سارا هاشمي نيك 
حتي اگر اهل گردش و ورزش هم نباشيد، فصل بهار آن قدر محرك و انرژي بخش است كه وسوسه تان مي كند عاقبت يك روز پاشنه  ها را وربكشيد و با چند تن از دوستان به دل كوه و دشت بزنيد. هم فال است و هم تماشا، از خواص و مزاياي كوه رفتن هم كه هر چه بگوييم كم گفته ايم. با اين حال نمي شود از ميان بعضي فوايد كوه نوردي چشم پوشي كرد. مثلا اين كه يكي از بهترين راه هاي سوزاندن چربي هاي زايد، كوه رفتن است. در طول كوه پيمايي، تحرك و فعاليت بدن ضربان قلب را بالا مي برد و باعث افزايش سوخت و ساز بدن مي شود. از طرفي شما در هنگام كوه پيمايي عرق مي  كنيد و تعرق به خارج شدن مواد اضافه خون كمك مي كند. در ضمن از آن جا كه حركت شما در كوه آرام و يك نواخت است، انرژي شما به تدريج آزاد مي شود و در نتيجه برخلاف ورزش هاي ديگر كه شخص يك باره تخليه انرژي مي شود و احساس خستگي شديد مي كند، كوه نوردي يك فعاليت شادي بخش و نشا ط آور به حساب مي آيد.
تنفس هواي تميز و پاك، به اضافه سكوت و آرامش فضاي كوهستان هم بدون شك در تقويت اعصاب و شاداب شدن شما بسيار موثر خواهد بود. پس اگر به فكر كوه رفتن در اين روزهاي خوش آب و هواي بهاري افتاده ايد، بايد به شما آفرين گفت. شك و ترديد را كنار بگذاريد و دوستاني را كه با شما همراه و هم عقيده اند و از هم نشيني با آن ها لذت مي بريد، خبر كنيد تا به اتفاق يكديگر آخر هفته اي سالم و دل پذير را در آغوش طبيعت بگذرانيد.
اگر مصمم تر و پرانرژي تر هستيد و يا پس از يك بار رفتن به كوه، انگيزه بيشتري پيدا كرده ايد، مي توانيد اين برنامه را به طور منظم (مثلا هفته اي يك بار) ادامه دهيد و خودتان را از مزاياي كوه نوردي در درازمدت بهره مند كنيد.
به هر حال جلو ضرر را از هر كجا بگيريد، منفعت است.

اولين بحث مقدماتي در كوه نوردي انتخاب كوه مناسب است. گزينه هايي كه ما در اين جا مطرح و معرفي مي كنيم، همگي نزديك به تهران و قابل دست رسي هستند و يك كوه نورد غيرحرفه اي هم امكان صعود به اين ارتفاعات را دارد.
ارتفاعات عمده اطراف تهران، كوه هاي شمال آن هستند. اين كوه ها قسمتي از خط راس مركزي رشته كوه البرز به حساب مي آيند كه بلندترين آن ها قله توچال با ارتفاع سه هزار و نه صدوپنجاه متر است. براي انتخاب كوه، در مسير شرق به غرب اين خط راس، ما چند گزينه داريم كه به ترتيب عبارت اند از: قله هاي دارآباد، كلك چال، توچال، پلنگ چال، دو شاخ و چين كلاغ كه البته دوتاي آخر، مسيرهاي ناشناخته اي دارند و بيشتر براي كوه نوردان حرفه اي مناسب اند. البته انتخاب هر كدام از اين كوه ها بايد با اطلاع از ويژگي هاي مسير و تعداد قهوه خانه هاي آن و ميزان سختي و  آساني صعود باشد.

توچال:
صعود به بلندترين قله شمال تهران كاري سخت و دست نيافتني نيست، چون در مسير صعود تا خود قله را تله كابين كشيده اند و هر كس كه احساس خستگي مي كند مي تواند بخشي از مسير را با تله كابين طي كند. براي صعود به اين قله دو مسير وجود دارد كه يكي دربند و ديگري ولنجك (ايستگاه يك تله كابين) است. براي رفتن به مبدا صعود توچال در ولنجك و دربند، مي توانيد تاكسي هاي اين مسيرها را در ميدان تجريش سوار شويد. مسير دربند سنگي است و شيب نسبتا تندي دارد. از مبدا حركت تا  آخرين پناهگاه قله به اسم شيرپلا، با يك صعود خوب، حدودا سه ساعت راه است. در اين مسير به غير از شيرپلا دو تا سه پناهگاه ديگر هم وجود دارد كه كوه نوردان مي توانند در آن جا استراحت كنند.
