در ابتدا اين ورزش ميني‌تونت نامگذاري شده بود و دليل انتخاب اين نام براي همگان، نامعلوم بود. مورگان با استفاده از توئي توپ بسکتبال که به دليل سبکي وزن به دست‌ها آسيب نمي‌رساند، بازي را شروع کرد.

در اسپرينگ فيلد، دکتر آ هالاستيد با مشاهده بازي، ميني‌تونت را به واليبال تغيير نام داد. در آغاز براي بازي واليبال قوانين خاصي تدوين نشده بود، هر گروه و در هر کشوري بر ميل خود و به طريق مختلف با توپ بازي مي‌کردند. رفته رفته واليبال در مناطق و نواخي مختلف جهان گسترش يافت.

در سال 1900 پذيرفته شد که امتيازات هر ست بازي 21 امتياز باشد.
در سال1912 سيستم چرخش به تصويب رسيد.
در سال 1917 پذيرفته شد که ست بازي 15 امتياز باشد.
در سال 1921 موافقت شد که هر تيم با 3 ضربه توپ را به طرف ديگر بفرستد.
در سال 1923 اندازه زمين بازي 9در 18متر تعيين شد.
در سال 1981 تعداد بازيکنان هر طرف زمين 6 نفر پيشنهاد شد که مورد قبول عامه قرارگرفت.

هر 4 سال يکبار در کنگره بين‌المللي واليبال تغييرات در قوانين بازي به تصويب مي‌رسد.

اولين کشور خارجي که واليبال را پذيرفت، کانادا بود و بعد به سال 1905 کوبا، 1909 پورتوريکو، 1910 فيليپين، 1912 اوروگوئه، 1913 چين و 1917 ژاپن و به تدريج از سال 1914 به بعد توسط سربازان قواي آمريکا و مستشاران و اشخاص ديگر، به کشورهاي اروپايي از قبيل فرانسه، چکسلواکي، لهستان، شوروي و بلغارستان و ساير کشورها معرفي شد.

منبع مورد استفاده براي اين مدخل