ذوالفقار دانشي نسب
يك روبات شكارچي گنج كه Arturito يا آرتور كوچولو نام دارد، توانسته گنجي متعلق به قرن هجدهم ميلادي را در جزيرة رابينسون كروزوئه پيدا كند. اين جزيره كه در 660 كيلومتري سواحل شيلي در آمريكاي جنوبي واقع شده، به افتخار كتاب مشهور رابينسون كروزوئه نام گذاري شده است. رابينسون كروزوئه، داستاني است كه دانيل دفوئه در سال 1729 براساس زندگي نامة الكساندر سلكيرك به رشتة تحرير درآورد؛ ملواني اسكاتلندي كه در سال 1704 در اين جزيره رها شد.
شركت شيليايي واگنر تكنولوژي كه مسؤوليت و هدايت آرتوريتو را برعهده دارد، اعلام كرده اين روبات، گنج مزبور را در عمق پانزده متري زمين پيدا كرده و شركت در چند روز آينده، با كسب مجوز لازم، حفاري هاي خود را آغاز خواهد كرد.
شمش هاي طلا
بر طبق افسانه ها، در سال 1715 ملواني اسپانيايي به نام خوان اوبيليا اچه وريا، گنجي گرانبها و بزرگ را در اين جزيره دفن كرد. چند سال بعد، كريلوس وب انگليسي، اين گنج را پيدا كرد و در مكان ديگري از همان جزيره مدفون كرد. برخي تخمين زده  اند اين گنج عظيم از 800بشكه شمش هاي طلا، قطعات نقره اي، جواهرات و ديگر لوازم قيمتي تشكيل شده و ارزش آن، 10 ميليارد دلار است. ارزش بالاي اين گنج، در طول سه قرن گذشته دريانوردان زيادي را به اين جزيره كشانده و صد البته تمام آن ها دست از پا درازتر به سرزمين خود بازگشته اند. ولي اين بار، آرتور كوچولو آن را پيدا كرده است.
البته اين تنها كار بزرگ او نبوده است. پيش از اين، پليس شيلي با كمك اين روبات توانسته بود اسلحه هاي مخفي شده را پيدا كند. آرتوريتو به يك رادار GPR مجهز است كه مي تواند زير زمين را مشاهده كند. اين رادار، امواج الكترومغناطيس و با طول موج كوتاه (مايكرويو) را به داخل زمين مي فرستد و با اندازه گيري موج بازتاب شده، تصويري دو يا سه بعدي مي سازد و بدين ترتيب، اجسام دفن شده در زمين را آشكار مي كند.

نمايي از جزيره رابينسون كروزوئه

به گفتة كنترل كنندگان آرتور كوچولو، براي رسيدن به عمق 15متري زمين، چاره اي جز استفاده از تپ هاي الكترومغناطيسي كم فركانس نيست و استفاده از اين امواج، وضوح تصوير را پايين مي آورد. با اين وضوح تصوير نمي توان بين فلزات مختلف تفاوتي قائل شد. لذا براي كسب اطلاعات بيشتر در مورد اين گنج، از فن آوري هاي ديگري چون مغناطيس  سنجي مي توان استفاده كرد. مغناطيس سنجي به اندازه گيري اختلالات ميدان مغناطيسي زمين مي پردازد و چون هر فلزي خصوصيت خودش را دارد، مي  توان اطلاعات بهتري به دست آورد.
متخصصان روباتيك آرتوريتو مي گويند هنوز يك انسان بايد تصاوير به دست آمده را تحليل كند، چون اين اطلاعات، بسيار پيچيده هستند. ولي اين اميدواري وجود دارد كه با سال ها تمرين و الگوريتم هاي بهتر، خود روبات بتواند تصاوير را تفسير كند و فرق بين فلز و پلاستيك را تشخيص دهد.

مهدي صارمي فر
دانشمندان با استفاده از تزريق سلول هاي بنيادي انسان به موش، توانايي راه رفتن را به موش هايي كه فلج شده بودند، بازگرداندند. محققان دانشگاه كاليفرنيا در ارواين، با ضربه زدن به ناحية خاصي از استخوان هاي كمر موش ها، آن ها را دچار ضايعة نخاعي كردند. بلافاصله پس از اين ضربه، سلول هاي عصبي آسيب ديده مردند و ساير سلول ها توانايي مخابرة پيام هاي عصبي را از دست دادند. به اين موش ها سلول هاي بنيادي به دست آمده از جنين سقط شدة انسان تزريق شد. پس از تزريق اين سلول هاي بنيادي به بدن موش ها، اين سلول ها به انواع بافت هاي عصبي تبديل شدند.
گروهي از سلول هاي بنيادي كه تزريق شدند، در بدن موش ها به سلول هاي سازندة ميلين (غلاف عايق عصبي پوشانندة اعصاب) تبديل شدند. گروه ديگر از سلول هاي بنيادي هم به ياخته هاي عصبي جديدي تبديل شدند كه با سلول هاي عصبي موش، ارتباط عصبي يا سيناپس برقرار كردند.
در اين آزمايش، 75 هزار سلول بنيادي به قسمت هاي بالا و پايين محل آسيب تزريق شد. سپس تغييرات ساختماني و رفتاري موش ها براي چند ماه مورد بررسي قرار گرفت. موش هايي كه سلول بنيادي به آن ها تزريق نشده بود، خيلي كم حركت مي كردند، هر چند طي هفتة دوم تا سوم بعد از آسيب، بهبود مختصري در اين موش ها مشاهده شد. در عوض، توانايي راه رفتن در موش هايي كه به آن ها سلول بنيادي تزريق شده بود، 9 روز پس از تزريق سلول هاي بنيادي به طور چشمگيري بهبود يافت. روند بهبود در اين گروه از موش ها، دست كم تا يك ماه بعد از تزريق ادامه داشت. امكان استفاده از سلول هاي بنيادي براي ترميم آسيب هاي نخاعي وجود دارد. با اين حال، قبل از تعميم نتايج اين مطالعه در مورد انسان، مطالعات تكميلي ديگري نياز است.