منطقه معروف به قهوه خانه ها در پايين دربند يكي از معروف ترين مكان هاي تفريحي است كه كم تر كسي با آن ناآشناست. در اين منطقه ده ها قهوه خانه چسبيده به هم وجود دارد كه پنج شنبه  شب ها و جمعه ها به عنوان تفريح گاه مورد استفاده قرار مي گيرند.
اما به هر حال صعود از مسير دربند آسان تر از صعود از مبدا ولنجك و بام تهران است. در صورتي كه در كوه نوردي مهارت چنداني نداريد، مسير دربند را براي صعود انتخاب كنيد.
دركه:
قله پلنگ چال كه به دركه معروف است، يكي از مناطق پرطرف دار كوهستان هاي اطراف تهران است. به اين دليل كه شيب مسير كم است و در طول آن هر 10 دقيقه يك قهوه خانه وجود دارد. اين زمين به علت شيب خيلي كم، مناسب پياده روي است و افراد مسن هم مي توانند از اين ارتفاعات بالا بروند. تاكسي هاي دركه هم در ميدان تجريش به وفور پيدا مي شوند.
كلك چال:
براي صعود به قله  كلك چال بايد ابتدا به پارك جمشيديه برويد، اما اين مسير كه بعد از دركه زياد مورد استقبال قرار مي گيرد، شيب بسيار تندي دارد و مناسب افراد مسن نيست. اين مسير هم قهوه خانه هاي متعددي دارد.
دارآباد:
و اما قله دارآباد كه برخلاف بقيه كوه ها بايد از ميدان قدس به آن جا رفت، فقط يك قهوه خانه دارد كه تقريبا در ابتداي مسير است. مسير صعود به قله دارآباد نسبت به جاهاي ديگر خشك تر است و هر چه از غرب به سمت شرق كوه مي رويم ميزان خشكي اش بيشتر و شيب آن تندتر مي شود، اما دارآباد به غير از مسير قله، يك دره زيبا هم دارد كه توسط تنها قهوه خانه موجود از مسير قله جدا مي شود. در انتهاي اين دره يك رودخانه وجود دارد كه به آبشاري منتهي مي شود و اكثر جوان ها براي رسيدن به آبشار اين دره، منطقه دارآباد را براي گردش و تفرج انتخاب مي كنند.
ساير كوه ها:
اين ها كوه  هايي بودند كه يك روزه (صبح تا عصر) مي توان رفت و برگشت، اما كوه هاي ديگري هم در فاصله يك تا دو ساعت از تهران وجود دارند كه اگر تعداد شما و دوستان تان زياد باشد مي توانيد با كرايه كردن ميني بوس به اين مناطق برويد. كوه هاي فشم، شامل قله هاي آبك، روته و جان استون از جمله اين ارتفاعات هستند. كوه هاي لواسانات هم در دشت هويج مكان بسيار مناسبي براي تفريح هاي گروهي است. دشت هويج منطقه  سرسبز و قشنگي است كه حدود يك ساعت از تهران فاصله دارد. اين دشت در بين چهار كوه واقع شده به نام هاي پرسون، ساكا، ريزان و آتش كوه. در اطراف جاده هاي شمال مثل چالوس و فيروزكوه هم كو ه هاي خوب و زيبايي وجود دارد. از جمله كوه پاشوره در اطراف جاده چالوس و تنگه واشير در فيروزكوه. تنگه واشير منطقه اي تقريبا كوهستاني است كه آبشار و رودخانه زيبايي هم دارد و در كيلومتر پنج جاده فيروزكوه واقع شده است.
