نظام جمهوری با حق تأثیرگذاری سیاسی شهروندان بالای 18 سال شناخته میشود؛ ولی کشورهای دارای نظام جمهوری به دو دسته تقسیم میشوند: جمهوری پارلمانی و جمهوری ریاستی.در جمهوریهای ریاستی انتخابات پارلمان(مجلس) یعنی قوه قانونگذاری به صورت مجزا از انتخابات ریاست جمهوری برگزار میشود و معمولاً یک یا دو سال با هم فاصله دارند. رئیسجمهور از بین چند رقیب با اکثریت آرا و در یک یا دو دوره رأیگیری برنده میشود. معمولاً وزیران را خودش انتخاب میکند و مجلس باید آنها را تأیید کند. فرانسه، امریکا و روسیه از این دسته هستند.
در جمهوری پارلمانی فقط یک انتخابات آن هم برای پارلمان برگزار میشود و هر حزبی که بیشترین صندلیهای پارلمان را به دست بیاورد رئیسجمهور را معرفی میکند. معمولاً این صندلیها باید بیشتر از نصف صندلیهای پارلمان باشد. اگر چند حزب در انتخابات شرکت کنند و هیچ کدام صندلی کافی به دست نیاورند، باید با هم برای تشکیل دولت متحد شوند تا تعداد صندلیها به حد نصاب برسد. در این وقت دو حزبی که دولت ائتلافی را تشکیل میدهند با هم توافق میکنند که هرکدام از وزیران کابینه از کدام حزب انتخاب شوند. رئیسجمهور از حزبی است که صندلیهای بیشتری داشته باشند. جمهوری پارلمانی در کشورهایی قابل اجراست که حزبهای قوی و باسابقه وجود داشته باشد و بیشتر اوقات عنوان رسمی کسی که قوه مجریه را سرپرستی میکند نخستوزیر است نه رئیسجمهور. انگلیس، ترکیه و ژاپن از این گروه هستند.
نظام سیاسی استرالیا از دوران استعمار به صورت فرمانداری کل باقی مانده است که از طرف انگلیس منصوب میشود، ولی الآن این سمت تشریفاتی است و بالاترین قدرت سیاسی به نخستوزیر تعلق دارد. حزب چپ میانه کارگر و ائتلاف
لیبرالها و ملیگراهای محافظهکار استرالیا هر کدام 71 صندلی را در پارلمان این کشور به دست آوردهاند؛ اما برای تشکیل دولت به حداقل 76 صندلی (نصف به اضافه یک) احتیاج دارند. حزب سبزها هم که معمولاً پشتیبان حزب کارگر است فقط یک صندلی دارد. تا سال ۲۰۰۷ جان هوارد از حزب لیبرال به مدت یازده سال نخستوزیر این کشور بود. در انتخابات سال ۲۰۰۷ حزب کارگر توانست رقیب خود را شکست دهد و به این ترتیب کوین راد، رئیس این حزب به عنوان نخستوزیر جدید استرالیا مسئول تشکیل کابینه شد. در ماه ژوئن سال 2010 کوین راد، کنارهگیری کرد و مقام نخستوزیری به خانم جولیا گیلارد به عنوان اولین نخستوزیر زن رسید. حالا گیلارد، هم باید از عملکرد حزبش در سالهای قبل دفاع کند، هم نظر حزب رقیب را برای شراکت جلب کند. بحران اقتصادی، محیط زیست، نزدیک شدن به آسیا یا امریکا و مهاجرت زمینههای رقابت سیاسی در استرالیا هستند