مهدي صارمي فر
پس از كوچك ترين تصادفي، ترافيك در خيابان ها اتفاق مي افتد. چرا كه خودروها بايد در محل باقي بمانند تا پليس، كروكي محل و نحوة تصادف را تنظيم كند. البته اين روش هم اغلب با تقريب صورت مي گيرد و اجازه نمي دهد به طور دقيق، نحوة حركت و سرعت خودروها تا قبل از تصادف مشخص شود. در نتيجه، اشكالات، درگيري ها و ناراحتي هاي عصبي را به همراه دارد. براي همين، متخصصان روسي در زمينة فنون هوايي- فضايي، دستگاهي را به نام ضبط  كنندة حوادث جاده اي (DPR) را طراحي كرده و ساخته اند.
اين دستگاه، شباهت زيادي به جعبة سياه هواپيما دارد. البته با اين تفاوت كه جعبة سياه معمولي، تنها پارامترها و مشخصات كاركرد سيستم را ضبط و ذخيره مي كند، اما اين دستگاه، خودش، آن ها را اندازه مي گيرد.
در اين جعبه۳، شتاب سنج كه به طور پيوسته شتاب خودرو را در جهات طولي، عرضي و عمودي تعقيب مي كنند و همچنين يك دستگاه هيدروسكوپ جاي گرفته است.
مقادير اندازه گيري شده توسط شتاب سنج، در حافظة دستگاه ذخيره مي شود، طوري كه هر چند دقيقه تجديد مي شوند. بيشتر از اين هم نياز نيست، زيرا مانورهاي قبل از تصادف، چند ثانيه اي بيشتر طول نمي كشد. اگر خودروهاي مجهز به اين دستگاه، دچار حادثه اي شوند، مي توان با آرامش، آن ها را به كنار خيابان انتقال داد.
كارشناسان راهنمايي و رانندگي روسيه مي گويند با استفاده ازاطلاعاتي كه با اين روش، بدون اتصال فيزيكي و با كمك برنامة رايانه اي به دست آمده، در يك ثانيه مي توان تصويري واقعي از تصادف را به دست آورد و با دانستن شتاب و زمان تا توقف (تصادف) به راحتي مي توان طبق معادلات فيزيك، سرعت و مسير جسم فيزيكي را مشخص كرد. اين دستگاه، تنها يك ورودي براي اتصال تغذيه از باتري خودرو دارد.

نماي شماتيك فضاپيماي Dream Chaser - نخستين شاتل خصوصي
مريم افضلي
ناسا اعلام كرده است تا سال 2018، چهار فضانورد خود را به ماه مي فرستد. در اين برنامه، قسمت هايي از آپولو و شاتل در كنار هم قرار مي گيرند. بعضي از منتقدان مي گويند اين برنامه شباهت زيادي به برنامة۴۰ سال گذشتة آپولو دارد و زمان زيادي براي انجام آن لازم است. عده  اي ديگر هم در مورد هزينة آن انتقاد كردند.
مايكل گريفين مسؤول اجرايي ناسا گفت: اين مأموريت، حداقل 104 ميليارد دلار هزينه دارد. در حال حاضر، بودجة ساليانه، 16 ميليارد دلار است و از آن جايي كه روند پرداخت هزينه ها همزمان با انجام كار است و به صورت پيش پرداخت نيست، نيازي به افزايش بودجه نخواهيم داشت. اين مأموريت، هيچ ضربه اي به ديگر تحقيقات هوانوردي و علمي نخواهد زد و براي تأمين هزينه ها از بودجة برنامه هاي ديگر استفاده نخواهيم كرد. اما سهم ناسا از بودجة دولت فدرال، 7/0 درصد است و براي انجام مأموريت آپولو، ناسا 4 درصد از بودجة دولت را به خود اختصاص داد. ناسا شديدا در مورد محاسباتش، مخصوصا برنامة فرستادن انسان به فضا، مورد انتقاد قرار گرفته است.
شروود بوهلرت، عضو كنگره و مدير كميسيون علمي آمريكا گفت: تا زماني كه بودجة ناسا اضافه نشود و اعتباراتي به برنامة فضايي شاتل اختصاص پيدا نكند، نمي توان به تحقيقات براي ساخت فضاپيماهاي جديد، شتاب بخشيد.
الكس رولند، پروفسور تاريخ گفت: به نظر نمي رسد اين برنامه موفقيت آميز باشد. در اين مأموريت، محققان قسمت هايي از آپولو و شاتل را در كنار هم استفاده مي كنند. اما آيا مي توان آن ها را سريع و ارزان، كنار هم قرار داد و يك سيستم كارآمد ساخت؟
عده  اي هم از اين برنامه  دفاع مي كنند و معتقدند ناسا بايد از برنامه  هايي كه محدود به گردش شاتل به دور زمين و ايستگاه فضايي شده، فراتر رود.
به نظر مي رسد حس كنجكاوي و پژوهش، به اندازه اي نيست كه بتوان ماليات دهندگان را متقاعد كرد تا ميلياردها دلار براي اين پروژه هزينه كنند. رولند مي  گويد: تمام اين تلاش ها و هزينه ها براي اين كه انسان را به كرة ماه بفرستند و بعد به كرة مريخ، براي چيست؟