هسته اي آن ها، آن قدر بود كه دفتر سيا در تل آويو گزارش داد: برنامة سلاح هاي هسته اي اسرائيل را نمي توان انكار كرد. همين باعث شد تا بن گورين رسما اعلام كند كه ديمونا يك مركز تحقيقات هسته اي است. بازرسان آمريكايي طي دهه 1960 هفت بار از ديمونا بازديد كردند، اما تصوير دقيقي از فعاليت هاي آن به دست نياوردند كه عمدتا به دليل كنترل شديد اسرائيل بر زمان و دستور كار بازديدها بود.
والورث باربور، سفير آمريكا در اسرائيل در سال هاي 1961 تا 1973 يعني سال هاي توليد بمب اتمي در اسرائيل، اطلاعاتي دربارة ساخت سلاح هاي هسته اي به دست آورد، ولي از ارسال آن به واشنگتن خودداري كرد. پرواز هاي شناسايي مصريان بر فراز فلسطين اشغالي كه قبل از جنـگ 1967 بسيار زياد شده بود، فرماند هان عالي مصر را به اين نتيجه رساند كه برنامة سلاح هاي اتمي در ديمونا وجود دارد. حتي طرح حمله به ديمونا نيز مطرح شد، اما جمال عبدالناصر رئيس جمهور وقت مصر نپذيرفت. ناصر پيش بيني كرد كه بمب هسته اي اسرائيل زودتر از 1968 ساخته نمي شود، اما واقعيت غير از اين بود.
اسرائيلي ها بمب هسته اي خود را قبل از جنگ با مصر ساختند. فدراسيون دانــشــمنـــدان آمريكــايي اذعـان مي كند كه رژيم صهيونيستي در 1967 دو بمب اتمي داشت كه به دستور لوي اشكول نخست وزير وقت، آن ها را براي استفاده آماده كرده بود. سال 1974، منابع غربي، بمب هاي اتمي اسرائيل را بين 10 تا 12 عدد تخمين زدند. اين ارقام از تخمين هاي سيا دربارة تعداد اهداف محتمل اسرائيل براساس اطلاعات جمع آوري شده بود.

اسرار افشا مي شود
در سال 1986 توصيف  كامل و عكس هايي از كلاهك هاي اتمي اسرائيل در روزنامة ساندي تايمز لندن منتشر شد. گزارش مستند اين روزنامه نشان مي داد كه كارخانة توليد بمب اسرائيلي ها زيرزمين است. اين اولين بار بود كه مسألة هسته اي اسرائيلي ها در رسانه هاي عمومي منتشر مي شد.
گزارش ساندي تايمز نشان مي داد اسرائيل بين 100 تا 200 كلاهك هسته اي دارد. اين گزارش، توازن نظامي در خاورميانه را تغيير مي داد. اطلاعات و عكس ها را مردخاي وانونو، يكي از كارشناسان هسته اي اخراج شدة اسرائيل تهيه كرده بود.وانونو سال ها در ديمونا زندگي كرده بود.
صهيونيست ها زود دست به كار شدند. مأموران موساد، وانونو را در رم به دام انداختند و او را مخفيانه به تل آويو بردند. در آن جا دادگاه اسرائيل، وانونو را به 18 سال حبس محكوم كرد و ديگر كسي او را نديد تا اين كه در سال 2004 با قيد سه ضمانت آزاد شد. پيتر هونام، گزارشگري بود كه جرأت كرد حرف هاي وانونو را منتشركند.
او پس از دادگاه وانونو از ساندي تايمز جدا شد و به گروه حاميان وانونو پيوست. هونام دست بردار نبود. او به محض آزادي وانونو، براي ديدنش به اسرائيل رفت. نتيجة اقامت هونام در اسرائيل، ساخت مستندي دربارة تأسيسات ديمونا بود. پخش اين مستند از شبــكــة بـي بــي سـي، اسرائيلي ها راخشمگين كرد. آريل شارون (نخست وزير وقت) بي بي سي را تحريم كرد و هيچ كدام از مقامات صهيونيستي در مصاحبة مطبوعاتي كه در همين باره در لندن برگزار شد، شركت نكردند. دفاتر بي بي سي در اسرائيل تعطيل شد. اين تصاوير، اولين تصاوير تلويزيوني از تأسيسات ديمونا بود.