منطقه ديگري كه مي توان نام برد كوه شهرستانك در پشت قله توچال و در دامنه شمالي آن است. اين منطقه باغ هاي ميوه فوق العاده  سرسبز و آب و هواي بسيار خوبي دارد. اما نكته قابل توجه اين است كه اين مناطق هيچ كدام پناهگاه ندارند و اگر هوس كرديد سري به زيبايي هاي طبيعت اين مناطق بزنيد حتما بايد يك راهنماي وارد و مطلع را همراه داشته باشيد، چون اكثرا فاقد مسيرهاي كوه نوردي و خطرناك هستند. البته در جنوب شرق تهران هم كوه بي بي شهربانو قرار دارد كه در واقع بيشتر يك تپه است تا كوه و ارتفاع خاصي ندارد. تپه هاي حصارك در ده پونك هم به همين ترتيب اند و شما اگر ساكن محلات نزديك اين مناطق هستيد، مي توانيد گه گاه براي پياده روي و تپه نوردي به آن جا برويد.

لباس گرم: كوه نوردي در فصل بهار و تابستان بسيار آسان تر از فصل زمستان است، اما يادتان باشد كه حتما با خودتان يك بالاپوش گرم برداريد. چون احتمال رگبار و خنك شدن هوا در ارتفاعات وجود دارد.
غذا: غذاي كافي و تنقلات، مثل شكلات و آجيل و بيسكويت همراه داشته باشيد. غذا بهتر است خانگي، سبك و كم چرب باشد. انواع كوكوها، تخم مرغ و سيب زميني آب پز، گوجه و خيار معمول ترين غذاها هستند. از همراه بردن غذاهاي فاسد شدني و سس دار مثل سالاد الويه پرهيز كنيد. اگر غذاي كنسروي مثل تن ماهي را انتخاب مي كنيد، در نظر بگيريد كه امكان گرم كردنش با چراغ گاز را داشته باشيد، چون امكان مسموميت اين نوع غذاها وجود دارد.
آب: يك ظرف آب با خودتان ببريد (مثلا قمقمه يا بطر ي هاي 
۵‎/۱ ليتري نوشابه) چون بايد مرتب و بدون احساس تشنگي آب بخوريد. اين به دليل تعرق زياد و كم بود آب بدن است كه اگر جبران نشود ممكن است به افت آب بدن و ضعف و غش و گرمازدگي بينجامد. مصرف ميوه هاي آب دار هم براي تامين آب بدن در حين كوه نوردي بسيار مفيد است.
آفتاب: اگر مي خواهيد بعد از برگشتن، صورت تان مثل چغندر پخته قرمز نشود، حتما از كرم ضدآفتاب استفاده كنيد؛ تيوپ آن را هم همراه ببريد و هر دو ساعت يك بار آن را تجديد كنيد. كلاه لبه دار هم براي جلوگيري از تابش مستقيم نور آفتاب به صورت، لازم است. يك جفت دستكش نخي هم براي جلوگيري از آفتاب سوختگي دست ها در ميان وسايل تان بگذاريد. عينك آفتابي ضدu.v را هم براي محافظت از چشمان تان فراموش نكنيد.
خرده ريزها:  دستمال كاغذي براي نظافت، زيرانداز، چراغ قوه با باتري اضافه (چون ممكن است به شب برخورد كنيد) از ديگر وسايل لازم و ضروري است.
امداد: بخشي از محتويات جعبه  كمك هاي اوليه را هم با خودتان ببريد، اما آن بخشي كه توانايي استفاده از آن را داريد. مثل چند قرص مسكن، بتادين، باندكشي براي بستن پيچش هاي احتمالي دست و پا، ويتامينAD براي جلوگيري از سوختگي دست ها و پاها. همچنين در صورتي كه ناراحتي خاصي مثل معده درد داريد، داروي مخصوص تان را حتما همراه ببريد و اگر بيماري تان مزمن است (آسم و ) حتما با مشورت پزشك كوه نوردي كنيد.

اگر تعطيلات آخر هفته را براي كوه نوردي انتخاب مي كنيد، بايد بدانيد كه كوه روزهاي پنج شنبه خلوت تر از جمعه هاست، آن هم به اين دليل كه خيلي از افراد سركار يا كلاس هاي دانشگاه مي روند. بنابراين اگر به خلوتي كوه علاقه منديد و فرصتش را هم داريد، روز پنج شنبه را انتخاب كنيد.
روز قبل از كوه، وسايل تان را جمع كنيد و در كوله پشتي تان بگذاريد. سعي كنيد كوله تان حتي الامكان سبك باشد. لوازم ضروري را ببريد، اما بار اضافي با خودتان حمل و نقل نكنيد، چون هم سرعت تان را كم مي كند و هم كمر و پاهايتان را خسته. نقشه كوه هاي شمال تهران را تهيه و مسيرهايي را كه مي شود از طريق آن ها صعود كرد، انتخاب كنيد.
