همشهری آنلاین- مهدی تهرانی: موج نوی سینمای انگلستان (British New Wave) یک نهضت سینمایی پویا بود که بین سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۷ بروز و ظهور یافت. این جنبش به سینمای مطبخی!مشهور شد. چراکه جوانان فیلمساز این جنبش سینمایی؛ مصائب مردم عادی و مسائل اجتماعی آنان‌را در فیلم‌هایشان روایت می‌کردند.

تونی رچاردسون/ با خشم به گذشته بنگر محصول ۱۹۵۹ با بازی ریچارد برتون/موج نو سینمای انگلستان

سينماي اتريش؛ سينماي آلمان و سينماي ايتاليا در تمام سالهاي قبل از جنگ جهاني اول به سياه مشق مي‌پرداختند. و عمده ساخت و سازها به سمت و سوي توليد آثار قصه‌گوي و فيلم‌هايي كم‌مايه جهت مي‌گرفتند.

در اين ميان سينماي آمريكا و سينماي فرانسه پايه‌گذار توليد آثاري شدند كه سهم فكر و انديشه نيز درآن به تمامي معنا مي‌شد.

در سالهاي پس از جنگ جهاني اول نيز؛ فكر و انديشه سينماي آلمان را سيراب كرد چنانچه سينماگران خلاق اين كشور ابتدا بين سالهاي 1919 تا 1922 سبك ويژه اكسپرسيونيسم و در 1925 رئاليسم نوين را مطرح نمودند . با اينهمه تا شروع جنگ جهاني دوم و چند سالي پس از آن جهت سينما نوك پيكانش در تمامي كشورهاي اروپايي به سمت سينماي تجاري ختم مي‌شد.

جوانان سينماي ايتاليا در سالهاي 1939 تا 1942 نئورئاليسم ايتاليا را پايه گذاري كردند. فيلمسازان جوان فرانسوي در دهه 50 موج نو سينماي فرانسه را بنا نهادند و در انگلستان يك دهه ديرتر يعني در ابتداي دهه 60 فيلمسازان جوياي نام و خسته از سينماي تجاري؛ موج نو سينماي انگلستان را به راه انداختند. يك نهضت سينمايي كه به "فيلمسازي مطبخي" معروف گرديد.

British New Wave يا موج نوي سينماي انگلستان نهضتي  در سینمای انگلستان بوده که از ابتداي دهه ۶۰ میلادی آغاز شد . اين جنبش سينمايي اگرجه در ابتدا تاثيرپذير از موج نو سينماي فرانسه و نئورئاليسم ايتاليا نشان مي داد؛ اما در ادامه به طرز فكر بومي خود رسيد.

در اين جنبش سينمايي موج نو سينماي انگلستان قواعد رايج فيلمسازي را كنار گذاشت و دوربين را به كوچه و خيابان برد و مردم عادي و مشكلات روزمره آنها را به فيلم تبديل مي كرد.

اين طبقات شامل قشرهاي متوسط ناديده انگاشته شده از سوي دولت و همچنين محرومان و كارگردان و فقيراني بودند كه در متن اجتماع و در كنار طبقه غني روزگار مي گذرانيدند.

مسائل روزمره اجتماعي نيز متوجه توجه فيلمسازان اين نهضت سينمايي بود. سوژه هايي نظير حقوق كارگري زنان؛ سقط جنين؛ اجاره خانه؛ مالكيت حقوقي جزو سوژه هاي رايج براي فيلمسازي بود.

در اين ميان تشكيل گروهي به نام مردان جوان خشمگين كه عمدتا نويسنده هاي جوان تئاتر بودند و در راس آنان شخصيت نمايشنامه نويس انگليسي جان آزبورن (1994-1929)؛ و نوشته ها‌يش به شدت از سوي موج نوي سينماي انگلستان دنبال و به نوعي پايه گذار خوراك فكري اين گروه به شمار مي‌آمد.

در ميان كارگردانان موج نوي سينماي انگلستان احتمالا توني ريچارسون(1991-1928) و ليندسي اندرسون(1994-1923) درخشان ترين چهره‌ها هستند. از فيلم‌هاي مهم ريچاردسون در اين دوران "با خشم به گذشته بنگر"  Look Back in Anger محصول 1959 و از ليندسي اندرسون فيلم "شنبه‌شب و يكشنبه صبح" Saturday Night and Sunday Morning محصول 1960 قابل اشاره هستند.

كارگردانان سينماي موج نوي سينماي انگلستان بين سالهاي 1958 تا 1967 اين نهضت سينمايي را سرپا نگه داشتند ولي به مانند تمام جنبش‌هاي سينمايي؛ اين موج نو نيز عمر كوتاهي داشت و به سرنوشت موج نوي سينماي فرانسه و نئورئاليسم ايتاليا دچار گرديد.

شاخصه‌ي اصلي افراد سينماگر متعلق به موج نو سينماي انگلستان؛ دست به قلم بودن تمامي آنها است. اين افراد يا روزنامه‌نگار بودند و يا نمايشنامه‌نويس و يا منتقد فيلم و ادبيات. كه اين مهم اصلي‌ترين شباهت را به پيكره موج نو سينماي فرانسه اثبات مي‌كند. چراكه فرانسوا تروفو و ژان لوك گودار از پيشگامان موج نو سينماي فرانسه نيز همين‌گونه نهضت سينمايي خودشان را سروشكل دادند.

سينماي مطبخي انگلستان يا موج نو سينماي انگلستان؛ در ميان نهضت‌هاي سينمايي اروپايي؛ احتمالا بامسما ترين عنوان را دارد. فيلمسازان جوان متعلق به اين جنبش دوربين را از استوديوهاي فاخر بيرون آوردند و روبروي مردم عادي قرار دادند. فيلمنامه‌هاي تاريخي پرخرج جايشان را به داستان زندگي مردم كوچه و خيابان داد و نتيجه اين شد كه طبقه فقير و حني متوسط انگلستان توانستند جلوه گري بي‌بديلي بين سالهاي پاياني دهه 50 تا اواسط دهه 60 از خود به يادگار بگذارند.

کد خبر 275272

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 7 =