جشنواره- نگار پدرام:
يكي از ويژگيهاي جشنواره موسيقي امسال، حضور پيشكسوتان موسيقي در بخش جنبي جشنواره بود كه با عنوان تكنوازي استادان موسيقي ايران، در دوشب اجرا شد و مورد استقبال هم قرار گرفت.
اين دو برنامه در تالار 650نفري وحدت به اجرا در آمد. در برنامه اول، منصور نريمان، هادي منتظري و فرهنگ شريف هر كدام جداگانه بهترتيب با سازهاي عود، كمانچه و تار، قطعاتي را به شكل بداهه در موسيقي رديف-دستگاهي ايران اجرا كردند و برنامه روز دوم هم به محمد اسماعيلي، جلال ذوالفنون و مجيد كياني اختصاص داشت كه با سازهاي تمبك، سه تار و سنتور روي صحنه رفتند. استاداني كه نميتوان عنوان بزرگان موسيقي را به تنهايي براي آنها به كار برد آنها مهمتر از همه استادان موسيقي ايران هستند چون در دورهاي به تربيت كساني پرداختند كه امروز بزرگان موسيقي لقب گرفته اند!
به هر حال اين دو كنسرت كه بر اعتبار جشنواره موسيقي فجر صحه گذاشت، نشان داد كه هنوز هم اين نوع موسيقي و سبك نوازندگي استادان مورد توجه مردم است و تعداد جمعيت جوان حاضر هم نشاندهنده آن بود كه حتي آنها هم دريافتهاند كه براي متفاوت بودن، بايد ابتدا اصل را آموخت.
مهمتر از همه اينكه حضور اين موسيقيدانان ميتواند الگويي براي ساير استادان موسيقي كه اغلب در جشنواره بينالمللي موسيقي فجر، غايب هستند، هم باشد.
از طرفي نبايد فراموش كرد كه موسيقي اصيل ايراني و جشنواره موسيقي هنوز آن قدر جوان هست كه به حمايت استادان موسيقي كشور نياز داشته باشد. چرا كه حضور كساني مانند فرهنگ شريف، منصور نريمان، هادي منتظري، محمد اسماعيلي، جلال ذوالفنون و مجيد كياني، ميتواند به پرشور برگزار شدن جشنواره كمك كند.
همانطور كه اشاره شد، جمعيت حاضر در اين 2 كنسرت نشانگر اين بود كه هنوز مخاطبان واقعي موسيقي اصيل ايران اميدشان را از دست ندادهاند و از برنامههاي استادان موسيقي، غافل نميشوند. مسئولان برپايي جشنواره بينالمللي موسيقي فجر ميتوانند تواناييهاي بالقوه استادان موسيقي براي شركت در جشنوارهها و كنسرتها را بالفعل درآورده و با فراهم كردن زمينههاي لازم براي اجراي كنسرتها، علاوه بر كشاندن مخاطبان موسيقي به سالنها و علاقهمند ساختن ساير مردم، چرخه ناقص برپايي كنسرتها را بهبود بخشند.
از سوي ديگر ميتوان حضور استادان موسيقي در جشنوارهها را بهعنوان سرمايهگذاري در موسيقي ايران در نظر گرفت كه بازده مادي و معنوي بالايي را در پي خواهد داشت. فروش قابل توجه بليت كنسرتهاي استادان حداقل بازده مادي براي دستاندركاران موسيقي است و نفس حضور دوباره آنها روي صحنه را نيز ميتوان حداقل بازده معنوي اين قبيل برنامهها دانست.
البته در برپايي چنين برنامههايي ميتوان تنوع بيشتري نيز ايجاد كرد. بهعنوان مثال كنسرتهاي دو نوازي بين استاداني ترتيب داد كه هنوز نواختن با يكديگر را غنيمت شمرده و آن را كسر شأن نميدانند. بهنظر ميرسد كساني كه دراين 2برنامه امسال حضور داشتند، چنين روحيهاي داشته باشند و بتوانند از اين پس كنار هم قرار گرفته و نقش بيشتر و بهتري در مسير رو به جلوي موسيقي ايران ايفا كنند.
