تصویب قانون حفاظت و تشکیل کانون شکار ایران در سال 1335، نخستین اقدام مدون برای حفظ جمعیت و تنوع جانوران در ایران به‌شمار می‌آید.

وظیفه اصلی کانون شکار به‌عنوان یک نهاد مستقل، حفظ نسل حیوانات قابل شکار و نظارت براجرای مقررات آن بود. نخستین تجربه‌های حاصل از اجرای قانون یاد شده روشن ساخت که حفظ جانوران وحشی تنها از راه حفاظت از زیستگاه‌های آنها می‌تواند میسر باشد.

ازاین رو، زمینه تاسیس یک نهاد دولتی جدید به‌نام سازمان شکاربانی و نظارت بر صید در سال 1346 فراهم شد. در این سال، سازمان یاد شده به‌عنوان یک دستگاه مستقل دولتی و زیر نظر شورای‌عالی شکاربانی و نظارت بر صید، جایگزین کانون شکارشد.

در قانون‌های مربوط به این سازمان، امکان اختصاص بخش‌هایی از کشور به پارک‌های ملی( در آن زمان پارک حیات وحش نامیده می‌شد) و منطقه‌های حفاظت شده با تعریف‌های معین فراهم شد. به این ترتیب اولین سنگ بنای مناطق حفاظت شده ایران در سال 1346، یعنی 95 سال پس از احداث اولین پارک ملی جهان ( پارک ملی یلو استون در آمریکا) و 19 سال پس از بنیانگذاری اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت و منابع نهاده شد.

در این سال پیشنهاد تاسیس دو پارک ملی و پانزده منطقه حفاظت شده به‌عنوان نخستین گروه از مناطق حفاظت شده ایران به تصویب شورای‌عالی شکاربانی و نظارت بر صید رسید.

کد خبر 62796

برچسب‌ها