سفر > جادهای
- علی ابراهیمی:
با گذشت نزدیک به ۲ دهه از آغاز اجرای طرح ملی آزاد راه تهران – شمال، وزیر راه و ترابری به مهر اعلام کرد، ساخت این آزاد راه بهدلیل اینکه دولت نمیتواند یکباره ۱۵۰۰ میلیارد تومان اعتبار اجرای آن را تامین کند، جزو اولویتهای نخست این وزارتخانه نیست.
دیدگاه محمد رحمتی درخصوص آزادراه تهران-شمال در شرایطی مطرح میشود که برای تبیین اولویت اجرای این طرح شاید بتوان تنها به سرگردانی و در راه ماندن مسافرانی که در تعطیلات چندی پیش راهی مناطق شمالی کشور شدند و بهدلیل ترافیک ساعتها در راه ماندند، بسنده کرد.
چنین دیدگاههایی موجب شده تا طرحی که عنوان ملی را یدک میکشد و مسئولان بارها بر اتمام هرچه سریعتر آن تاکید کردهاند، بهدلیل ضعف در نظارت بر انجام تعهدات مجریان و مشکلات تامین مالی، عمری طولانی یافته و میزان پیشرفت فیزیکی آن حتی به سالی یک درصد (با احتساب مدت زمان اجرا و میزان پیشرفت) نیز نرسد.
گرچه وزیر راه تلاش کرده تا با مقایسه و اولویت بندی این طرح و برخی آزادراههای کشور و تکیه بر تنگناهای مالی این وزارتخانه، قصور دستاندرکاران در پیگیری اجرای این طرح ملی را توجیه کند اما وی هیچ اشارهای به افزایش هزینه تمام شده ناشی از زمانبر شدن و ناکارآمدی مجریان در طرح مذکور نکرده است.
برخلاف دیدگاههای وزیر راه به نظر میرسد مشکل اصلی و تاخیر در اجرای این طرح، کمبود اعتبار نبوده است؛
چرا که نهتنها تا کنون چندین برابر هزینه اولیه برآورد شده برای اجرای این طرح هزینه شده و پیشرفت چندانی حاصل نشده بلکه ریشه اصلی در نبود ساز و کار قانونی و اجرایی لازم برای اجرای تعهدات مجریان و سهلانگاری دستگاههای ذیربط است.
چندی پیش نیز وزیر راه اعلام کرده بود، اگر اعتبار لازم را در اختیار داشت چینیها و بنیاد را از این طرح کنار میگذاشت.
این دیدگاه بیانگر نارضایتی از مجریان طرف قرارداد این وزارتخانه و ناتوانی برای پیگیری قانونی علت اجرایی نشدن تعهدات آنهاست.