براي كوه رفتن دوستاني را انتخاب كنيد كه با شما صميمي و هم دل هستند. قبل از رفتن هم حتما به چند نفر از آشنايان يا اقوام تان اطلاع دهيد تا برگشتن تان را پي گيري كنند. شب قبل با همه دوستان براي صبح زود، حدود ساعت 6 تا 7 قرار بگذاريد. زحمت صبح زود از خواب بيدار شدن را به جان بخريد تا بتوانيد زمان بيشتري را در كوه سپري كنيد و در برگشت هم به شب برنخوريد. شب، زود بخوابيد تا صبح زود بتوانيد به موقع از خواب بيدار شويد و دوستان تان را منتظر نگذاريد.
در كوه چه كار بكنيم و چه كار نكنيم 
وقتي براي اولين بار مي خواهيد به يك قله صعود كنيد، اصلا به خودتان فشار نياوريد؛ فقط تا جايي از مسير را برويد كه خسته تان نمي كند. در اين حركت آرام با قهوه خانه هاي مسير آشنا شويد و به محض اين كه احساس خستگي كرديد برگرديد، چون در غير اين صورت بعد از برگشت دچار گرفتگي عضلات مي شويد و ممكن است باعث دل زدگي تان از كوه شود. هفته  هاي بعد سعي كنيد در همان مسير مسافت بيشتري را بپيماييد (مثلا نيم ساعت بيشتر از دفعه قبل) و به مرور طول مسير را افزايش دهيد. اين كار هم باعث زياد شدن انگيزه شما مي شود و هم توانايي و آمادگي جسماني تان را بالا مي برد.
در كوه تند راه نرويد. سعي كنيد حركت تان يك نواخت باشد تا عرق نكنيد. مدام نفس عميق بكشيد و هوا را به درون ريه هاتان بفرستيد.
هرگز در كوه ندويد، چون احتمال وارد شدن آسيب هاي جدي به پايتان و افتادن وجود دارد و در ضمن براي كوه نوردان ديگر مزاحمت ايجاد مي كنيد. آرامش كوهستان را برهم نزنيد، چون خيلي ها براي تمدد اعصاب به كوهستان مي آيند و اگر شما با دوستان تان داد و فرياد و خنده  هاي بلند راه بيندازيد و دنبال يك ديگر بدويد، بيشتر باعث خرد كردن اعصاب آن ها مي شويد.
نظافت محيط را رعايت كنيد و زباله هاي ميوه و غذايتان را در كوهستان يا كنار رودخانه و داخل آب پرتاب نكنيد. پلاستيكي همراه تان ببريد، زباله ها را داخل آن بريزيد و سپس داخل كيف تان بگذاريد و به پايين كوه حمل كنيد.
كارهاي ديگري كه مي توانيد در كوه انجام دهيد تا به گروه تان خوش  بگذرد ، پختن سيب زميني تنوري در آتش هيزم است. البته اگر قصد آتش روشن كردن داريد، بايد خيلي مراقب باشيد. آتش را در محوطه اي كه خطر آتش سوزي وجود ندارد يعني محوطه اي خالي از گياه روشن كنيد. سپس سيب زميني ها را همان طور با پوست زير خاكستر آتش قرار دهيد تا خوب بپزند و بعد با يك تكه چوب آن ها را بيرون بياوريد و پس از نمك زدن با دوستان تان نوش جان كنيد.

شما همه وسايل را بايد در يك كوله مناسب و جادار بگذاريد. يك كوله 40 ليتري براي يك برنامه يك روزه كافي  است. حتي الامكان از كيف رودوشي استفاده نكنيد، چون ممكن است به كتف و كمرتان آسيب وارد كند. حمل كوله آسان تر و مطمئن تر است. كفش مناسب كوه بپوشيد. از پا كردن كفش هاي پاشنه دار و تنگ پرهيز كنيد، چون حركت را در كوه سخت مي كند و صدمات جدي را به مچ پا يا زانو و كمر وارد مي  كند. پس بهتر است از كفش هاي راحتي مثل كتاني يا كفش هاي ساق دار استفاده كنيد كه از پيچش پا هم جلوگيري مي كنند.