مردخاي وانونو، يهودي مراكشي تباري است كه در سال 1963 به همراه خانوادة 12 نفري و پرجمعيت اش به فلسطين اشغالي مهاجرت كرد. او در آغاز، يك راست گراي افراطي و يهودي بسيار مذهبي و متعصبي بود. در نوجواني در مدرسة بيت يعاكوف وابسته به حركت آگودات اسرائيل طلبه شد. ولي در تحصيلات ديني موفق نبود. 17سال داشت كه وارد ارتش شد. او مي خواست به استخدام سرويس امنيت داخلي رژيم صهيونيستي (شين بت) درآيد، ولي در امتحان او را رد كردند. سال 1976 براي كار در نيروگاه هسته اي ديمونا امتحان داد و در آزمون ابتدايي پذيرفته شد. در مدرسةنيروگاه، او دورة پيشرفته تري را در فيزيك هسته اي گذراند كه تأكيد اصلي در آن بر اورانيوم و مواد راديو اكتيو بود. سپس به مدت ده هفته، دورة كارآموزي در نيروگاه را گذراند. در اواخر ژوئن 1977 آزمون نهايي را با موفقيت پشت سر گذاشت و وارد نيروگاه اتمي اسرائيل شد. به او اجازه داده شد با شماره امنيتي 320 وارد ماخون۲ شود. كار وانونو، نگهباني و حفاظت از تشكيلات ماخون۲ بود و معمولا شيفت شب (23:30 تا 8) را به او مي سپردند. او در چهار سال اول كار خود، به  عنوان يك نيروي پركار و عالي شناخته شد. اما كار كم كم برايش خسته كننده شد. براي همين در سال 1980 به دانشگاه رفت. حضور او در دانشگاه، همزمان باتغيير در رفتارش، وانونو را سوژة مأموران امنيتي ديمونا كرد. وانونو اطلاعات بسيار سري و محرمانه اي داشت و در حساس ترين مكان هاي نيروگاه كار كرده بود، لذا اخراج او و حتي انتقال اش به يك قسمت ديگر بايد تنها پس از موافقت مقام هاي امنيتي صورت مي گرفت. سرانجام با انتقال وانونو موافقت شد. تابستان 1985به وانونو اطلاع دادند كارش در ماخون۲ خاتمه يافته است و به واحد ديگري خواهد رفت. وانونو تقاضاي پايان كار در نيروگاه را داد كه موافقت شد. پس از اين، او از غفلت مأموران اطلاعات داخلي رژيم صهيونيستي استفاده كرد و از اسرائيل فرار كرد و به انگليس رفت. در آن جا مذهبش را تغيير داد و مسيحي شد. وانونو در سال 1986، اطلاعات خود را در اختيار پيتر هونام خبرنگار هفته نامة ساندي تايمز قرار داد. بلافاصله بعد از اين افشاگري، به  وسيلة موساد فريب  داده شد و به ايتاليا و از آن جا به  صورت سري به اسرائيل منتقل شد و بعد از محاكمه به 18 سال حبس محكوم شد. تا زمان آزادي، او خطرناك ترين زنداني اسرائيلي بود و به شدت از او مراقبت مي شد.

راكتور اتمي ديمونا منبع تأمين پلوتونيم براي تسليحات اتمي اسرائيل است و تعداد تسليحات اتمي اين كشور را مي توان بر پاية قدرت اين راكتور تخمين زد. طبق اطلاعات فاش شده از سوي مردخاي وانونو در سال 1986، در آن زمان مقدار پلوتونيم توليد شده در راكتور، سالانه حدود۴۰ كيلوگرم بود. اسرائيل براي هر بمب اتمي بين 4 تا 5 كيلوگرم پلوتونيم استفاده مي كند.  ۵ كيلوگرم رقم حداكثر است. طبق اظهارات وانونو، از 4 كيلوگرم پلوتونيم براي هر بمب استفاده مي شده است. بر پاية رقم حداقل و حداكثر، اسرائيل مي توانسته پلوتونيم كافي براي توليد حداقل 100 بمب اتمي را توليد كند، اما احتمالا اين رقم از 200 بمب فراتر نمي رود. روزنامة گاردين چاپ لندن به نقل از يك مركز علمي آمريكايي مي گويد كه تصاوير ماهواره اي دريافتي از ايكونوس (Iconous) حاكي از آن است كه اسرائيل بين 100 تا 200 بمب هسته اي توليد كرده است. حجم تقريبي زرادخانة هسته اي اسرائيل، او را در مرتبة ششم كشورهايي قرار مي دهد كه زرادخانة هسته اي دارند.

ديمونا روستايي در صحراي نقب در مناطق بياباني جنوب فلسطين است. قبل از آن كه اسرائيلي ها فكرهاي اتمي كنند، اصلا روستاي مهمي نبود. ولي وقتي مقامات رژيم صهيونيستي در سال 1953 موفق شدند فرانسوي ها را راضي كنند در فعاليت هاي هسته اي اسرائيل مشاركت كنند، ديگر ديمونا بيش از يك روستاي ساده بود. ژنرال دوگل شخصا همكاري هسته اي بين فرانسه و رژيم صهيونيستي را تصويب كرد. ساخت نيروگاه ديمونا از سال 1964 تا 1975 به  طول انجاميد و 1500 اسرائيلي و فرانسوي در آن شركت داشتند. در اين مدت، تنها اطلاعاتي كه به جهان خارج درز كرد، اين بود كه اسرائيل در صحراي نقب در نزديكي روستاي ديمونا مشغول حفاري هاي عظيمي است. محافظت از ديمونا آن قدر براي اسرائيلي ها مهم بود كه نيروهاي امنيتي اسرائيل به آن لقب معبد سوم سليمان يا قدس الاقداس دادند. بيشتر تأسيسات ديمونا زيرزمين است و تاكنون هيچ فرد خارجي نتوانسته است به آن پا بگذارد. عمر مفيد ديمونا 30 سال برآورد شده بود كه 12 سال از پايان عمر آن مي گذرد. زباله هاي هسته اي ديمونا كه سالانه به 10 تن مي رسد، به  صورت بسيار محرمانه و احتمالا در مناطق فلسطيني نشين دفن مي شوند. وجود مواد راديواكتيو در چاه هاي آب فلسطين، شاهد اين موضوع است.