دانش- همشهري آنلاين:
آيا چيزي در مورد آزمايشگر مشتاقي شنيدهايد كه براي تحقيق در مورد گرسنگي يك بادكنك را بلعيد؟ نتيجه اين كار به هوا رفتن...بله، فرضيه او در اين مورد بود.
يك پژوهشگر باجرات به عنوان بخشي از تجربياتش در مورد علل گرسنگي، پس از مدتي غذانخوردن بادكنكي خالي را از راه مري به درون معدهاش فرستاد و سپس بادكنك را درون معده باد كرد.
ثبت تغييرات فشار درون معده اين دانشجوي دكتراي بيچاره ثابت كرد كه معده هنگام خالي بودن منقبض ميشود. همين انقباضات عضلاني است كه غار و غور آشناي پيش از ناهار را بوجود ميآورد، و مدتها تصور ميشد كه همين انقباضات باعث ميل ما به خوردن غذا هم ميشود.
اما پژوهشهاي بيشتر ثابت كرد كه ميل به غذا فقط به خاطر اين انقباضات دوام پيدا نميكند، بلكه حتي در نبود معده هم احساس گرسنگي باقي ميماند.(لطفا نپرسيد كدام بيچارهاي اين قضيه را ثابت كرد)
آن چنان كه معلوم شده است گرسنگي نه از معده بلكه از مغز ما منشا ميگيرد (غار و غور شكم ما در واقع حركت گازها و مايعات گوارشي در روده كوچك است.)
هيپوتالاموس، ساختماني كه در ساقه مغز قرار دارد عمدتا كنترل كننده رفتار تغذيهاي ماست.
بنابراين شايد از رفتار هيپوتالاموس يك شخص كه حاضر است بادكنك را ببلعد به حيرت بيفتيد، حتي اگر اين كار به نام پيشرفت علم صورت گيرد.
LiveScience, 15 Nov., 2006