لباس هاي راحت به تن كنيد. شلوارتان حتي الامكان جين و تنگ نباشد، چون حركت تان را مشكل مي كند. شلوارهاي ورزشي يا كشي براي كوه مناسب اند. در ضمن بلوز اضافه در كوله تان بگذاريد تا اگر خيلي عرق كرديد، بلوزتان را عوض كنيد. اگر مي خواهيد انگيزه تان بيشتر شود، به فروشگاه هاي لوازم كوه نوردي در ميدان منيريه سري بزنيد و از وسايل شان ديدن كنيد. خريد ن شان هم در صورتي كه وسايلي با قيمت هاي مناسب پيدا كنيد، كوه نوردي را برايتان آسان تر مي كند. داشتن لباس هايي مثل بادگير كه نايلوني هستند و بدن را از نفوذ آب و باد محافظت مي كنند، براي كسي كه به طور مرتب كوه پيمايي مي كند، لازم است.

هيچ وقت تنها به كوه نرويد. هميشه دوستي را همراه تان ببريد تا اگر خداي ناكرده حادثه بدي مثل زمين خوردن و پيچيدن مچ پا برايتان پيش آمد كمك تان كند. حتي ممكن است سنگي از بالاي كوه بغلتد و روي سرتان بيفتد و بي هوش تان كند، در اين شرايط اگر تنها باشيد، خطرات زيادي در كمين تان است.
از مسيرهاي شناخته شده يا اصطلاحا پاكوب حركت كنيد. براي پيدا كردن اين مسيرها فقط كافي است پشت سر كسي كه جلو تان راه مي رود حركت كنيد. به  هيچ وجه بدون راهنما خارج از مسير نرويد، چون امكان گم شدن و يا خطر ريزش سنگ و پرت شدن از كوه وجود دارد، اما مسيرهاي پاكوب اصلا اين خطرات را ندارند و بسيار ايمن هستند.
هرگز از آب هاي رودخانه و بركه ها ننوشيد، چون با خطر جدي بيماري هاي عفوني مثل هپاتيت و تيفوييد مواجه مي شويد. حتما و هميشه مقدار كافي آب آشاميدني همراه داشته باشيد. از خوردن غذاهاي سنگين و پرچرب (مثل كشك بادمجان و قورمه سبزي) در كوه جدا پرهيز كنيد، چون باعث سنگين شدن معده تان مي شود و مشكلات گوارشي را برايتان به وجود مي آورد. از جمله اين كه به دليل تحرك بدني حجم عمده اي از خون به عضلات مي رود و در نتيجه خون به معده نمي رسد و غذا هضم نمي شود. سنگين شدن معده علاوه بر اين كه تمام خوش گذشتن ها را از دماغ تان در مي آورد، حركت شما در كوه را هنگام برگشت كند مي كند.
هيچ وقت خودسرانه در كوه شب ماني نكنيد؛ حتي در محل ها و مناطقي كه مي شناسيد، مگر در پناهگاه ها كه محل شب  ماني در كوه اند، مثل پناهگاه پلنگ چال و شيرپلا كه خوابگاه دارند. اين خوابگاه هاي مجزا، زنانه و مردانه اند و شما مي توانيد در صورت تمايل با كرايه كردن تخت كه قيمتش هم ارزان است، شب را در اين محل هاي امن بمانيد.
هميشه طوري راه بيفتيد و حركت كنيد كه تا قبل از بالا آمدن كامل آفتاب و در ساعت هاي 10 و 11 صبح مسير قابل توجهي را صعود كرده باشيد. تا ساعت 1 بعدازظهر هم در محل توقف كنيد، ناهار بخوريد و از طبيعت استفاده كنيد. سپس پايين آمدن را شروع كنيد تا حتما قبل از تاريكي هوا به پايين رسيده باشيد. در تاريكي احتمال گم كردن راه، خراب شدن ناگهاني هوا يا حتي در بعضي مناطق حمله اشرار و سارقان وجود دارد.

بعد از بازگشت
وقتي به خانه رسيديد، حتما دوش آب گرم بگيريد و زير آب پاها و ساير عضلات تان را ماساژ دهيد تا دچار گرفتگي نشوند. اگر شب خوابيديد و صبح فردا ديديد كه عضلات تان باز هم گرفتگي دارد، اين كارها را تكرار كنيد و آب درماني را ادامه دهيد.
