یکشنبه ۴ شهریور ۱۳۹۷ - ۱۴:۴۵

قطب‌الدین صادقی - نویسنده و کارگردان تئاتر: بحران‌های اجتماعی و اندوه ناشی از تبعات و اثرات آن در زندگی افراد جامعه، فضایی پدید می‌آورد که در آن کارهای جدی و تراژیک، مخاطب خود را از دست می‌دهند.

قطب‌الدین صادقی

در واقع بار معاش و دشواری‌های زندگی چنان بر دوش ما سنگینی می‌کند که تمرکز پی‌گرفتن یک نمایش یا فیلم جدی یا تحمل دیدن و تحلیل آن را نداریم. چنین وضعی بستر مناسبی برای کارهای سطحی فراهم می‌آورد؛ آثاری که تنها رسالتش را خنداندن مخاطب می‌داند. چنین اثری حتی پیش از تولید، برایش سود و آورده مالی تعریف شده است؛ از تمام راه‌های ممکن بهره‌ می‌گیرد تا حداکثر مخاطب قابل جذب را به تماشا بکشاند.

چنین فیلم‌ها یا نمایش‌هایی بی‌ضرر و بی‌خطر و بدون پیام و نافرجام هستند. از این رو کسی را آزار نمی‌دهد و دقیقا از همین رو مورد پسند کسانی است که دوست دارند بدون دردسر و بازخواست و مؤاخذه، یک اثر سینمایی تولید کنند یا بهتر و دقیق‌تر بگویم تجارتی انجام دهند.

فقط تفاوت این تجارت با تجارت‌های دیگر این است که اسم هنر را هم یدک می‌کشد و کسبه این عرصه می‌توانند خود را هنرمند هم بنامند. البته تا حدی درست می‌گویند؛ چراکه هنر دوسو دارد؛ یکی انتقاد، به معنی پرداختن به ریشه عوامل تأثیرگذار در زندگی آدم‌ها و موضعگیری نسبت به آنها و دیگری تفنن.

سویه اول حاصل یک نگاه ریزبین و نکته‌سنج است که این دقت منجر به شناخت علل و چرایی معضلات می‌شود؛ بنابراین دخالتگر است، چون با عوامل و علل پدید‌آورنده معضلات هم همسویی ندارد. طبیعی است که این نگاه و آثار تولیدشده با چنین دیدگاهی با بسیاری از محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها هم روبه‌رویند.

از این‌رو سینمای گیشه و فیلم‌های خنده‌دار در مقایسه با کارهای جدی، مسیر فراخ و همواری پیش‌رو دارند و اندک زحمتی هم که برای تولید آنها کشیده می‌شود با بازگشت سرمایه و سودآوری کار جبران می‌شود. گرچه باید در نظر داشت که این رونق موقتی است؛ چرا‌که آثار بی‌مایه فقط در دوره‌هایی خاص مخاطب دارند و فرصت ‌برای نوکیسه‌ها و تازه‌‌ به دوران‌رسیده‌ها برای استفاده هرچه بیشتر از این سینما با بهبود وضعیت فرهنگی از دست می‌رود.

کد خبر 414655

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 4 =