نقد- همشهريآنلاين- سيد ابوالحسن مختاباد:
در يكي دو هفتهاي كه از پخش سريالهاي تلويزيوني ويژه ماه مبارك رمضان ميگذرد، انتقادات چندي به كيفيت پخش اين سريالها وارد شد
علاوه بر منتقدين و افكار عمومي، شوراي نظارت بر سازمان صدا و سيما هم وارد ميدان شد و بعد از سالها به شكل علني به انتقاد از يكي از سريالها پرداخت و رئيس اين شورا در اقدامي تازهتر خواستار قطع پخش اين سريال شد.اگر چه مدير شبكه سوم سيما از ادامه پخش اين سريال خبر داد و انتقادات وارده از سوي شوراي نظارت را در حد واندازه همان انتقادات عمومي دانست.[سريال بزنگاه ادامه خواهد يافت]
پرسش اساسي اين نوشتهاين است كه كيفيت يك سريال را چه عواملي تعيين ميكند و دست اندركاران صدا و سيما براي انتخاب كارگردانان و تهيه كنندگان برنامههاي مناسبتي، به خصوص سريالهايي كه براي ماه مبارك رمضان پخش ميشود، چه شيوهاي را در پيش ميگيرند.
با توجه بهاينكه تاريخ پخش اين سريالها از قبل مشخص است و اقبال عموم مردم به ديدن اين سريالها هم معلوم، پس مسئلهاي به عنوان كمبود زمان در اين فرآيند جايي ندارد و دست اندركاران صدا و سيما از همان فرداي پايان ماه رمضان و برخي مناسبتهاي ديگر چون ايام محرم يا عيد و جشنهاي دهه فجر اين فرصت و امكان زماني را دارند كه تيمي را براي نگاه كيفيتر به توليدات تجهيز كنند.
اما آنگونه كه اخبار و شنيدهها و حكايت دارد، عمده اين كارها در دقايق نود به تصويب ميرسد و همين امر كنترل كيفي كار را دچار تلاطمات جدي ميسازد و در نهايت كار به جايي ميرسد كه سريالي همانند «بزنگاه» به رغم سوژه خوب، به دليل ضعفهاي فراوان در فيلمنامه و شخصيت پردازي و بازيهاي ضعيف و ضعف كارگرداني و آب بستنهايي كه طبيعي اين گونه سريالها شده است، به محل مناقشه تبديل شود.[انتقاد شوراي نظارت بر صدا و سيما از سريالهاي ماه مبارك رمضان]
شايد توجيه عوامل فيلم براي توليد همزمان اين گونه سريالها، به دليل محدوديت وقت، تا حدودي پذيرفتني باشد، اما اين كه فيلمنامه اين گونه سريالها هم همزمان با دكوپاژ صحنه نوشته شود، از چيزي جز بي برنامهگي خبر نمي دهد.
شيوه كنوني صداو سيما مراجعه به كارگردانان و نويسندگان شناخته شده، است كه در نوع خود امري قابل اعتنا است ،اما به دليل همان فرصت زماني محدود كيفيت كارها بسيار پايين ميآيد. به همين دليل دست اندركاران صدا و سيما علاوه بر استفاده از اين شيوه بايد شيوههاي ديگري را هم براي كار بيازمايند كه از جمله آنها فراخوان دادن براي نوشتن فيلمنامه و به جايزه گذاشتن آن است.
در اين شيوه با گذاشتن جايزهاي مناسب و با قيمتي بالا ميتوان عموم فيلمنامه نويسان را به دادن سوژه دعوت كرد و با تعيين تيمي از فيلمنامه نويسان شاخص و داوران كاركشته و پيشكسوت اين شاخه،و البته معرفي آنها در منظري عمومي، به ارزيابي طرحها و فيلمنامهها پرداخت و در نهايت كارهايي با كيفيت افزونتر را به مراحل بعدي راه داد و به برندگان ضمن دادن جايزه، اين فرصت را داد كه فيلمنامههاي آنها را هم به كارگردانان شناخته شده براي ساخت سفارش دهند.
اين گونه هم فرصتي براي تعمق دقيقتر در كارها به وجود ميآيد و هم اينكه فضايي براي استعدادهاي تازه فراهم ميشود و البته امكان انتخاب بيشتري براي صدا و سيما فراهم ميشود و هم در ديگر سو، رقابتي جدي براي كار ايجاد ميشود.