بعد از برگشتن از كوه، بلافاصله كوله پشتي تان را خالي كنيد، لباس هاي خيس را دربياوريد و باقي مانده غذاها را هم خارج كنيد تا فاسد نشوند، كفش هاي كوه تان را خوب بشوييد و تميز كنيد تا براي دفعه بعد آماده باشند.

آسيب هاي معمول كوه مثل شكستگي ها و پيچيدگي ها قابل درمان اند، اما بايد كاملا مداوا شوند و قبل از بهبود كامل اين آسيب ها به كوه نرويد.
آسيب هاي مزمن، مثل زانودرد و پادرد و كمردرد هم ممكن است پس از كوه رفتن برايتان به وجود بيايد كه فقط تكرار مرتب كوه پيمايي (مثلا هفته اي يك بار) براي درمان آن ها كافي نيست، بلكه شما بايد در طول هفته هم ورزش كنيد. ورزش هايي مثل شنا و دو به تقويت عضلاتان كمك مي كنند تا كوه پيمايي برايتان آسان شود.
مي توانيد هنگام كوه نوردي از وسيله اي به نام باتوم استفاده كنيد كه از ورود آسيب هاي جدي به زانو و پايتان جلوگيري مي كند.
موبايل در كوه معمولا آنتن نمي دهد. اين در مورد اكثر مسيرها صادق است، اما سر خط الراس ها احتمالا آنتن مي دهد، اما نمي شود رويش حساب كرد. در دارآباد چون داخل دره واقع شده اصلا امكان برقراري ارتباط وجود ندارد. در شيرپلاي دربند و كلك چال آنتن مي دهد، اما در پلنگ چال (دركه) آنتن دهي وجود ندارد. در واقع موبايل در كوه عملا بلااستفاده مي شود.
كساني كه مشكل زانو يا كمر دارند، مي توانند در صعود به توچال از تله كابين استفاده كنند. بعضي ها هم هستند كه مي توانند شيب را صعود كنند، اما نمي توانند برگردند و تله كابين در بازگشت به آن ها كمك مي كند. در ضمن هنگام تله كابين سواري مي شود آب و هواي بهتري را استنشاق كرد. تله كابين فقط در روزهاي پنج شنبه و جمعه از 8 صبح تا 2 بعدازظهر باز است و روزهاي ديگر تعطيل است.
تمام كوه هاي شمال تهران به يكديگر راه دارند، اما اين راه براي اكثر مردم شناخته شده نيست. مراقب باشيد كه يك وقت كريستف كلمب بازي تان گل نكند و براي كشف ارتباط بين اين كوه ها خودتان را سرگردان نكنيد. اگر خيلي مشتاق اين كار هستيد حتما با كمك راهنما قدم در اين راه بگذاريد.
بعضي از پناهگاه ها امكانات خاص و ويژه اي دارند. مثلا در مسير صعود به توچال از دربند پناهگاه هلال احمر وجود دارد كه نيروهاي امداد و نجات هلال احمر در آن جا مستقر شده اند. آن ها مجهز به كليه لوازم كمك رساني از جمله هلي كوپتر امداد هستند و در صورت بروز حادثه اي در كوهستان براي نجات آسيب ديدگان و كمك به آن ها آماده اند.
و آخر اين كه كوه رفتن مي تواند از بسياري تفريحات ديگر سالم تر، جذاب تر و مفيدتر باشد. اگر مرتب به كوه برويد، خلق و خوي كوهستان به شما هم سرايت مي كند. كوه به آدم ها ياد مي دهد كه صبور و پايدار و بردبار باشند و با مشكلاتي كه سر راه صعود به قله برايشان پيش مي آيد تا آن جا كه در توش و توان دارند بجنگند. كوه به كسي كه وسوسه صعودش را دارد مي گويد كه هيچ اوجي غيرممكن نيست، اما به محض اين كه بالا مي رسي بايد پايين بيايي. پس غرور اوج گرفتن هيچ معنايي ندارد. خلاصه اين كه كوه پيمايي آدم را قدرت مند مي كند و اعتماد به نفس فوق العاده و آرامش عجيبي به انسان مي بخشد. نجابت، غرور و صلابت كوه به درون وجود ياران وفادارش هم راه پيدا مي كند؛ چيزي كه كوه نوردان حرفه اي اسمش را مي گذارند اخلاق كوه نوردي.