به اعتقاد دكتر آذر نوش اگر چه از روند عمومي تاريخ و مسكن گزيدن عربها درايران آگاهيم، اما درست نمي دانيم جامعه عرب نژاد تازي زبان چگونه با توده ايرانيان فارس زبان رابطه برقرار مي كرد، چگونه دسته هاي بي شمار عربي در جامعه ايران تحليل رفتند، چرا زبان عربي با همه توانمندي ديني و ادبي و علمي و سياسي، نتوانست جاي زبان فارسي را بگيرد.

وي در مقدمه نسبتا مختصر خود بر اين كتاب ادامه مي دهد: فارسي كجا بود و پيش از آن كه سر بركشد چرا دير زماني در تاريكي پاييد. كي وكجا به نگارش درآمد و چگونه زبان رسمي ايران شد، اين زبان نوپا كه پشتوانه‌‌اي بس كهن داشت  مي توانست زبان نيرومند و مقدس عربي را در كنار خود تحمل كند، يا چه شد كه عربي فراگير ، اندك اندك دام در مي كشيد و تا زبان رقيب، همه جا پابگيرد و عربي را د رحوزه دينو دانش محدود سازد؟

 پرسش‌هاي فوق ابهاماتي بنيادين است  درباره زبان فارسي به عنوان گنجينه و سرچشمه هويت ايراني و آغاز پژوهشي شايسته براي پاسخ به اين پرسش‌ها و دامن زدن به استمرار چنين پژوهش‌هايي.

در كتاب علاوه بر پيشگفتار نويسنده، فصل‌هايي چون؛ ايران تازيان، تازيان ايران، درجست و جوي فارسيان، تازيان و زبان فارسي، بررسي كتابشناختي و.. آمده است.