جهان- توماس فريدمن:
اگر جنگ گرجستان و روسيه، صحنه المپيك پكن بود، مدال طلاي تهاجم را به ولاديمير پوتين از روسيه، مدال نقره بياحتياطي سبكسرانه را به ميخائيل ساكاشويلي از گرجستان و مدال برنز كوتهنظري را به تيم سياست خارجي دولتهاي كلينتون و بوش ميدادند
بايد اول از خودمان شروع كنيم. بعد از فروپاشي اتحاد شوروي، من در گروهي بودم كه به رهبري جورج كنان پدر نظريه مهار، سم نان و مايكل مندلبام از كارشناسان سياسي خارجي مخالف گسترش ناتو بوديم.
در آن زمان ما اينطور فكر ميكرديم كه چون سرانجام شوروي كمونيستي را به زانو درآورديم و شاهد زايش دمكراسي در روسيه بوديم، اكنون بهترين كار براي كمك به دمكراسي روسيه، ذوب كردن آن در اروپاست.
آمريكا وارد جنگ سرد شد تا به روسها همان فرصتي براي تركيب شدن با غرب را بدهد كه چكيها، گرجيها و لهستاني داشتند. ما هنوز هم بر اين اعتقاديم كه هيچ مشكلي در دنيا نيست كه بتوان بدون حضور روسيه آن را حل كرد. روسيه قصد حمله دوباره به اروپا را ندارد. اروپاي شرقي هم از طريق عضويت در اتحاديه اروپا با غرب عجين شد.
در آن زمان تيم سياست خارجي كلينتون چنين استدلال ميكرد كه بايد ناتو را چنان توسعه دهيم كه تا كنار گوش روسيه برسد زيرا مسكو ضعيف است و بعد از مدتي هم به اين شرايط جديد عادت ميكند.
پيام آن زمان آمريكا براي روسيه اين بود: ما از شما انتظار داريم كه مانند دمكراتهاي غرب رفتار كنيد اما با شما مانند اتحاد شوروي سابق رفتار ميكنيم. جنگ سرد براي شما تمام شده اما براي ما هنوز نه.
تيمهاي سياست خارجي بوش و كلينتون براساس 2 باور غلط عمل كردند. يكي اينكه روسيه ذاتا مهاجم است و پايان جنگ سرد نميتواند اين ماهيت را تغيير دهد. بنابراين ما بايد اتحاد نظامي خود را تا مرزهاي اين كشور گسترش دهيم.
با وجود همه حرفهاي قشنگي كه درباره وظيفه ناتو براي ارتقاي دمكراسي گفته ميشد، باور به تهاجميبودن هميشگي روسيه تنها پايه و اساس توسعه اين سازمان بود؛ به ويژه وقتي كه به روسيه گفته ميشد نبايد به اين سازمان بپيوندد.
باور غلط ديگر اين بود كه روسيه همواره آنقدر ضعيف است كه نميتواند هيچ كدام از اعضاي جديد ناتو را با تهديد روبهرو كند.
تحقيري كه توسعه ناتو براي روسها بهدنبال آورد، باعث شد تا پوتين بعد از كنار رفتن بوريس يلتسين قدرت بگيرد. وابستگي آمريكا به نفت باعث افزايش قيمت انرژي به حدي شد كه به پوتين قدرت واكنش داد.
امروز ما بايد از همه تلاشهاي ديپلماتيك براي حل اين بحران در گرجستان استفاده كنيم. آمريكا نميتواند شاهد فروپاشي گرجستان باشد.
اما در عين حال نميتوانيم چشممان را روي تصميم نابخردانه ساكاشويلي براي پيش بردن نيروها به قلب منطقه اوستياي جنوبي ببنديم.
او با اين اميد اين كار را كرد كه غرب از گرجستان در برابر اقدام تلافيجويانه روسيه حمايت كند ولي اين يك محاسبه غلط بود.
همانقدر كه اقدام غرب در توسعه ناتو و تحريك روسيه غلط بود، واكنش تقابلي روسيه هم بسيار تهاجمي و بيرحمانه بود.
اگر روسيه به اين رفتار خود با همسايگانش ادامه دهد، همه همسايگان به فكر چتر حمايتي ديگري ميافتند و از سوي ديگر اروپا هم بهدنبال منابع ديگري براي تامين انرژي خود ميرود.
اين كار يك شبه اتفاق نميافتد و البته زمان زيادي ميطلبد.
نيويورك تايمز - 20 آگوست 2008
ترجمه: نيلوفر قديري
