رضا مختاري
روستايي در بابل
محسن راستاني
يكي از بهترين پرتره هاي نمايشگاه كارهاي راستاني است. البته شاخه اي از عكاسي پرتره
كه فقط افراد سرشناس را در نظر نمي گيرد. آدم هاي راستاني عادي اند و پس زمينة آن ها هم سفيد. آدم را ياد كارهاي اودون مي اندازند. كارهاي راستاني به همراه احمد ناطقي در بخش مستند اجتماعي به نمايش در آمده
عباس كيارستمي
فخرالدين فخرالديني(شماره۱)، مريم زندي(شماره۲)
كار عكاس پرتره، شبيه يك نويسنده است. او بايد شخصيت شناس خوبي باشد و از طرفي بلد باشد كه چطور وجوه پنهان شخصيت را عكس كند.
در اين نمايشگاه، دو عكاس در بخش پرتره شركت كرده اند: مريم زندي و فخرالدين فخرالديني. كارهاي مريم زندي را كه سوژه هايش هنرمندان و نويسندگان اند، حتما ديده ايد. عكس هاي زندي در اين نمايشگاه، بيشتر كارگرداني شده اند و به نظر مي رسد همه شان در محل زندگي يا كار افراد، همراه با ابزار يا اشيايي كه به نوعي سوژه ها با آن درگير بوده اند، گرفته شده  . كارهاي فخرالديني اما عكس هاي آتليه اي اند و عكاس به ژشت هاي عموما كليشه اي عكس پرتره اكتفا كرده مثل عكس بالا
عمليات بدر، كانال حوالي
دجله، اوج آتش دشمن
عبارت اوج آتش دشمن كافي است تا اهميت اين عكس دستتان بيايد. عكاسي جنگ، شاخه اي از عكاسي است كه عكاسان ايراني، پيش عكاسان جهان كم نياورده اند.
تصورش را بكنيد عكاس اين عكس در دل خطر فقط و فقط به چشم هايي كه قرار است بعد از چاپ به عكس ها نگاه كنند فكر مي كرده. عكاس اين عكس، سعيد صادقي است و اميرعلي جواديان شركت كنندة ديگر اين بخش بود
ديوار
اين عكس، يعني تصويري از ديوار حائل ميان فلسطين و اسرائيل بخشي از يك مجموعه عكس از آلفرد يعقوب زاده است كه در بخش فتوژورناليسم مي شد آن ها را ديد. عكس هاي محسن شانديز، محمد فرنود، كاوه گلستان و محمد صياد هم در اين بخش به نمايش در آمده
زلزله بم
ويراني را اين طور هم مي شود ديد. اين يك نمونه از عكس هايي است كه فاجعة بم را منعكس كرده اند. عكس از احمد ناطقي است و در بخش مستند اجتماعي به نمايش در آمده
گورستان ارامنه در سرآسياب دولاب
اين، يكي از چندتا عكسي است كه از آرمان استپانيان در بخش عكاسي خلاق به نمايش در آمده. در عكاسي خلاق، سفارش دهندة عكس، ذهن عكاس است. و بيشتر از آن كه عكاس دغدغة انتقال يك حادثه يا واقعيت ملموس بيروني را داشته باشد، سعي مي كند از امكانات هنري يا زيبا شناختي عكاسي به صورت ناب استفاده كند. ديگر هنر عكاسي او ابزاري براي انعكاس واقعيت نيست و قابليت هاي تصويري خود عكاسي مورد توجه قرار مي گيرد. عكاسي خلاق معمولا گذشته از انتخاب سوژه و چيدمان متفاوت اجزا، با دخل و تصرفاتي كه عكاس در مراحل مختلف عكاسي انجام مي دهد مشخص مي شود. يك جورهايي اين نوع از عكاسي به سمتي مي رود كه هنر بودن عكاسي را شانه به شانة هنرهاي ديگر ثابت كند. عكس هاي استپانيان تفاوت خلاقه اي با هم نداشتند و شايد بهتر بود بازديدكنندگان با نمونه هاي متنوع تري از اين نوع عكاسي رو به رو مي شدند. ديگر شركت كنندة اين بخش، بهمن جلالي بود.
رودخانه سد سفيدرود
حتي اگر اهل سفر و گشت  و گذار هم نباشيد، با عكس هايي كه از دورافتاده ترين نقاط و در شرايطي نه چندان مناسب گرفته شده، مي توانيد ايران را ببينيد. گذشته از اين، زيبايي هاي كارت پستالي اين عكس ها شايد با همان گشت و گذار هم به چشمتان نيايد.
آلفرد يعقوب زاده در مجموعه عكس هاي مختلف اش زيبايي هاي طبيعي ايران را جلوي چشم ايراني و خارجي گذاشته. عكس هاي سياه و سفيد تورج حميديان از طبيعت هم كنار كارهاي فريدني، ديدني بود

حول و حوش يك قرن و نيم است كه عكاسي پايش را به ايران گذاشته. اولين عكاساني كه با جعبه هاي چوبي شان نور ايراني را شكار كردند، ايراني نبودند. (البته به جز ناصرالدين شاه قاجار كه آدم فكر مي كند شكار با دوربينش هم شايد چيزي شبيه شكار با تفنگش بوده.) تاريخ عكاسي در ايران، فاصلة چنداني با تاريخ عكاسي جهان ندارد. بعدها هم كم و بيش با پيشرفته تر شدن دوربين ها و فن چاپ عكس و آسان تر شدن عكاسي، شاخه هاي مختلفي در عكاسي ايران شكل گرفت.
اين روزها اگر بخواهيم حادثه اي مثل جنگ يا انقلاب را ياد آوري كنيم، ناخودآگاه ياد عكس هايي مي افتيم كه عكاسان از آن روزها گرفته اند. از آن طرف، بدون آن كه از خانه مان تكان خورده باشيم، به واسطة عكس مي توانيم چرخي در ايران بزنيم و به جاهايي برويم كه رفتن به آن، كار هر كسي نيست. چهرة خيلي از شخصيت هاي هنري، فرهنگي، سياسي و... را عكاسان نشانمان داده اند و البته اين ها فقط بخش هايي از درگيري هر روزة ما با عكس است.
موزة هنرهاي معاصر، نمايشگاهي گذاشته از عكس هاي 17 عكاس معاصر. كافي است روزنامه خوان باشي يا مجلات مربوط به عكاسي اين چند سال را تورقي كرده باشي، يا اين كه نمايشگاه هايي مثل تصوير سال يا دوسالانه عكاسي و بقية جشنواره هاي عكاسي را ديده باشي تا نمايشگاه به نظرت انعكاس جامعي از عكاسي معاصر ايران نيايد. البته خود برگزار كنندگان هم همچين ادعايي نداشته اند و ظاهرا بيشتر، مجموعه آثار بعضي از عكاسان پيش كسوت مدنظرشان بوده.
نمايشگاه 8 بخش دارد: عكاسي مطبوعاتي، عكاسي جنگ، عكاسي مستند اجتماعي، عكاسي طبيعت، عكاسي خلاق، عكاسي معماري و عكاسي تبليغاتي. سه تا بخش اول، مرز تفكيك شان زياد روشن نيست و عكس ها به راحتي مي توانند به بخش هاي ديگر آمد و رفت كنند. نمايشگاه يك بخش حاشيه اي هم دارد. عكس هايي از سه عكاس دورة قاجار. عبدالله خان قاجار، سوريوگين و آقارضا عكاس باشي سه تا عكاس قجري اند كه نسخة اصل عكس هايشان را براي اولين بار در اين نمايشگاه مي شود ديد.